"Ruch przeciwko robotom rozprzestrzenił się teraz na cały świat..."
"Armitage III" pierwotnie było 4-odcinkową serią OAV, później co nieco wycięto, co nieco dodano i
powstała wersja pełnometrażowa -
"Poly Matrix",
o czym pisałem już w recenzji tego filmu - więc tam zapraszam zainteresowanych. Można
śmiało powiedzieć, że tytuł osiągnął sukces w świecie Anime i niemałą popularność. Przyczyną tego
była z pewnością ciekawa fabuła osadzona w jakże cenionym w świecie japońskiej animacji temacie
cyberpunk. Także złożona postać słodkiej i małej, ale wbrew pozorom niebezpiecznej policjantki
Naomi Armitage i jej partnera - Rossa Sylibusa. Niezła akcja i niezła muzyka. Zatem kontynuacja
takiego tytułu jest nieunikniona i w roku 2002 powstaje "Armitage: Dual Matrix". Kolejna część
zawiera nie tylko sprawdzone elementy poprzedniczki, ale idzie jeszcze dalej. Dla mnie to kolejny
przykład sequela lepszego niż pierwowzór - choć tak naprawdę tylko ciut lepszego.
Tym razem fabuła opiera się na tajemniczym incydencie mającym miejsce na jednej z wysp, gdzie
trwają prace nad generacją "trzecich" (najnowocześniejsza generacja androidów). Tajna baza zostaje
zniszczona, najwyraźniej ktoś nie chce, aby roboty otrzymały takie same prawa jak ludzie. Para
naszych głównych bohaterów (Naomi i Ross) jest już małżeństwem. Oboje mają córeczkę - Yoko - która
oczywiście nie wie, że jej matka tak naprawdę jest androidem. Zresztą zarówno Naomi, jak i Ross
skrzętnie się ukrywają, chcą zapomnieć o burzliwej i kłopotliwej przeszłości, zmienili nawet
nazwiska. Nie chcą się mieszać w żadne incydenty. Jednak w tym przypadku jest to nieuniknione.
Armitage - jako jedna z "trzecich" - czy chce tego czy nie - połączona jest z innymi swoimi
"braćmi" i "siostrami" i dobrze wie, co się stało w rzekomym incydencie w jednej z tajnych baz.
Przeszłość powraca, potrzebna jest pomoc. Główna bohaterka musi przywdziać dawny strój, pokazać
znów swoje niecodzienne zdolności i ruszyć na pomoc w wyjaśnieniu całej zagmatwanej sprawy - wszak
winnych trzeba ukarać. Jednak to nie jest tak proste, jak z początku się wydaje...
Naomi tak naprawdę poszukiwana jest przez pewnego człowieka, który chce ją zdobyć do celów tzw.
"osobistych" (bez skojarzeń proszę ;) Główna bohaterka bowiem jako jedyna z androidów została obdarowana wielkim darem...
posiadania dzieci (!), kolejne jej replikacje to tylko klony, do tego zupełnie
pozbawione wspomnianego daru. Już z początku pani Armitage ma trudny wybór - z jednej strony ma już
spokojne życie z ukochaną osobą przy boku, kochaną córeczkę, wszystko pięknie się układa. Z drugiej
strony cierpią jej "bracia" i "siostry" trzeciej generacji. A Naomi jest chyba jedyną osobą (o ile
postać androida można nazwać osobą), która może im pomóc i odkryć prawdę, kto w rzeczywistości stoi
za zamachem i kto nie chce równouprawnienia dla robotów. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej,
gdy córka Sylibusa i Naomi - Yoko - zostaje porwana...
Jak widać - film ma nieco bardziej złożoną fabułę niż "Poly Matrix", jest też jakby bardziej
dojrzały. Trochę więcej się tu dzieje, o dziwo - mimo takiego samego czasu trwania (ok. 90 minut)
brak tu jakichkolwiek dłużyzn. W ogóle przed obejrzeniem sequela mocno wskazne jest w tym przypadku zapoznanie się z poprzednią odsłoną. Film tworzyła całkiem inna ekipa - i to widać i słychać. Zmieniła się oprawa muzyczna, ale jest równie udana co w przypadku "Poly Matrix". Animacja jak zwykle na dobrym poziomie wykonania, choć mniej tu uproszczeń niż w przypadku poprzedniczki (ale nadal obfitości w szczegóły nie stwierdziłem :( Cechuje ją też jakby większa dynamika. Lekko zmieniła się kreska - szczególnie widać to po twarzy Naomi Armitage,
która mimo wszystko lekko się różni od tej z części pierwszej. Szczegół jest to w sumie niewielki i
w ogóle nie rzutujący na całość, ale Otaku (fani Anime - przyp.) z wytrawnym okiem oraz Ci, którzy
dobrze znają poprzednią odsłonę od razu wychwycą tą zmianę. W sumie nasza tytułowa bohaterka zmieniła się też nieco pod względem "osobowości" - częściowo zniknął z jej twarzy uśmiech, jej miejscowa nieporadność. Armitage stała się bardziej dorosła, bardziej dojrzała.
Nie brak akcji - i to lepszej. W filmie
szczególnie podobał mi się krótki, ale rzeczowy pościg, a potem scena z helikopterem - niby nic
wielkiego, ale jakoś fajnie się to oglądało. I jeszcze te dwie ciekawe i niesamowicie niebezpieczne replikantki Naomi z końca
filmu - świetna rzecz. Głosy postaciom także podkłada kto inny, ale zmiana jest to zupełnie
niezauważalna (czy raczej niedosłyszalna). Warto wspomnieć, że w pierwszej części Rossowi użyczył
głosu sam Kiefer Sutherland, w drugiej odsłonie także nie zabrakło znanego nazwiska - bowiem głosu
Armitage użyczyła Juliette Lewis (mowa o amerykańskiej wersji filmu rzecz jasna).
"Poly Matrix" - solidne Anime, wystawiłem filmowi solidną "siódemkę". "Dual Matrix" - jak już
wspomniałem na początku recenzji - utrzymuje tradycję, a nawet idzie jeszcze dalej. Kontynuacja
podoba mi się ciut bardziej, może dlatego, że jest moim zdaniem hmm... bardziej konkretna. I
dlatego dostaje pół punkcika więcej. Podretuszowanie sprawdzonych elementów, dodanie nowych -
wyszło to tytułowi jak najbardziej na dobre. Czekam z zainteresowaniem na trzecią część.
|
 |
ARMITAGE: DUAL MATRIX
Rok produkcji: 2002, Japonia
Czas trwania: 90 min.
Reżyseria: Katsuhito Akiyama
Scenariusz: H. Kakinuma, S. Wada, N. Hasegawa
Design postaci: Hiroyuki Ochi
Muzyka: Julian Mack
Rysunki: Nobuhito Sue
Głosy podkładali:
Juliette Lewis (Naomi Armitage),
Skip Stellrecht
(Ross Sylibus, Kevin Oldman),
Rebecca Forstadt
(Yoko),
Michael McConnohie (Dimitrio),
Tom
Wyner (pułkownik Strings),
Michael Forest
(Frederick Ohara),
Mona Marshall (Julian Moore)
|
 |
|
 |
Autor recenzji i zdjęć: Adam Łudzeń - ALIEEN
|
Moja ocena: 7,5/10 |
