Tymi słowami, przejmująco śpiewanymi przez Joe Cockera, co tydzień rozpoczynał się każdy odcinek jednego z najlepszych i najciekawszych amerykańskich seriali młodzieżowych. Gdziekolwiek słyszę piosenkę "With A Little Help From My Friends" autorstwa Paula McCartneya i Johna Lennona, pierwotnie wydaną na albumie The Beatles "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" (wykonanie Cockera to cover), od razu wracam wspomnieniami do początków lat 90-tych i polskiej telewizji, która nadawała przygody Kevina i spółki. Serial "Cudowne Lata" gromadził przed telewizorem wszystkich moich znajomych, a ja sam starałem się nie opuścić ani jednego odcinka.
    Pierwsza emisja (w USA) rozpoczęła się na początku 1988 roku. Wyemitowano 115 odcinków, nakręconych przez sześć sezonów. Serial z miejsca stał się przebojem. Było to o tyle dziwne, że nie jest zwykłym sit-comem, które w Stanach Zjednoczonych sa niezwykle popularne. Nie był kręcony minimalnym nakładem sił, z kartonową scenografią i udziałem publiczności. Autorzy postanowili nie schlebiać najniższym gustom, bawić oklepanymi gagami, "męczyć" banalnym scenariuszem i dialogami. Postawili na jakość, co w wypadku seriali komediowych dla młodzieży było rzadkością. Jednak udała się im rzecz niespotykana. Serial przeznaczony dla młodzieży, zaskarbił sobie sympatię także starszej części widzów - szczególnie ludzi w średnim wieku. Jeśli by się chwilę zastanowić, to wcale sukces u widowni o tak szerokim przedziale wiekowym, nie mógł być zaskoczeniem. Tematyka dotyka problemów wieku dojrzewania głównego bohatera Kevina, z czym mogli się identyfikować najmłodsi entuzjaści serii. Strzałem w dziesiątkę było umieszczenie akcji w niezwykle burzliwych, barwnych - i decydujących o tym czym Ameryka jest dzisiaj - latach 70-tych. Tym samym starsi widzowie mogli wraz z rodziną Arnoldów ponownie przeżywać swą młodość.
    "Cudowne Lata" to opowieść dorosłego Kevina Arnolda, który zza kadru snuje zabawne, nostalgiczne i wzruszające historie z lat młodości. W rolę narratora wcielił się Daniel Stern, znakomity aktor komediowy. Dzięki niemu, i jego postaci, serial posiada ciepły, sympatyczny humor, na szczęście nie popadający w skrajne "słodzenie" wynikający głównie z serwowanych zabawnych komentarzy i puent na temat swego zachowania w młodości. Wśród przyjaciół Kevina pojawiają się trochę "sztywny" Paul Pfeiffer i urodziwa Gwendoline "Winnie" Cooper. Poznajemy również całą rodzinkę: szurniętego brata - Wayne'a, siostrę - hipiskę Karen, twardego ojca Jacka i przemiłą mamę Normę. Z biegiem lat (i sezonów) Kevin zdobywa nowych przyjaciół i wrogów (Ricky, Chuck czy Becky Slater).
    Większość akcji siłą rzeczy dzieje się w szkole, tu właśnie jesteśmy świadkami zabawnych nieporozumień, wzruszających relacji z nauczycielami, tu też Kev przeżywa swe rozterki miłosne, chwile uniesienia i porażki. Podczas trwania akcji serialu Kevin wielokrotnie się zakochuje i rzuca swe dziewczyny lecz wciąż swe uczucia kieruje w stronę Winnie. Wszystko to jest umiejętnie przeplatane z ówczesnymi wydarzeniami społeczo-politycznymi w Stanach Zjednoczonych takimi jak wojna w Wietnamie, działalność Martina Luthera Kinga czy lot Apollo 13. To swego rodzaju komentarz do najistotniejszych wydarzeń, które wtedy miały miejsce w USA. Mam wrażenie, że "Cudowne Lata" to historia o utracie niewinności wielkiego mocarstwa i młodego chłopaka. Dlaczego? Jak wiadomo do lat 70-tych w Stanach wszystko było piękne, nieskazitelne, prawe, ucziwe i radosne. Okres "burzy i naporu" to wielkie zmiany w mentalności Amerykanów, ich podejścia do życia, wybuchła rewolucja seksualna i społeczna, pojawiły się konflikty zbrojne na wielką skalę, protesty młodzieży, w siłę rósł ruch hipisowski, o swe prawa zaczęły walczyć mniejszości, zamordowano prezydenta Kennedy'ego. Ameryka się zmienia. W tym wszystkim uczestniczy Kevin z przyjaciółmi. Te wydarzenia dotykają ich także bezpośrednio (śmierć brata Winnie). Dorastając, stają się dorosłymi ludźmi odpowiedzialnymi za siebie i swoje czyny. Będą żyli w innym świecie niż ich rodzice, nie tak idealnym i perfekcyjnym. Wydawałoby się, wnioskując z mojego opisu, że serial ten to jakiś dramat. Nic bardziej mylnego. Na szczęście znakomicie wyważono tu proporcje rozrywkowo-publicystyczne. Elementy poważne znakomicie współgrano z ogromną ilością humoru sytuacyjnego (odcinek z pryszczem:) i słownego. Wszystko pięknie się "zazębiło", a znakomicie obsadzone role dopełniły całości.
