AMER Reż. Hélène Cattet, Bruno Forzani

Współczesne giallo czy też giallo psychoanalityczne - brzmi zabawnie, ale zabawne bynajmniej nie jest, bo to po pierwsze film zdradzający niezwykłe wyczucie i znajomość horroru jako gatunku, a po drugie, znakomity dreszczowiec po prostu (choć trzeba przyznać, że pierwsze pół godziny jest zdecydowanie najlepsze i mogłoby funkcjonować nawet jako osobna całość). Jeden z moich ulubionych filmów festiwalu, rozpisany na trzy akty kolaż filmowych cytatów (prym wiodą "Głęboka czerwień" i "Suspiria" Argento), z których wyłania się opowieść o traumie, spojrzeniu, opresji. "Amer" rządzi się logiką snów i podświadomości, ucieka od potocznego rozumienia czasu, jaskrawą estetyką włoskiego horroru wydobywa psychologiczne niuanse. Bardzo ciekawe kino, chociaż chyba nie dla wszystkich. [Artemis]

SHIT YEAR Reż. Cam Archer

Odważny tytuł i odważna forma, odważna, bo minimalistyczna, a jednak 'z charakterem', rola Ellen Barkin. Trudno ocenić film, w którym sceny bezwzględnie znakomite, z rewelacyjnie rozpisanymi dialogami i cierpkim humorem wtrącającym widza w poczucie życiowej bezradności, przeplatają się z sekwencjami bełkotliwymi, pretensjonalnymi, itp., itd. To, co w filmie Archera najlepsze, jest jednocześnie najskromniejsze, bez artystycznej pozy. Cała reszta - wiwisekcje psychologiczne w scenografii taniego SF, spowiedzi do kamery - budzą więcej niż wzruszenie ramion, bo uśmiech politowania. [ARTEMIS]

ZWYCZAJNA HISTORIA Reż. Anocha Suwichakornpong

Wbrew temu, co narzuca nam tytuł nie jest to po prostu zwyczajna historia o relacjach sparaliżowanego chłopaka ze swoim opiekunem. Zwycięski film konkursu Nowe Horyzonty udanie wykracza poza ograny schemat wzajemnej zależności, także za sprawą symboliki, dodajmy, że niezwykle delikatnej i zręcznie wkomponowanej w fabułę. Z prostej historii układa się metaforyczna i ezoteryczna, a chwilami wręcz poetycka przypowieść o ułomności, która determinuje samotność, o nadziei i życiu jako o przemijaniu, opowiedziana na szczęście bez sentymentalizmu, prosto, acz niebanalnie. Jednak to, co mnie w filmie urzekło najmocniej, to przy całym smutku snutej opowieści jej subtelnie optymistyczny wydźwięk podkreślony symbolicznie zwłaszcza w ostatniej scenie. [HANESKA]

THEMERSON & THEMERSON Reż. Wiktoria Szymańska

Bardzo sympatyczny dokument o Franciszce i Stefanie Themersonach. Bardziej o ludziach niż sztuce, bo jeśli sztuka już się pojawia, to jako ilustracja niezwykłych osobowości. Bez odkrywania nowych sposobów na opowiadanie językiem X muzy o innych muzach, ale lirycznie i z wdziękiem. [ARTEMIS]

 

ZAGADKA GERTRUDY STEIN Reż. Philippe Mora

Duże rozczarowanie. Philippe Mora wychodzi od bardzo ciekawego pomysłu, ale po dwudziestu minutach jego film staje się jednym opowiadanym w kółko dowcipem. Poszukiwanie dowodów na życie Gertrudy Stein po roku '46 w filmach Hitchcocka, Wildera, twórców Nouvelle Vague czy Andy'ego Warhola mogłoby stać się kapitalną, postmodernistyczną "zabawą w interpretacje". Niestety, Mora poszedł na skróty i zamiast wgryźć się w materiały już istniejące, nakręcił własne, tylko trochę zabawne i raczej łopatologiczne. Chociaż trzeba przyznać - występ samego reżysera w tytułowej roli całkiem udany. [ARTEMIS]

