Nowe horyzonty języka filmowego to sekcja filmowa prezentowana na festiwalu od tego roku. Przegląd filmów prezentowanych w tej kategorii skupia się bardziej na rozwoju technicznym i nowościach technologicznych, jakie stosują reżyserzy niż konkretnie na filmie. Każdy pokaz poprzedzony był krótkim wywiadem, a po seansie odbywała się rozmowa na temat techniki zastosowanej w filmie. Nowy cykl zapoczątkowała tematyka montażu.

TIMECODE Reż. Mike Figgs

Twórcy filmu eksperymentują z montażem, wykorzystując technikę poliwizji. Prezentowane cztery historie rozgrywają się równocześnie na czterech ekranach. Wzajemnie się przenikają, a całość dzieje się w czasie rzeczywistym. Najciekawszym aspektem filmu jest montaż prowadzony na żywo w czasie seansu. Dzięki czterem ścieżkom dźwiękowym reżyser może pogłaśniać lub ściszać różne fragmentu filmu, kierując uwagę widza na odpowiedni ekran i odpowiednią część historii. Fabuła nie jest najważniejsza i pełni rolę bardziej pretekstową. Liczy się eksperyment i forma. Film będący bardziej ciekawostką, niemniej warty obejrzenia dla montażu na żywo. [AZGAROTH]

DUBEL (DOUBLE TAKE) Reż. Johan Grimonprez

Found footage to technika filmowego kolażu. Obraz składa się ze zmontowanych fragmentów innych filmów, reklam, programów telewizyjnych. Praca reżyserska w tego rodzaju obrazie jest nietypowa. Nie ma obsady czy też planu zdjęciowego, reżyser jedynie montuje fragmenty innych filmów w sensowną całość. "Dubel" to najlepiej zrealizowany film found footage spośród zaprezentowanych na festiwalu. Rozgrywa się na kilku płaszczyznach. Mamy historię sobowtóra Alfreda Hitchcocka, zimną wojnę, reklamy, wszystko wsadzone do jednego worka, ale o dziwo nadal zachowujące spójność, co jest podstawą gatunku found footage. Ciekawy obraz, wykonany niecodzienną techniką, spodoba się każdemu, kto poszukuje w kinie nowych form wyrazu. [AZGAROTH]

PRZYPADKI TRACEY (THE TRACEY FRAGMENTS) Reż. Bruce McDonald

Znakomity film! Trochę przesadzony, trochę pretensjonalny, jak wyznania nastolatki o krojeniu sobie nadgarstków. Jednak nie dajmy się zwieść: żadna istota na świecie nie jest tak świadoma bycia "żałosną" jak samotna piętnastolatka. Tracey ucieka z domu w poszukiwaniu brata. Film jest zapisem jej świadomości - dzięki poliwizji, czyli mnożeniu obrazów i ujęć na jednym ekranie, obserwujemy jednocześnie różne wątki, odpryski wspomnień. Samą Tracey: z różnych stron, z wielu odległości naraz. Dziewczyna opowiada: o swej patologicznej rodzinie, byciu katowaną w szkole, pierwszym seksie i tak dalej. Słodki głos "niegrzecznej dziewczynki", Ellen Page, kontrastuje z kolorystyką obrazów, i tych jaskrawych, w domu, i tych lodowatych, w szkole, w lesie, w autobusie. Z szalejących po całym ekranie kadrów wyłania się rozpaczliwy obraz skrajnego zagubienia i beznadziejnej samotności. [ARTEMIS]

NIEODWRACALNE (IRREVERSIBLE) Reż. Gasper Noe

"Nieodwracalne" znalazł się w sekcji nowych horyzontów języka filmowego dzięki technice długich ujęć. Film składa się z paru długich (do 15 minut) ujęć nie przerywanych cięciami. Reżyser zmniejszył ilość cięć do absolutnego minimum. Dzięki odwróconej chronologii najpierw widzimy skutki działań bohaterów, a dopiero później ich przyczynę. Film to jeden z najbardziej skandalizujących obrazów 2002 roku. Podczas premiery w Cannes z sali wyszło 200 osób. Historia gwałtu i jego konsekwencji tworzy film brutalny i na pewno nie dla wrażliwych widzów. Sugestywny obraz Gaspara Noe na długo pozostaje w pamięci dzięki swojej brutalności i niecodziennej formie w jakiej został zrealizowany. [AZGAROTH]