    Serial posiada niesamowicie relaksujący styl, który poprawia samopoczucie na długi czas. Ma charakter trochę nostalgiczny, trochę zawadiacki, ale wciąż pozostaje sympatycznym, na długo zapadającym w pamięci. Dzięki niemu możemy przenieść się ponownie w jeden z najpiękniejszych (jeśli nie najpiekniejszy) okresów życia. Dzieciństwo i młodość, udręki i radości dojrzewania, pierwsze pocałunki, randki, miłości. Klasówki, sprawdziany, egzaminy, pierwsze piwo, potańcówki, zakazane książki, przyjaźń "na wieki". Wszystko przedstawione barwnie z uwzględnieniem realiów z umiejętnie dawkowanym poczuciem humoru, nie przekraczającym granicy dobrej zabawy z odrobiną potrzebnej goryczki. To właśnie zawiera 115 krótkich odcinków z życia Kevina Arnolda, będących jego esencją.


Emisja w USA: styczeń 1988 - maj 1993
115 odcinków po 30 minut każdy

TWÓRCY SERIALU: Obsada: Fred Savage - Kevin Arnold Dan Lauria - Jack Arnold Alley Mills - Norma Arnold Olivia D'Abo - Karen Arnold (sezony 1-5 + ostatni odcinek) Jason Hervey - Wayne Arnold Danica McKellar - Gwendoline "Winnie" Cooper Josh Saviano - Paul Pfeiffer Daniel Stern - Narrator/dorosły Kevin Twórcy: Neal Marlens i Carol Black Reżyseria: Ken Topolsky, Nick Marc, Daniel Stern, Steve Miner, Michael Dinner, Peter Baldwin i inni Muzyka: Stewart Levin J. Peter Robinson W.G. Snuffy Walden Casting: Susan Edelman reszta obsady: Sean Baca - Craig Hobson (1989-1990) Andy Berman - Chuck Coleman Josh Berman - Harold Gruntner (1991) Raye Birk - A. Diperna (1988-1991) Michael Paul Chan - Pan Chong (1992-1993) Julie Condra - Madeleine Adams (1990-1991) Wendy J. Cooke - Felicia (1992-1993) Torrey Ann Cook - Debbie Pfeiffer (1989-1991) Wendy Cox - Julie Aidem Brandon Crane - Doug Porter (1989-1991) Steven Gilborn - Pan Arthur A. Collins (1989-1991) H. Richard Greene - Pan Cooper (1989-1991) Linda Hoy - Panna Ritvo (1988-1989) David Huddleston - dziadek Arnold (1990-1992) Don Jeffcoat - Eric Antonio (1988-1989) Jay Lambert - Tommy Kisling (1990-1991) Michael Landes - Kirk McCraig Juliette Lewis - Delores (1989-1990) Paula Marshall - Bonnie Douglas (1992-1993) Crystal McKellar - Becky Slater (1989-1992) Wendel Meldrum - Panna White, później Pani Heimer (1988-1991) Scott Menville .... Wart (1991-1992) Lynn Milgrim - Pani Cooper (1989-1991) Bentley Mitchum - Brian Cooper (1989-1991) John C. Moskoff - Alvin Pfeiffer (1989-1992) Krista Murphy - Carla Healy (1988-1991) Scott Nemes - Ricky Halsenbach (1991-1993) Tony Nittoli - Tony Barbella (1989-1991) Julie Payne - Pani Falcinella (1990-1992) Robert Picardo - trener Ed Cutlip (1988-1991) Jodie Rae - młoda Karen Arnold (1989-1990) Giovanni Ribisi - Jeff Billings (1992-1993) Stephanie Satie - Ida Pfeiffer (1989-1992) David Schwimmer - Michael (1991-1992) Ben Slack - Pan Ed Ermin (1989-1991) Lindsay Sloane - Alice Pedermeir (1991-1993) Ben Stein - Pan Cantwell (1989-1991) Michael Tricario - Randy Mitchell (1989-1993) Kathy Wagner - Lisa Berlini (1988-1992) Zachary Benjamin - młody Kevin Arnold Arye Gross .... dorosły Kevin/Narrator (1988)(tylko w pilocie emitowanym 31.01.1988) POWRÓT STRONA GŁÓWNA AUTOR RECENZJI: Tomek Urbański - TOMASHEC