WASZE MIASTA TRAWĄ ZAROSNĄ Reż. Sophie Fiennes

Kolejny z moich festiwalowych faworytów. Sophie Fiennes przystosowuje się do swojego obiektu zainteresowania w sposób totalny - cechą wspólną jej najnowszego filmu i "Z-boczonej historii kina" jest właśnie... brak cech wspólnych. Paradoksalnie, w tym niezwykle przemyślanym reżysersko obrazie (spacerom podziemnymi tunelami akompaniuje Penderecki - u każdego miłośnika grozy powinno wywołać to ciarki) sama Fiennes w ogóle nie istnieje. Tak jak wcześniej Slavoj Zizek, tak teraz współczesny artysta Anselm Kiefer zawłaszcza ekran dla siebie od pierwszej do ostatniej minuty, choć poznajemy go dopiero po dwudziestu minutach hipnotyzującej projekcji, a później częściej obserwujemy przy pracy, niż słuchamy (nawiasem mówiąc, tradycyjny wywiad jest jednocześnie najsłabszą częścią filmu - chociaż "piękno jako pacynka" zapada w pamięć;). Na trzydziestopięciohektarowym terenie opuszczonej przędzalni Kiefer tworzy sztukę totalną - sztukę z betonu, cementu, ziemi, szkła, płótna i pyłu. Upiorne instalacje i obrazy, budowle jak ze snu szaleńca na porośniętym haszczami odludziu. Fiennes nie komentuje. Pokazuje. Stawia widza wobec koncepcji radykalnych, wobec improwizacji i filozofii, pozwala zarówno na zachwyt, jak i kontemplację. I trudno powiedzieć, co tak właściwie rzuca na kolana - Kiefer, Fiennes, czy jedno i drugie. Film, w którym "nic się nie dzieje" - i wielki spektakl o tworzeniu. [ARTEMIS]

JESTEM TWÓJ Reż. Mariusz Grzegorzek

Jestem twój to przepełniona gorzką ironią psychodrama o głęboko nieszczęśliwych i samotnych, uwikłanych w dziwne rodzinne relacje, emocjonalnych wyrzutkach, których losy splatają się w zaskakujących dla nich samych okolicznościach. Ich potkanie okaże się swoistym zapłonem dla uśpionych emocji, ale czy doprowadzi do katharsis? Film jest adaptacją sztuki teatralnej, reżyser Mariusz Grzegorczyk, odtwarzając ją na celuloidzie, pozostał wierny teatralnej formie. I dobrze, bo dzięki temu jego wizja zyskała na wyrazistości, nabrała groteskowych rysów, wciąż tak niechętnie kreślonych w polskim kinie. I co ważne pozwoliła świetnie wyeksponować bohaterów, znakomicie odegranych przez aktorów. Choćby dla nich wato ten film obejrzeć. [HANESKA]

MATKA TERESA OD KOTÓW Reż. Piotr Sala

Jestem trochę zła na ten film, bo dotyka on tematów wywołujących u mnie mrowienie szczęki, a na dodatek próbuje je prezentować metodami to mrowienie potęgującymi - i nic z tego nie wychodzi. Pan Paweł Sala myli niestety powierzchowność z wymarzoną fragmentarycznością, a wystarczy obejrzeć "Siódmy kontynent" Michaela Haneke, by zobaczyć, jak za pomocą szeregu sekwencji bez początku i końca przejść można od obserwacji banalnych czynności do groteski i horroru (a to wszystko za twoją, drogi sąsiedzie, ścianą). [ARTEMIS]

Akcja filmu rozpoczyna się w chwili, gdy dwóch braci zostaje aresztowanych pod zarzutem zamordowania własnej matki. W kolejnych scenach reżyser cofa się w czasie poszukując przyczyn okrutnej zbrodni. Z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień poznajemy pozornie zwyczajną rodzinę, kochające małżeństwo z trójką dzieci. Jednak ten miły rodzinny portret gdzieś w głębi rozsadza patologia, żal, niespełnione ambicje, niezrozumienie, wreszcie domniemana choroba psychiczna syna. Prześwietlając prozaiczne sceny życia rodzinnego reżyser Paweł Sala starał się nie odpowiadać wprost na pytanie o przyczynę zostawił widzom tylko drobne wskazówki, i tu paradoksalnie kryje się największa słabość „Matki…” - z czasem zbytnia lapidarność historii zaczyna męczyć, niektóre sceny wydają się być niepotrzebne a całość wcale nie tak wieloznaczna jakby chciał tego reżyser. Nie mniej „Matka Teresa…” to film dobry i przede wszystkim świetnie zagrany przez młodych aktorów. [HANESKA]