Czym jest więc to filmowe novum, które jednych przyprawia o drżenie kończyn, dla innych zaś pozostaje całkowicie obojętne? Warto przed odpowiedzią na to pytanie poznać postacie rzeczonego morskiego dramatu. Patrzę, poznaję i oto, co widzę:
Mam ja ci tu piękną, zamężną niewiastę - Susan i jej przykładnego, zatroskanego męża -Daniela. Mam ja ci tu łódkę wyprawiającą swych pasażerów do innego, barwnego świata rafy koralowej i w końcu mam ja ci tu rekiny, których dzienna dieta ma szansę zostać wzbogacona o elementy strojów do nurkowania naszej przemiłej pary. Zostali oni bowiem na skutek feralnego zbiegu okoliczności zostawieni na otwartym oceanie. Zimna morska woda staje się więc dla nich swoistym więzieniem i miejscem walki na śmierć i życie - zarówno z rekinami, jak i ze sobą nawzajem ...

Punkt wyjścia jest zatem z jednej strony szalenie obiecujący, z drugiej zaś strony stanowi dla przeciętnego scenarzysty wyzwanie nie do pokonania. Jak bowiem wycisnąć emocje i jak osiągnąć jakąkolwiek dynamikę fabuły, mając do dyspozycji jedynie dwóch początkujących aktorów, umieszczonych pośrodku niczego? Tarantino pewnie zadbałby w tym miejscu o jakże charakterystyczne dla niego werbalne bogactwo całości , Kauffman wprowadziłby liczne wariacje formalne... Co robi zaś początkujący dopiero Chris Kentis? Warto zatrzymać się tu na moment i pokusić o próbę rozłożenia scenariusza "Open water" na czynniki pierwsze. Oto zły sen każdego studenta scenariopisarstwa:

Bohaterowie żywo dyskutują, zanurzeni w tytułowym "strasznym oceanie":
 

Co właściwie miała udowodnić ta jakże niewinna i oczywiście dość umowna zabawa ? Że już sam pomysł zrobienia thrillera rozgrywającego się na otwartym oceanie, utrzymanego dramaturgicznie w klimatach bardziej teatralnych, niż filmowych jest czymś niezwykle ryzkownym. Warto nadmienić jeszcze, że czas trwania "Open water" to 79 minut. Co więc dzieje się pomiędzy przedstawionymi powyżej dyskusjami o naturze bytu i niebytu oraz gdzie właściwie podziały się brakujące 22 minuty? Czyż nie wypełniają ich zdjęcia mrocznego oceanu, szum wody i piękne pejzaże rafy koralowej? I wreszcie - czy w związku z tym można uznać film Chrisa Kentisa za wybitnie nieudany i po prostu nudny? Tak łatwo "Open water" sklasyfikować się na szczęście nie da. I mimo że ciężko finałowy efekt pracy reżysera określić jako thriller, to - tak jak wspomniałem we wstępie - broni się on jednak w zupełnie innej, nieco poważniejszej i ambitniejszej materii.

Pierwszą bronią Kentisa (nie wiadomo do końca, czy użytą celowo, czy też po prostu wynikającą z braku środków finansowych) jest bardzo oszczędna forma przekazu. To właśnie tutaj swe źródła mają wszelkie prasowe spekulacje o rzekomym podobieństwie "Open water" do "Blair Witch Project" lub jak kto woli do "Idiotów" i całego manifestu Dogmy. I - jak udowodniła nam już legenda o wiedźmie z Blair - takie zabiegi poczynione w odniesieniu do filmu grozy, mogą przynieść bardzo ciekawe rezultaty. Mamy więc w dziele Kentisa do czynienia z pełnym realizmem, który objawia się oczywiście w standardowym już filmowaniu "z ręki", nieostrym obrazie, szarych kolorach i niedbałym montażu. Wszystko to jest oczywiście zaletą filmu i -chociaż można śmiać się z nieciekawej sytuacji scenarzysty - trzeba przyznać, że mimo braku wyraźnej koncepcji, jak poprowadzić scenariusz - Kentisowi udało się stworzyć klimat jeśli nawet nie osaczenia, to może chociaż samotności na oceanie. A z pokazanymi w ten sposób samotnością i bezradnością nie mieliśmy jeszcze do czynienia we współczesnym kinie. I chociaż strachu tu niestety nie uświadczymy, to w pewnym momencie pojawić się jednak musi niepokój. W połowie seansu myśli z gatunku "A co JA bym zrobił na ich miejscu ?" po prostu same się pojawiają. A gdzieś nieopodal zaczyna wyłaniać się jeszcze jedna refleksja, będąca zdecydowanie najmocniejszą stroną "Oceanu strachu". Refleksja niezwykle prosta, żeby nie powiedzieć oczywista. Drugą bronią Kentisa jest bowiem umiejętne zarysowanie pewnego uniwersalnego i odwiecznego konfliktu: Człowiek kontra natura. Człowiek kontra żywioł. A idąc tą ścieżką nieco dalej - cywilizacja kontra przyroda. Reżyser w sposób genialny ilustruje tą trywialną przecież walkę, umiejętnie akcentując przy tym kruchość naszych przyzwyczajeń, naszego charakteru i całego wykreowanego przez nas świata w zetknięciu z żywiołem. A wspomnianą słabość i nieporadność w pełni zrozumie tylko ten, kto "Open water" - mimo wszystko - obejrzy do końca. Aż do kapitalnego, co najmniej dwuznacznego zakończenia, które w piękny, symboliczny sposób ukazuje to, na co jesteśmy w tym nierównym pojedynku prędzej czy później skazani - na smutną, lecz nieodzowną, pozbawioną wszelkiej nadziei całkowitą rezygnację. Chyba, że łódź w końcu przypłynie ...