| ||||||||||
METAFORA POPIEPRZONA Zwykle kampania promocyjna filmu ma za zadanie sugerować widzowi, że obraz będzie o niebo lepszy, niż jest w rzeczywistości.. Promocja "Miłości na żądanie" to ciekawy przykład działań wręcz odwrotnych. Dystrybutor robił przez ostatnie tygodnie wszystko, co było w jego mocy, aby zinfantylizować swoją propozycję i dostosować ją do oczekiwań widzów, którzy w połowie lutego mają rzekomo w głowach tylko serduszka i amorki. Proces wtłaczania filmu we wściekło – lukrowany romantyczny szablon rozpoczęto od zmiany mało chwytliwego tytułu "Jeux d'enfants" ("Dziecięca gra") na wziętą z sufitu "Miłość na żądanie". Następnie w miasto poszły cytaty z prasy zagranicznej jakoby film "stał w jednym szeregu z >>Amelią<<". Zwieńczeniem tej promującej romantyczne związki kampanii stał się zaś przecudny różowo – niebieski plakacik przedstawiający parę wymieniającą płyny ustrojowe w strugach deszczu. Kto więc najpewniej wybierze się do kina obejrzeć "Miłość na żądanie"? Odpowiedź A: nikt Odpowiedź B: te szczęśliwe pary, które zobaczyły już wszystkie tegoroczne rewelacje oscarowe Odpowiedź C: miłośniczki dominacji koloru różowego w konfekcji damskiej Tymczasem nic bardziej mylnego. "Miłość na żądanie" to kino niezwykle specyficzne. Nie każdemu widzowi spodoba się zapewne cała masa fabularnych niedorzeczności beztrosko płynących po srebrnym ekranie. Nie każdemu spodoba się także dzika metaforyka francuskiego reżysera - debiutanta Yanna Samuela. Kto jednak znajdzie już raz swoje miejsce w tej oryginalnej historii, ten z pewnością doceni "Miłość na żądanie", nie zwracając uwagi na zabiegi marketingowe. Te zaś, z racji okołowalentynkowej daty premiery filmu, nie są chyba niczym dziwnym.
Tymczasem historia "dziecięcych gier" Juliena i Sophie to grubymi nićmi szyty, fascynujący filmowy symbol.
Zabawa zaczyna się w dzieciństwie. Dwoje dzieci – oryginałów
osamotnionych nieco w szarej, szkolnej rzeczywistości – zaprzyjaźnia
się. Ich związek cementuje rodzaj odważnej gry polegającej na rzucaniu
sobie nawzajem czasem trudnych, czasem szalonych, a z biegiem czasu
coraz bardziej perwersyjnych wyzwań. Symbolem przyjęcia zadania jest
przekazanie w ręce przeciwnika kolorowego pudełka w kształcie karuzeli.
A czynności tej towarzyszy coraz bardziej sakramentalne z biegiem filmu
pytanie: "GRASZ?".
W głowie reżysera i scenarzysty "Miłości
na żądanie" panował chyba w trakcie pisania rodzaj bardzo egzotycznego i
szalenie osobistego twórczego bałaganu. Absurd powyższy, prezentowany na
dużym ekranie, zdaje się jednak czarować i uwodzić widza. Pozorna
naiwność fabuły na naszych oczach przemienia się bowiem w symbolizm.
Symbolizm często kiczowaty, wyolbrzymiony i urągający zdrowemu
rozsądkowi. Zabieg to rzadki i – z tego tytułu – jednocześnie cenny we
współczesnym kinie. I jeśli komuś różowo – niebieskie plakaty
niestraszne, niech czym prędzej spróbuje wejść w tę nietuzinkową
rzeczywistość srebrnego ekranu. A jako że w warstwie fabularnej (i tu
dystrybutor faktycznie miał rację) "Miłości na żądanie" zdecydowanie
bliżej jest do kultowego "Trainspotting", niż do poetyckiej "Amelii",
taka próba okazać się może dość ciekawym doświadczeniem...
|
