Francois Coste ma wycenić swojego najlepszego przyjaciela na równowartość antycznej wazy. Tylko w ten sposób obce mu dotąd pojęcie przyjaźni może przybrać ten fascynujący go kształt. Tylko pod tym warunkiem może on dostrzec jałowość swojego życia towarzyskiego, emocjonalną pustkę; usłyszeć owo gromobicie ciszy jego samotności. Pomyśleliście, to dość niewesoło jak na komedię? Ależ skąd! Reżyser filmu, Patrice Leconte upodobał sobie właśnie taką niszę filmowej obserwacji - szczerze ujęte relacje międzyludzkie. Leconte często naświetla kwestię skomplikowanej drogi w poszukiwaniu dialogu z drugim człowiekiem. W jego bogatej filmografii znajdujemy różnorakie analizy związków między ludźmi, nie tylko w "Panu Hire" (1989) i najgłośniejszym jego filmie pt. "Mąż fryzjerki" (1990), ale także w "Śmieszności" (1996) czy "Wdowie św. Piotra"(2000). Czy to thriller, film kostiumowy, czy komedia, analizie stosunków międzyludzkich poświęca Leconte dokładnie odmierzoną chwilę uwagi. W najnowszym filmie reżysera chwila ta może oznaczać dla ciebie przyjemnie spędzone kinowe popołudnie\wieczór, bez przykrego uczucia niestrawności po bezproduktywnym przeżuwaniu fabuły. Akcja płynie wartko, subtelnie, może tylko trochę pół żartem - pół serio... Dlatego też wielbiciele rubasznych komedii i gagów goniących po ekranie w zawrotnym tempie mogą być raczej zawiedzeni.

Antyczna waza przedstawia dwóch oddanych sobie przyjaciół, towarzyszy broni, bohaterów Iliady - Achillesa i Patroklosa. Achilles użycza swojemu najdroższemu przyjacielowi nadzwyczajną, szczerozłotą zbroję. Patroklos wyrusza w niej na bitwę. Ponosi jednak haniebną śmierć z ręki Hektora. Porwany rozpaczą Achilles mści się w dzikim szale i roni tysiące żałobnych łez nad ciałem przyjaciela. Piękna waza przepełnia się nimi po brzegi... Patetyczna wymowa tego mitu uderza nagle w egoistycznego marszanda z mocą owych nieświadomych pragnień przed którymi ostrzegał niegdyś staruszek Freud.

Daniel Auteuil, obecnie jeden z najpopularniejszych francuskich aktorów, wypada znakomicie w roli zimnego, niesympatycznego i ugrzecznionego dla pozorów marszanda antyków. Aktor także i tą rolą przypomina o swoim niebanalnym emploi - galerii facetów będących jednocześnie igraszką losu i sierotką Marysią nieświadomości; nie pozbawionych prestiżu, pewności siebie oraz pieniędzy, ale nad głową których wisi jakieś fatum, skłaniające ich do przeobrażeń mentalnych. Wystarczy przyjrzeć się jego rolom w "Królowej Margot", "Ósmym dniu tygodnia", "Plotce" czy "Ukrytym". Historie ludzi przegranych są w jego wykonaniu majstersztykiem, niezależnie od tego czy smakować je w gatunku słodkim, czy gorzkim. Film Leconte'a jest jednak nie tyle popisem aktorskim solisty, co duetu. Duet ten tworzy Daniel Auteuil oraz francuski komik Dany Boon. W tle obecna jest także dobra Julie Gayet, na której spoczywa szczególne zadanie, a może nawet piętno "szarej eminencji" fabuły filmowej. Catherine, wspólniczka Costy, stawia twarde warunki zakładu. W ciągu 10 dni Francois ma przedstawić jej swojego najlepszego przyjaciela. Inaczej straci rzecz dla siebie najcenniejszą - grecką wazę. Zadanie wydaje się dla Francois banalnie proste. Paradoksalnie, w chwili gdy to sobie uświadamia, właśnie rozpoczyna najintensywniejsze 10 dni swojego życia...

Od czego zacząć, kiedy nie ma się żadnych doświadczeń związanych z przyjaźnią? Może od poradnika instruktażowego, linii "SOS Przyjaźń" albo obserwując po prostu z natury? Czy przyjaźń można wykładać teoretycznie? Ile czasu zajmuje zrozumienie nieskomplikowanej metafory - masz przyjaciela wtedy, kiedy przyjmujesz go razem z jego pudełkiem nieszczęść? Prawdopodobnie część odpowiedzi znajdziecie w tym filmie.

MÓJ NAJLEPSZY PRZYJACIEL Tytuł oryginalny: Mon Meilleur Ami Tytuł anglojęzyczny: My Best Friend Rok produkcji: Francja, 2007 Czas trwania: 94 minuty Reżyseria: Patrice Leconte Scenariusz: Patrice Leconte, Jerome Tonnerre Muzyka: Xavier Dermaliac Zdjęcia: Jean-Marie Dreujou Wystąpili: Daniel Auteuil, Dany Boon, Julie Gayet, Julie Durand, Henri Garcin, Jacques Mathou, Marie Pillet, Elisabeth Bourgine Autor recenzji: Magdalena Skorus - VERA Klub Miłośników Filmu, 14.09.2007