|
|||
"Procesy są zbyt ważne, aby pozostawiać je w rękach ławników" To nadzwyczaj interesujące zdanie wypowiedziane przez jednego z bohaterów "Ławy przysięgłych" usilnie zdaje się przyświecać całej opowieści. Po scenariuszu o takim wydźwięku można zatem spokojnie spodziewać się dramatu sądowego najwyższej jakości - trzymającego w napięciu, szarpiącego uczucia i prowadzącego emocjonującą grę z widzem. Zaczyna się film Gary'ego Fledera wzorcowym przykładem Hitchockowskiego 'trzęsienia ziemi'. Jednak, o ile początkowa 'akcja' zapowiada film mocny i wciągający, tak dalsze półtorej godziny seansu coraz bardziej pozbawia nas złudnych nadziei na dobry film. Oto bowiem zaczyna się sądowy proces, w którym wdowa po zabitym (z broni palnej) mężu, skarży o niebagatelne odszkodowanie firmę, która ową broń wyprodukowała...   ...zaczyna się wybieranie ławników, w czym palce dzielnie macza słynny znawca ludzkich charakterów, konsultant sądowy Rankin Fitch (Gene Hackman). Do ławy dwunastu gniewnych ludzi dostaje się Nicholas Easter (John Cusack), a kobietę w sądzie reprezentuje Wendell Rohr (Dustin Hoffman). To właśnie między nimi rozgrywać się będzie nadzwyczaj zawiła intryga... która miast wciągać, niestety diabelnie nudzi. I nie mówię tu o marginalnych niemalże rolach Hackmana i Hoffmana, którzy nie pokazują na ekranie niczego ponad średni poziom aktorstwa. Nie mówię o postaciach, które nie potrafią zainteresować, a Bruce McGill, który w "Informatorze" Michaela Manna rozpierał swoją charyzmą ekran, tu ogranicza się w roli sędziego jedynie do stukania młotkiem, uciszania i 'oddalania' bądź 'podtrzymywania' sprzeciwów. Nie mówię też o tym, że los wdowy która walczy o odszkodowanie - był mi zupełnie obojętny. Mówię przede wszystkim o tym, że historia opowiadana na ekranie jest wyprana z jakiejkolwiek dramaturgii.   Owszem, poziom adrenaliny podskakuje na samym początku filmu, w prologu - o czym już pisałem. Także na końcu, gdy dowiadujemy się kto, dlaczego, skąd i po co - przez chwilę robi się ciekawie, choć kumulacja i rozwiązanie intrygi następuje zdecydowania zbyt szybko, przez co nie można w pełni wczuć się w uczucia i motywy kierujące bohaterami. Pomiędzy mocnym początkiem i silącym się na oryginalność finałem - jest linia pozioma, napięcie zerowe, równia nie pochyła, po prostu nuda. Czemu, pytam czemu zabrakło ikry tam, gdzie powinno być jej najwięcej - czyli na sali sądowej i w pokoju rozmów 12 gniewnych. Czemu nie ma mieszania i zamieszania w osądach i sądach ławników? Jakże daleko temu filmowi do takich dramatów sądowych jak "Ludzie honoru", "12 Gniewnych ludzi" czy "Zabić Drozda". Tym bardziej dziwi fakt 'nijakości' "Ławy przysięgłych", że scenariusz oparto na powieści Johna Grishama, który jest autorem takich sądowych arcydzieł jak "Klient", "Czas zabijania" (genialna mowa końcowa!) czy "Raportu Pelikana" i "Firmy". Filmy wyżej wymienione zmuszały do tego, aby widz ruszył tyłek i zaangażował się w to co widzi na ekranie, żeby zaczął kibicować, żeby opowiedział się po którejś ze stron, a przede wszystkim aby nie pozostał obojętny.   Grzechem "Ławy przysięgłych" jest właśnie obojętność, oraz brak fabuły którą można by samodzielnie odkrywać, rozszyfrowywać, układać elementy układanki w całość. "Ława przysięgłych" podaje wszystko na talerzu, włącznie z zaskakującym w założeniu zakończeniem, które jest może i ciekawe, ale nieco naciągane i mało emocjonujące. Szkoda, szkoda niestety dwóch godzin spędzonych w kinie. Szkoda, że reżyser doskonałego thrillera jakim był "Kolekcjoner", zapomniał o rzeczy podstawowej; o zaciekawieniu widza tym, co dzieje się na ekranie. I nie mówię tu o strzelaninach, wybuchach czy szybkim montażu lub rozedrganych zdjęciach, bo dobry dramat sądowy (jak te wymienione przeze mnie powyżej) potrafią wgnieść w fotel lepiej, niż niejeden nafaszerowany ołowiem film akcji. "Ławie przysięgłych" się to zdecydowanie nie udało.  Tytuł polski: "Ława przysięgłych" Reżyseria: Gary Fleder Scenariusz: Brian Koppelman, David Levien (na podstawie powieści Johna Grishama) Muzyka: Christopher Young Zdjęcia: Robert Elswit Obsada: John Cusack jako Nicholas Easter Dustin Hoffman - Wendell Rohr Gene Hackman - Rankin Fitch Rachel Weisz - Marlee AUTOR RECENZJI: Rafał Donica - DUX  |
