Ówczesny wiceminister kultury i sztuki, podsekretarz stanu ds. kinematografii Janusz Wilhelmi, po pokazie nakręconych materiałów wpadł w furię. Na początku czerwca 1977 roku zadzwonił telefon z Warszawy. Wierchuszka podjęła brzemienną w skutki decyzję o wstrzymaniu produkcji filmu. Najpierw dowiedzieli się o tym kierownicy produkcji. Pół godziny później informacja dotarła do Andrzeja Żuławskiego, który się po prostu rozpłakał. Wszystkie moce produkcyjne były w pełnej gotowości, każda dekoracja, kostium i rekwizyt gotowe do zdjęć na Mazurach, Kaukazie, nad Bałtykiem i we wrocławskich halach zdjęciowych. Wybudowana olbrzymim wysiłkiem makieta lądownika w górach Kaukazu okazała się bezużyteczna. Kiedy delegacja z wytwórni przywlokła tyłki w to miejsce, jakiś jajogłowy urzędas wybełkotał, że może warto byłoby napisać jakiś scenariusz pod tę dekorację...

Ekipa słała listy do ministerstwa z prośbami o wydanie zezwolenia przynajmniej na dokończenie zdjęć i zamknięcie produkcji. Minister uciął wszystkie petycje pod zarzutem rażącego przekroczenia budżetu. Był to oczywisty i niewiele mający wspólnego z rzeczywistością pretekst. Władza słusznie dostrzegła w materiałach roboczych ogromną dawkę mistyki religijnej, parafrazę historii biblijnych z dziejami Jezusa na czele, wreszcie pochwałę wolności i człowieczeństwa, zarówno po jednej, jak i drugiej stronie kamery. I to wystarczyło. Komunistów nie interesowało, że mają do czynienia z prekursorskim, wizjonerskim i niezwykle widowiskowym dziełem. Że trzeba tak mało, by uwieńczyć sukcesem potworny wysiłek wielu ludzi. Nie brali pod uwagę nawet włożenia gotowego filmu na półkę, jak zrobili to z "Diabłem". Największe dzieło Andrzeja Żuławskiego miało zostać profilaktycznie wyskrobane przed narodzinami. "Na srebrnym globie" miał szansę stać się filmową sensacją na skalę światową. Tak się jednak nie stało.