|
||||
Pięć osób zostało zamkniętych na 6 miesięcy w domu na odludziu... Pięć osób jest pod ciągłą obserwacją... Piec osób walczy o 1 milion... Pięć osób stara się przeżyć... Pięć osób jest oglądanych przez miliony internautów... czy aby na pewno? 
Pięcioro ludzi - trzech chłopaków i dwie dziewczyny zostaje zamkniętych w domu, który naszpikowany jest kamerami. Każdy z nich ma swoje własne powody do wzięcia w tym udziału: pieniądze, sława, przygoda. Jeśli ktokolwiek opuści grę, wszyscy przegrywają. Ich poczynania mają oglądać internauci. Okazuje się jednak, że co jakiś czas spotykają ich niemiłe niespodzianki, mające często związek z przykrymi sytuacjami z ich życia. Pewnego dnia trafia do nich niejaki Travis Patterson, który zgubił się w górach. Jakież jest zdziwienie uczestników gry, gdy ten ich nie poznaje i twierdzi, że nic o nich nie słyszał i ich nie widział. A facet jest programistą i pół życia spędza w internecie. Jednak wszyscy wierzą, iż naprawdę zgubił drogę. Oprócz jednego z nich. Rex jest przekonany, że to cały czas ingerencja firmy, która chce zmusić ich do poddania się. Jednocześnie postanawia nie dać się zastraszyć. Tak myśli do pewnego momentu. 
Od samego początku film utrzymany jest w klimacie niepewności. Nie jesteśmy do końca przekonani czy cała ta zabawa jest legalna i rzeczywiście zorganizowana przez firmę. Nic nie jest pewne co niesamowicie wpływa na odbiór tego filmu. Jest to jeden z tych obrazów który nie straszy treścią tylko formą. Jak dla mnie to takie straszenie spełnia swój podstawowy cel: naprawdę porządnie straszy. Kiedyś ktoś powiedział, że nie są straszne duchy czy inne potwory, straszne jest to kiedy idąc przez ulice spotykamy kulawego człowieka z jednym okiem, idąc dalej widzimy znów człowieka z jednym okiem i znowu, i znowu i znowu. Wyobraźcie sobie teraz jakim to napawa strachem, obawą i niepokojem. I to dopiero jest frajda z bania się. I właśnie tak straszy "My Little Eye". 
|
