Klub Miłośników Filmu | 20 KLASYCZNYCH AMERYKAŃSKICH KOMEDII Z LAT 1980-1989

W 1974 roku amerykański pisarz Gregory McDonald stworzył powieść, której bohaterem uczynił sympatycznego reportera Irwina Maurice'a Fletchera. Fletcher bez ustanku pracuje nad biografią fikcyjnego artysty, Edgara Arthura Tharpa w międzyczasie wplątując się w różne afery kryminalne, przez co często policja podejrzewa go o jakieś ciemne sprawki. Zawsze jednak udaje mu się wyjść z tarapatów bez szwanku (niemałą rolę odgrywa tu spryt Fletchera).

Powieść okazała się ogromnym sukcesem, więc Mcdonald napisał kilka kontynuacji. Dziś cykl liczy jedenaście tomów. Jak to zazwyczaj w takich sytuacjach bywa, ludzie z Hollywood postanowili dorzucić swoje trzy grosze i zakupili prawa do ekranizacji przygód reportera. Rolę tytułową twórcy chcieli powierzyć Burtowi Reynoldsowi lub Mickowi Jaggerowi, autor nie wyraził jednak zgody. Wtedy zaproponowano kandydaturę Chevy Chase'a, na którą Mcdonald przystał (mimo, iż nie widział żadnego filmu z aktorem). Zaproszono również Geenę Davis, Joe Dona Bakera oraz M. Emmeta Walsha do zagrania epizodycznych postaci. "Zamianą" powieści na scenariusz zajął się Andrew Bergman, autor między innymi pierwszej wersji skryptu do "Blazing Saddles" Mela Brooksa. Bergman wziął się solidnie do roboty i w ciągu czterech tygodni wykonał powierzone mu zadanie. Muzykę miał skomponować Tom Scott (twórca partytury do "Stir Crazy"), ostatecznie zastąpił go Harold Faltermeyer i stworzył kolejny bardzo dobry motyw przewodni (po "Axel F" z opisywanego wcześniej "Beverly Hills Cop"). Oprócz elektronicznych brzmień Faltermeyera na soundtracku można usłyszeć również "zwykłe piosenki", jak na przykład "Bit by Bit" Stephanie Mills, "Fletch, Get Outta Town" Dana Hartmana czy "A Letter to Both Sides" The Fixx.

Irwin "Fletch" Fletcher zbiera materiały do reportażu na temat sprzedaży narkotyków na plaży. Pewnego dnia zgłasza do niego się Alan Stanwyk (Tim Matheson), który twierdzi, iż cierpi na nieuleczalną chorobę i wynajmuje Fletcha do zabójstwa... Alana Stanwyka. Nasz pismak akceptuje propozycję, postanawia jednak przeprowadzić prywatne śledztwo. Wraz z rozwojem dochodzenia sprawa gmatwa się coraz bardziej. Na dodatek zaczynają nękać go prawnicy byłej żony, ponieważ dziennikarz zalegał z alimentami.

Film stanowi specyficzną mieszankę komedii i kina sensacyjnego charakterystyczną dla lat osiemdziesiątych. Pod względem przynależności gatunkowej, "Fletch" przypomina "Beverly Hills Cop" - proporcje między humorem, a bardziej dynamicznymi scenami wyglądają podobnie w obu filmach. Podczas projekcji główny bohater komentuje "zza kadru" wydarzenia rozgrywające się na ekranie, często w bardzo ironiczny i dowcipny sposób. Reżyserowi, Michaelowi Ritchie udało się utrzymać tempo i dzięki temu widz nie nudzi się w ciągu trwania seansu. Wręcz przeciwnie - już od pierwszych minut filmu opanowuje go atmosfera radosnej zabawy i nie opuszcza aż do momentu pojawienia się napisów końcowych. Obraz przypadł do gustu autorowi powieści. McDonald wyrażał się pochlebnie o twórcach, twierdząc iż "Wykonali dobrą robotę". Chevy Chase natomiast, przyznał w wywiadzie, że "Fletch" to jedna z jego ulubionych ról, ponieważ "pozwoliła mu być sobą". Rzeczywiście - trudno wyobrazić sobie kogoś innego w roli cynicznego reportera.

Opisywana produkcja podbiła serca publiczności i zyskała status filmu kultowego. Po latach ogląda się ją całkiem nieźle - teksty bohatera nadal bawią, muzyka świetnie brzmi, a intryga, jakkolwiek prosta, ciągle potrafi wciągnąć. Słowem, kolejna dobra komedia, którą warto zobaczyć.