Tak, oto możemy po raz drugi poprzejmować się losami Detektywa Niemansa (Jean Reno już chyba nigdy nie zagra roli na miarę Enzo czy Leona), który tropi religijne wybryki złych ludzi. Tym razem jednak, jego partnerem nie jest znany z części pierwszej Max Kerkerian grany przez Vincenta Cassela (ciężko zapomnieć walkę Cassela z bandą oprychów w rytm gry "Virtua Fighter"). Gdy się tylko o tym dowiedziałem, coś mi się zaczął wydawać ten film lekko podejrzany, albowiem gdy w kontynuacji nie chce zagrać dobry aktor znany z oryginału, to coś jest z pewnością nie tak. Znając zatem nazbyt długi i średnio ciekawy tytuł sequela, oraz mając w pamięci brak w obsadzie Vincenta Cassela, postanowiłem że nie będę się spieszył z obejrzeniem dzieła Pana Oliviera Dahana, albo w ogóle sobie drugą przygodę Detektywa Niemansa odpuszczę. W kinie jednak, chciał nie chciał, dostałem po oczach trailerem "Purpurowych rzek 2" i choć przypuszczałem, że ów trailer pokazał zapewne wszystkie najlepsze sceny z filmu (jak się miało okazać później; dwóch nie pokazał ;), mimowolnie odczułem chęć jego obejrzenia w całości. I jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że "Purpurowe rzeki 2: Aniołowie Apokalipsy" (nie no, weźcie mi sprzed oczu ten tytuł ;) okazał się filmem... znacznie gorszym (!) od części pierwszej, ale jednak wciąż 'wporzo' obrazem, z ledwie trzymającym się kupy scenariuszem i niezłym drugim planem, na którym Cassela zastąpił niejaki Benoît Magimel, który jako Policjant Reda dzielnie wspomaga Detektywa Niemansa w śledztwie. Obydwu Panom towarzyszy Pani od religioznawstwa; nasi bohaterowie tropią grupę tajemniczych (super wytrzymałych!) Ućpanych Mnichów Zabójców, którzy... fabuły nie będę zdradzał, ale owi Mnisi modlitwami się raczej nie zajmują ;)

To jednak co sprawiło, że "Purpurowe rzeki 2" okazały się w moim odczuciu filmem stosunkowo zdatnym do obejrzenia, to pewnego rodzaju 'klimacik' scen akcji; czy to pieszego pościgu za Mnichem, czy starcia w supermarkecie, czy wreszcie przepięknej sceny w lesie (z użyciem wielkiego działa na samochodzie marki Volvo) i finałowej akcji w podziemiach, poprzedzonej genialną strzelaniną, wizualnie stojącą na bardzo wysokim poziomie; naboje podczas lotu znaczą ślad (jako pierwszy pokazał to Robert Zemeckis w "Forrest Gump", a i w "Transporterze" mieliśmy strzelaniny zobrazowane w tenże sposób) złote iskry sypią się od rykoszetów, a taśma z nabojami - w jednym z ujęć - jest połykana przez karabin z szybkością wciągania spaghetti - sweet! Cóż, "Purpurowe rzeki 2" to ot, thriller jakich wiele, historii kina naprzód nie posuwa, ale ogląda się znośnie, przede wszystkim z powodu wspomnianych wyżej scen akcji, i... niezbyt długiego czasu trwania; 96 minut było akurat! ;) Przypominam również, że film zauroczył mnie głównie od strony wizualnej, a kto będzie szukał w "Purpurowych rzekach 2" wciągającej czy inteligentnej fabuły w stylu "Se7en", ten srogo się zawiedzie. I żeby wtedy nie było na mnie ;)

Autor recenzji: Rafał Donica - DUX