Klub Miłośników Filmu | 20 KLASYCZNYCH AMERYKAŃSKICH KOMEDII Z LAT 1980-1989

Gene Wilder i Richard Pryor nakręcili razem cztery filmy. Powstały w 1989 roku "See No Evil, Hear No Evil" to trzeci wspólny projekt komików, przez wielu fanów uważany za najśmieszniejszy (pozostałe: "Silver Streak", "Stir Crazy", "Another You").

Wallace 'Wally' Karue (Richard Pryor) jest niewidomy, a Dave Lyons (Gene Wilder) kilka lat wcześniej stracił słuch i teraz musi czytać z ruchu warg by zrozumieć innych ludzi. Obaj starają się żyć normalnie i z godnością, choć często przychodzi im ukrywać swoje inwalidztwo. Wpadają na siebie przypadkiem i dochodzą do przekonania, iż doskonale się uzupełniają. Postanawiają więc połączyć siły i wspólnie prowadzić kiosk z gazetami. Niestety, bardzo szybko los wystawia ich na ciężką próbę - zostają bowiem wrobieni w morderstwo, którego nie popełnili. Policja zaczyna deptać Wally'emu i Dave'owi po piętach, a na domiar złego również prawdziwi zabójcy podążają ich tropem. Przyjaciele muszą rozwiązać zagadkę na własną rękę. Osobno nie osiągnęliby wiele, ale razem mają szansę dojść prawdy i oczyścić się z podejrzeń.

Twórcy wzięli na warsztat bardzo grząski temat - łatwo mogli urazić czyjeś uczucia lub też przekroczyć granicę dobrego smaku. Na szczęście intencją autorów scenariusza (a za skryptem stoi aż pięciu ludzi) nie stało się wyśmianie osób upośledzonych. Wręcz przeciwnie - główni bohaterowie, mimo kalectwa, starają się wieść normalne i godne życie. Nie proszą o pomoc innych, a nawet momentami ją odrzucają. Więcej nawet - gdy łączą siły, udaje im się pokonać groźnych przestępców. Zatem "See No Evil, Hear No Evil" w żadnym razie nie szydzi z ludzkiego nieszczęścia - przeciwnie, film ten pokazuje, iż niepełnosprawni nie różnią się specjalnie od reszty społeczeństwa. Szczególnie ciepłe (i przy okazji bardzo dobrze zagrane) są momenty poważniejsze, gdy przyjaciele rozmawiają siedząc na ławce w parku. Nie ma tam ani krzty patosu, czy prób wywołania sztucznego wzruszenia u widza. Te dwie krótkie sceny potrafią uczulić widza na krzywdę innych przez to, iż zostały tak wspaniale wkomponowane w dość dynamiczny i pełen gagów obraz, a Wilder i Pryor dołożyli wszelkich starań by wycisnąć z prostych (i wydawałoby się sztampowych) dialogów o wiele więcej niż wynikałoby to z samych słów.

Poza komikami, warto zwrócić uwagę na kilku innych aktorów. Rolę czarnego charakteru kreuje Kevin Spacey, a sekunduje mu śliczna Joan Severance. Para ta nie wybija się jakoś specjalnie, wielokrotnie oglądaliśmy lepiej zagranych przestępców, ale też nie możemy powiedzieć, iż Spacey i Severance grają beznadziejnie. Ot, właściwie wykonana rzemieślnicza robota. Alan North świetnie wczuł się w postać nieco znerwicowanego komisarza Braddocka, który z uporem maniaka ściga Wally'ego i Dave'a. Przez cały czas trwania seansu wiemy jednak, iż show należy do Wildera i Pryora (ten pierwszy spędził jakiś czas w nowojorskiej lidze osób słabo słyszących, aby przygotować się do roli). Ich ekranowa chemia została doskonale wykorzystana przez reżysera, co tym ciekawsze, iż w jednym z późniejszych wywiadów Wilder stwierdził, że uzależnienie od kokainy czarnoskórego komika przeszkadzało w pracy na planie. Efekt końcowy nie sugeruje w żadnym momencie jakichkolwiek spięć między aktorami, a to dowodzi sprawności reżyserskiej Arthura Hillera.

Warto więc zapoznać się z "See No Evil, Hear No Evil", ponieważ to naprawdę solidna komedia. Polecam szczególnie uważnie oglądać wspomniane przeze mnie momenty poważniejsze, gdyż stanowią one kawał doskonałej roboty. Dla polskiego widza będzie to również okazja do podziwiania specyficznego humoru Richarda Pryora (komik ten to prawdziwa legenda w USA), stosunkowo słabo kojarzonego w Polsce.