|
|
|
Wulgarny,
głupi, schematyczny i nużący.
Tak, nie mylicie się. To o
najnowszym filmie Kevina Smitha. Tego samego, który
nakręcił świetnych "Clerks", czy "Chasing Amy".
"Jay i Cichy Bob kontratakują" to propozycja spotkania
starych znajomych z filmów Smitha. Tym razem
pierwszoplanowymi postaciami są tytułowi Jay i Silent Bob, którzy
w poprzednich filmach reżysera grali zabawne, ale krótkie
epizody. Myślę, że już wiem dlaczego. Ano dlatego, że ta parka to
dwóch niesamowicie chamskich, wulgarnych, głupich i
infantylnych idiotów, którzy ledwie dostrzegają
życie poprzez dym wypalanej marihuany.
A
zaczyna się ten film nieźle. Znowu jesteśmy pod dobrze znanym
sklepem "Quick Stop", gdzie nasi bohaterowie handlują
"towarem", znowu spotykamy Dantego i Randalla, którzy
wciąż pracują w tym samym sklepiku. Niestety, Jay i Bob wkrótce
dowiadują się, że ma powstać film fabularny wykorzystujący
postacie komiksu wzorowanego właśnie na nich, i nie będzie to
raczej dobry film. W obawie przed zszarganiem ich niepokalanej
opinii postanawiają ruszyć do Hollywood i przeszkodzić w mającej
się rozpocząć wkrótce produkcji. Pomysł wydawałoby się
niegłupi i dający tak zdolnemu twórcy jak Smith prawdziwe
pole do popisu. Aż się prosi o zrobienie dobrego filmu drogi, lub
komedii. I taki właśnie film zrobiono, tylko można o nim napisać
wszystko oprócz tego, że jest dobry. Czegóż tu
bowiem nie mamy? Ano jest komedia, jest film drogi, romans,
kryminał i sam już nie wiem co jeszcze. Aha - na dodatek Smith
postanowił ostro zakpić sobie z produkcji hollywódzkiej.
Szkoda, że tyko tyle grzybów włożył do tego barszczu.
Zapomniał jeszcze o westernie, filmie kostiumowym i wojennym.
Siedziałem na sali w otoczeniu kilkudziesięciu osób i
chyba byłem jedyną osobą, która nie bawiła się dobrze.
Wokół mnie co i rusz wybuchały głośne rechoty a ja nie
mogłem zrozumieć co też reżyser wyprawia. Z ekranu wylewa się
rynsztok - Jay i Bob (a głównie ten pierwszy) używają
"czteroliterowców" zamiast przecinków,
mnożą się dowcipy, z których ten o zjadaniu odchodów
należy do elegantszych, możemy delektować się puszczaniem gazów
i wysłuchiwać monologów o "robieniu laski".
Dodajmy do tego co raz bezwstydne i mocno przyciężkie puszczanie
oka do widzów (czasami dosłownie), które ma w
domyśle znaczyć: "rozumiecie do czego to aluzja?, świetnie
się bawicie, nie?". Oczywiście zalewu wulgarności na ekranie
nie wynalazł Smith, i nie jest ot pierwszy taki film tego
rodzaju. Mógłbym to oczywiście znieść, traktując to jako
swoisty folklor, jednak nie mogłem znieść hipokryzji reżysera,
która w tym filmie przybrała monstrualne rozmiary. Otóż
do niedawna jeszcze Kevin Smith powszechnie był uważany za
zdolnego, niezależnego twórcę. Kładę akcent na słowie
"niezależnego". Zapomnijmy o tym. Ten film powstał
przecież w wielkiej wytwórni, biorąc pod uwagę to co widać
na ekranie, musiał sporo kosztować (do tego parę gwiazd, które
może i wystąpiły w większości za symboliczne gaże, ale chyba nie
wszystkie). Dobrze - nie ma w tym nic złego. Złe natomiast jest
to, że Smith ostro atakuje w "Jay Cichy Bob...." system
produkcji hollywódzkiej samemu będąc jej beneficjentem. A
do tego wciąż podszywając się pod miano reżysera niezależnego. To
jednak nie koniec. Otóż największym grzechem filmu jest
jego typowo hollywódzki banał, schematyzm i kompletny brak
polotu.
Tak
to właśnie wygląda - Kevin Smith zrobił niechlujny, prymitywny,
mało błyskotliwy i schematyczny film, który swoim poziomem
niewiele odbiega od takich "arcydzieł" jak "American
Pie 2", czy "Dude Where's My Car" (aktorzy z tych
filmów zresztą wystąpili u Smitha, więc jest to także
jakiś znak). I nic mu nie pomoże fakt, że w filmie mamy całą masę
cytatów z najbardziej popularnych filmów ostatnich
lat. Nie pomoże mu nawet to, że cały film jest głębokim ukłonem w
stronę fanów Gwiezdnej Trylogii Lucasa, której sam
reżyser jest wielbicielem. Owszem - jest w tym filmie parę
śmiesznych gagów (chociaż trudno mi sobie je przypomnieć),
jest parę naprawdę błyskotliwych i śmiesznych dialogów,
jednak to tylko odległe echo dawnej świetności twórcy
"Clerks". Nie wiem co Smith zamierza w przyszłości
(podobno to ma być ostatni film o przygodach Jay'a i Boba - oby),
ja jednak proponuję mu zwrócenie się w następnym filmie w
kierunku typowej, amerykańskiej widowni - dziesięciolatków,
bo do poziomu takich odbiorców się zniżył. Kino robione
przez prostaków dla prostaków.
AUTOR:
Dariusz Żak - Solo
|
|
