Pierwszy okres, epoki kina niemego, dotyczy lat 1905-1930. Otwiera go powstanie pierwszego filmu całkowicie włoskiej produkcji - "La presa di Roma" (1905), wyprodukowanego przez spółkę Alberini - Santoni, a zamyka pierwszy włoski film dźwiękowy, "La canzone dell'amore" (Pieśń miłości) z 1930, w reżyseri Gennaro Righellego. Podstawowym czynnikiem wyróżniającym ten okres, którego schyłek nastąpił wraz z utrwalaniem się systemu faszystowskiego, jest tak zwane "rozdrobnienie systemu produkcyjnego". System produkcji filmów opierał się na niewielkich, zazwyczaj lokalnych wytwórniach, związanych z poszczególnymi miastami i wypuszczających filmy ściśle związane z lokalną kulturą. Ten system zniknął wraz z faszyzmem i jego tendencjami unifikacyjnymi, ostatecznie załamując się w 1937 wraz z powstaniem potężnej wytwórni Cinecitta'. Najbardziej prężnymi ośrodkami wówczas były takie miasta jak Turyn i jego Itala Film, których największym dokonaniem był wypuszczony w 1914 film "Cabiria" w reżyserii Giovanniego Pastrone, dalej - Neapol, w szczególności wpływowa rodzina Notari i ich przedstawicielka - Elvira Notari, jedna z pierwszych kobiet - reżyserów w historii kina.

I wreszcie Mediolan, a wraz z nim niezwykle ciekawa postać Gustavo Lombardo, który we współpracy z popularnym wówczas magazynem Lux rozwinął pierwszy we Włoszech system szerokiej dystrybucji kinowej, co zaowocowało powstaniem pierwszej wielkiej epickiej produkcji, na które to obrazy Włosi mają określenie "kolossal" - filmu "Inferno", z 1911, opartego na poemacie Dantego.

Lombardo był także zwolennikiem futuryzmu w kinie i za jego sprawą powstały filmy stanowiące manifest programowy włoskiej awangardy futurystycznej- "Vita futurista" z 1916, który niestety zaginął w mroku dziejów, i "Thais" z 1917. U zarania włoskiego kina widać tendencję, która funkcjonuje do dzisiaj - szczególne przywiązanie do lokalnego kolorytu i umieszczanie scenografii w mocnych ramach kulturowych, niejednokrotnie nostalgiczne, zawsze nacechowane silną emocją. Pierwsze dekady XX wieku to również okres filmu historycznego, przy czym ta wywoławcza nazwa opracowana przez włoskich filmoznawców jest dosyć zawężona - kryją się pod tym po prostu wielkie, kosztowne, z przepychem zrealizowane produkcje kostiumowe, często oparte na klasyce literatury. Wsród nich wspomniane już "Inferno", a dalej "Odyseja" z 1911, "Jeruzalem wyzwolona" i "Upadek Troi" z tego samego roku oraz "Quo vadis" z 1913. Z uwagi na elementy i motywy mocno osadzone we włoskiej tradycji, historii i kulturze i dzięki temu rozpoznawalne, niejako swojskie, tego typu obrazy docierały do szerokiej publiczności. Ponadto stawiały w dużej mierze na atrakcyjność techniki realizacyjnej, starając się iść jak najbardziej z duchem czasu, przykuwając oko spektakularnością scenografii czy rozmachem i liczbą scen zbiorowych. Wybija się wtedy nazwisko operatora i reżysera Segundo de Chomon, znanego z nowatorstwa i upodobania do eksperymentów z oświetleniem, które uznano za podstawowe źródło sukcesu "Cabirii" - pierwszego filmu włoskiego który odbił się szerokim echem poza granicami kraju.


Kino nieme to również epoka div ekranowych, wśród nich Lyda Borelli, Francesca Bertini, Pina Menichelli, Italia Almirante, Diana Karenne, Rina De Liguoro, Soava Gallone. Szczególnie dwie pierwsze były podziwianą i rozpoznawaną atrakcją kina. Warto zaznaczyć, że nie chodzi tu jedynie o urodę czy fotogeniczność. W większości były to aktorki z poważnym dorobkiem teatralnym, a to dlatego, że kino nieme, siłą rzeczy pozbawiające możliwości operowania głosem i dialogiem, wymagało oparcia się na ekspresji, geście, spojrzeniu. Ekran zaludniały kobiety fatalne, umierające z miłości, przeżywające wielkie uczucia, namiętności i pasje - tworząc wzorce atrakcyjnego i nieosiągalnego życia tak różnego od egzystencji którą wiodły przeciętne włoskie kobiety. W tym krył się sukces kina div - w marzeniu, które na kilka chwil projekcji stawało się rzeczywistością.


Analogicznie w przypadku tak zwanego kina herosów oraz włoskiej burleski. Herosi, to jest mężczyźni wyposażeni przede wszystkim w potężnie rozbudowane mięśnie, z których najsłynniejszy był Bartolomeo Pagano, to naturalna konsekwencja popularności kina historycznego o którym mówiłam wcześniej i jednocześnie realizacja, w formie masowo akceptowalnej, mitu nadczłowieka, który wówczas był mniej związany z ideologią polityczną - te czasy miały dopiero nadejść - a bardziej stanowił odpowiedź na problemy dnia codziennego.

Włoska burleska tego czasu natomiast w dużej mierze opierała się na aktorach pochodzenia francuskiego, o których między producentami włoskimi i francuskimi trwała regularna wojna. Wszyscy posługiwali się pseudonimami i byli znani publiczności jako Kri Kri, Cretinetti, Fricot, Robinet czy Tontolini. Ten rodzaj kina, wywodzący się bezpośrednio z tradycji cyrkowej i teatru ulicznego, oparty na komiźmie gestu, parodii i niezliczonej ilości katastrof i wypadków spotykających bohaterów-nieudaczników podobał się publiczności i zyskiwał szerokie uznanie mas, chociaż tak naprawdę żaden z włoskich komików tego czasu nie wpisał się na stałe w historię kina.