Kino oscylujące wokół tematów satanistycznych od lat przeżywa kryzys. Dzisiejsze produkcje opowiadające o wszelakiego typu opętaniach sprowadzono do poziomu straszaka dla nastolatków, a z Szatana zrobiono idiotę, któremu zależy jedynie na zbiciu kilku luster i powykrzywianiu paru twarzyczek. Szkoda, bo nie wydaję mi się, żeby potencjał tkwiący w diabelskiej tematyce został wyczerpany. Jeszcze większa szkoda, że skuszony nazwiskami Julianne Moore i Frances Conroy zdecydowałem się dać szansę „Inkarnacji”. Nie spodziewałem się żadnych fajerwerków. Miało być po prostu inteligentnie o związkach choroby psychicznej i szatańskiej interwencji. Okazało się jednak, że „inteligentnie”, to ostatnie słowo, które pasuje do filmu szwedzkich reżyserów. „Inkarnacja” mrozi krew w żyłach… swoją totalną miernotą i brakiem pomysłu na rozwinięcie całkiem ciekawego scenariusza.

Oto mamy bowiem parę psychiatrów (ojca i córkę) zajmujących się problemem tzw. „osobowości mnogiej”. Na kozetce ojca pojawia się pacjent, który ewidentnie wykazuje skłonności do przybierania tożsamości różnych postaci. Po serii badań ojciec postanawia przekonać nieco sceptyczną córkę do tego, że jego diagnoza (wspominana mnoga osobowość) jest prawidłowa. By tego dokonać inicjuje spotkanie pacjenta z panią doktor. Po serii standardowych pytań zaczynają pojawiać się kwestie dotyczące religii oraz morderstw dokonywanych w niedalekiej odległości od chorego psychicznie mężczyzny. Atmosfera się zagęszcza, wszystko zmierza w kierunku opętania. Jest, trzeba przyznać, całkiem klimatycznie.