PRAWIE JAK HOLLYWOOD (NOT QUITE HOLLYWOOD) Reż. Mark Hartley

Prawie jak Hollywood to dokument traktujący o kinie ozploitation. Widzowie mogą poznać historię narodzin gatunku oraz jego rozwoju. Filmy ozploitation to nie tylko zwykła rozrywka, ale także sprzeciw wobec cenzury i oznaka zmieniających się obyczajów w australijskim społeczeństwie. O wszystkim opowiadają sami twórcy tego nurtu, ujawniając kulisy produkcji filmów i ich zapatrywanie na swoje dzieła. Dodatkowo o swoich inspiracjach kinem australijskim opowie Quentin Tarantino i reżyser Piły - James Wan. Dokument dla każdego, kto lubi tego typu kino i osób, które pragną je poznać. [AZGAROTH]

PRZERWANE OBJĘCIA (LOS ABRAZOS ROTOS) Reż. Pedro Almodovar

Każdy mniej lub bardziej wybitny reżyser ma w swoim życiu chęć, żeby zrobić film autotematyczny. A najlepiej autotematyczny z autobiograficznym, będący w dodatku hołdem dla własnych inspiracji. W tym roku Pedro Almodovar uraczył nas wariacją na ten temat, angażując oczywiście swoją muzę - Penelope Cruz. Fabuła toczy się wokół trójkąta miłosnego pomiędzy reżyserem, aktorką i bogatym producentem. Mamy także odwieczną walkę twórcy o stworzenie własnego i wartościowego filmu wbrew przeciwnościom losu, seksualne napięcia i skomplikowane relacje rodzinne. Wszystko jest ciekawie skonstruowane, choć pozbawione oryginalności, opowiedziane za pomocą sprytnych retrospekcji, pełne humoru i licznych nawiązań do twórczości Hiszpana i kina w ogóle. Dobre kreacje aktorskie i świetna realizacja dopełniają listy atutów, dla których warto obejrzeć najnowszą propozycję słynnego reżysera. [TONY CLIFTON]

SARABANDA (SARABAND) Reż. Imgmar Bergman

Wiedziona niemal bezwarunkową miłością do twórczości Ingmara Bergmana, wybrałam się na "Sarabandę" w nadziei, że zobaczę kolejne wielkie dzieło. Niestety okazało się, że jest on tylko cieniem dawnych filmów mistrza. Choć w obrazie czuć rękę twórcy "Siódmej pieczęci", zdecydowanie zabrakło magii i tajemniczości. Tej niepokojącej aury psychologicznej łamigłówki tak charakterystycznej dla twórczości reżysera. Film to nostalgiczna rozprawa o życiu, miłości i przemijaniu, w której reżyser powraca do bohaterów "Scen z życia małżeńskiego", ponownie krzyżując ich losy, po tym jak 30 lat wcześniej zostały rozdzielone. "Sarabanda" to ostatnie dzieło Bergmana. Zrealizowane dla potrzeb telewizji. Co może być tajemnicą słabości filmu. Zdecydowanie zbyt teatralnego. [HANESKA]

NOC I MIASTO (NIGHT AND THE CITY) Reż. Jules Dassin

Jeden z klasyków kina nor. Inspiracja dla Pedro Almodovara przy pracy nad "Przerwanymi objęciami". Tłem dla kryminalnej intrygi i miłosnego trójkąta jest tu mroczny Londyn. Główny bohater ma jedno marzenie - chce się łatwo zbogacić. Kiedy nadarza się okazja, by szybko zarobić duże pieniądze, żądny sukcesu Harry nie omieszka z niej skorzystać. Tym samym bohater wplątuje się w niebezpieczną grę. Film jest zgrabną mieszanką wszystkich elementów, tak charakterystycznych dla kina noir. Mamy więc zbrodnię, zakazany romans z piękną femme fatale i depczących po piętach głównego bohatera gangsterów. Wszystko skąpane w mrokach wielkiego i niebezpiecznego miasta. Mimo upływu lat "Noc i miasto" wciąż uwodzi klimatem i subtelnym ironicznym humorem. Ale, co najważniejsze, niezmiennie trzyma w napięciu. [HANESKA]