Klub Miłośników Filmu | 20 KLASYCZNYCH AMERYKAŃSKICH KOMEDII Z LAT 1980-1989

Decyzja o powstaniu sequela "Bevery Hills Cop" zapadła bardzo szybko po ogromnym sukcesie oryginału. Początkowo planowano zrealizować serial, ale gwiazda - Eddie Murphy - nie zgodził się na to. Producenci postanowili więc zrezygnować z pomysłu przeniesienia przygód Axela do telewizji i nakręcić film pełnometrażowy. Murphy, jak również większość znanej obsady przystała na nowy pomysł. W pierwszej wersji scenariusza akcja rozgrywała się w Europie (w Paryżu lub w Londynie), jednak odtwórca roli Axela Foleya znów wyraził dezaprobatę twierdząc, iż woli, aby jego bohater ponownie odwiedził Beverly Hills. Twórcy poszli mu kolejny raz na rękę.

W Beverly Hills grasuje niebezpieczny "alfabetyczny bandyta". Jego ofiarą pada Andrew Bogomil (Ronny Cox), kapitan policji i przyjaciel Axela Foleya. Gdy tylko Axel dowiaduje się o postrzeleniu Bogomila, porzuca swoje aktualne obowiązki i wyrusza do Kaliforni, pomóc Billy'emu Rosewoodowi (Judge Reinhold) i Johnowi Taggartowi (John Ashton) w aresztowaniu przestępcy. Tymczasem, szef policji w Beverly Hills, zadufany w sobie Harold Lutz (Allen Garfield), degraduje Rosewooda i Taggarta do służby drogowej i nie chce nawet słyszeć o skorzystaniu z dodatkowej siły w postaci Foleya. Jednak niechęć ze strony władz jeszcze nigdy nie stanowiła przeszkody dla sprytnego policjanta z Detroit. Wspólnie z przyjaciółmi z Beverly Hills jednoczy siły w celu uwolnienia miasta od serii "alfabetycznych przestępstw". Martina Bresta na fotelu reżysera zastąpił Tony Scott, ale klimat doskonałej zabawy nadal towarzyszy widzom podczas seansu - "Beverly Hills Cop II" to rzadki przypadek sequela dorównującego świetnemu oryginałowi. Scottowi udało się przywrócić atmosferę znaną z poprzednika, a mimo to tchnąć w postaci nieco świeżości. Szczególnie zyskał na tym Billy Rosewood. Zafascynowany "twardzielami" - Cobrą i Johnem Rambo (ukłon w stronę Sylvestra Stallone, który miał pierwotnie zagrać Foleya) - wozi w bagażniku pokaźny arsenał. Dodatkowo stara się naśladować metody Axela, ale nie zawsze wszystko idzie po jego myśli. Cwany detektyw natomiast to bezsprzecznie najlepsza rola Murphy'ego. W drugiej części widz ponownie może usłyszeć wiele wspaniałych, improwizowanych monologów czarnoskórego komika. Obraz powstał bowiem w czasach, gdy nazwisko gwiazdora gwarantowało doskonałą zabawę i przynajmniej przyzwoite widowisko. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych kariera Murphy'ego zaczęła się załamywać. Dziś oglądać go można w produkcjach familijnych oraz mdłych i nieśmiesznych komediach w rodzaju "Nutty Professor II: The Klumps". Jeśli chodzi o innych aktorów, to warto wspomnieć o debiucie Chrisa Rocka na kinowym ekranie - wystąpił w roli parkingowego. Twórca czasopisma "Playboy" - Hugh Hefner zagrał samego siebie w scenie przyjęcia. Należy również zwrócić uwagę na głównych antagonistów Axela - w Karlę Fry wcieliła się Brigitte Nielsen (ówczesna żona Sylvestra Stallone), a w Maxwella Denta, znany z filmu "Das Boot", Jürgen Prochnow.

Pewna scena z tego obrazu przeszła do historii. Pojawiła się w trailerze, ale ostatecznie została wycięta. Chodzi o moment włamania do klubu strzeleckiego, który był początkowo trochę dłuższy. Bohaterowie musieli bowiem poradzić sobie z laserowymi czujnikami. Użyli cygar Taggarta by napuścić dymu do wnętrza budynku, a następnie przeszli między wiązkami bez uruchamiania systemu alarmowego. Tony Scott uznał podobny pomysł za zbyt futurystyczny i odrzucił nakręcony materiał.

Nie wypada nie wspomnieć o wspaniałej ścieżce dźwiękowej. Powrócił Harold Faltermeyer ze swoim kapitalnym motywem przewodnim, jak również kilkoma nowymi kompozycjami w charakterystycznym stylu. Podobnie jak w pierwszej części na soundtracku znajdziemy utwory śpiewane, bardzo dobrze podkreślające to, co dzieje się na ekranie. Do godnych wymienienia należą: "Shakedown" Boba Segeara, "Better Way" Jamesa Ingrama, "Hold On" Corey'a Harta, "In Deep" Charliego Sextona oraz "Be There" The Pointer Sisters.

Jak już wyżej wspomniałem, druga część dorównuje oryginałowi i stanowi doskonałą rozrywkę. Co więcej, udało się w obiektywie uchwycić klimat i styl lat osiemdziesiątych. Warto przypomnieć sobie czasy, gdy Eddie Murphy potrafił rozśmieszać do łez i mieć nadzieję, iż w zapowiadanej czwartej części cyklu komik otrząśnie się z letargu i znów zaprezentuje nam takiego Axela, jakiego wszyscy lubimy.