 |
 |
 |
W dzisiejszym odcinku "Wygrzebanych spod kamienia" film, który nawet ateistę zmusi do wypowiedzenia kultowego "Oł. Maj. Gad". Lojalnie ostrzegam, że będą SPOJLERY i dużo niecenzuralnego słownictwa, zatem dzieci powinny oddalić się od monitora. Można im w tym czasie np. puścić DVD z "The Last Winter" - jeśli nie zapadną w sen po kwadransie, gwarantuję zwrot pieniędzy. Autorowi niniejszego tekstu aplikowano bowiem zastrzyki z kofeiny, by mógł wytrwać do końca projekcji i napisać wam, jak bardzo zły jest najnowszy film Larry'ego Fessendena.
Zaczyna się niewinnie, bo Ronem Pearlmanem, którego znamy i lubimy m.in. z "Hellboya" i "Miasta zaginionych dzieci". Grany przez niego Ed Pollack przybywa do położonego na Alasce posterunku pracowników firmy zajmującej się budową dróg, którzy to...
 |
 |
Aaaaaaaaaa, jak powiedział ginekolog badając transwestytę. Szkoda czasu na detale. Jest jak w "The Thing": stacja badawcza, śnieg, dokoła pusto. Przybywa Pearlman i polarnicy się cieszą, w piłkę grają, jedzą rybę; słowem - milusio jak u Disney'a, nic tylko komuś w gębę dać. Czekamy więc na potwora, robota czy dzikiego zwierza, który zacznie rozszarpywać ekipę na strzępy. Ale jakoś nic nie przychodzi.
W dziesiątej godzinie filmu wreszcie ktoś ginie, a alaskańskie polarne kruki wyjadają zwłokom oczy. Ciężka sprawa, myślą bohaterowie i niszczą taśmę będącą dowodem na istnienie kosmatej bestii, wartą tak na oko z dziesięć miliardów dolarów. Tym samym rzucają na siebie ewentualne podejrzenia ewentualnej ekipy dochodzeniowej, ale kto by się przejmował dniem jutrzejszym. Tym bardziej, że samolot ratunkowy się rozbija i mamy już kompletnie przesrane, bo pierwsze zwłoki bez wyraźnego powodu zaczynają pojawiać się w dziwnych miejscach, a Ron Pearlman ot tak sobie moczy łóżko. Horror. Na zakończenie akapitu jeszcze wyrazy uznania dla ś.p. pilota. Mało kto bowiem, mając pod sobą setki kilometrów śnieżnej pustyni, podczas kraksy wycelowałby w stację badawczą wielkości mojego dużego pokoju, która widziana z powietrza przypomina muszą kupkę na prześcieradle.
 |
 |
Bohaterów zaczynają nawiedzać (chyba) duchy, bo ten i ów widzi ślady kopytek na śniegu. Tak jakby renifery żyły na Alasce. A przecież wiemy, że to rzecz tak niezwykła i przerażająca jak dowcipy Strasburgera w "Familiadzie". Potem, ni z gruchy, ni z jabłoni, gruba eskimoska zadusza jednego z polarników. Wyobraźcie sobie następującą scenę: Roseanne (ta z serialu) dusi mężczyznę, śmiejąc się jakby ją ktoś po fałdach smyrał. Taki wymiar strachu i ohydy oferuje nam horror Fessendena.
Potem akcja nie zwalnia, bo i nie ma jak, skoro od dobrych czterech dni stoi w miejscu. W końcu okazuje się, że za wszystkim stoją duchy, obudzone zbezczeszczeniem ich szczątków. Jak można bezcześcić szczątki na pustkowiu? Ano wydobywając ropę, bo przecież ropa powstała z pozostałości po pradawnych zwierzętach. A czego dokładniej są to duchy? - zapyta ktoś. Radzę się teraz trzymać foteli - to są duchy stada szablozębnych reniferów. Które z jakiegoś powodu i jakimś cudem wywołują moczenie nocne Pearlmana i katastrofę samolotu. Dlaczego? Bo tak.
 |
 |
Czas sprecyzować, co dokładnie mam przeciwko "The Last Winter", bo w tym momencie może się wydawać, że w gruncie rzeczy to fajowa zabawa w stylu późnego Eda Wooda. Oto pięć kardynalnych grzechów produkcji Fessendena. Po pierwsze: film toczy się wolniej niż procesy w polskich sądach. Można usnąć zanim wydarzy się cokolwiek wartego uwagi. Po drugie: jest nachalnie moralizatorski, jeśli chodzi o ekologię. Po trzecie: fabuła nie ma żadnego sensu, wydarzenia są niepowiązane, nie ma logicznego ciągu przyczynowo-skutkowego, a bohaterowie zachowują się irracjonalnie, nawet biorąc pod uwagę ich sytuację. Po czwarte: każda co do jednej postać jest pozbawiona wyrazu, pusta, identyczna z pozostałymi. I wreszcie po piąte: w końcówce film nagle zmienia się w obraz katastroficzny. Chyba, bo najwyraźniej zabrakło pieniędzy na dokończenie ujęcia i wszystkiego trzeba się domyślać. A z tego, co widać, bohaterka może znajdować się równie dobrze pośrodku Alaski, jak i w centrum Nowego Jorku.
Jeśli macie możliwość kupienia "The Last Winter" na DVD po okazyjnej cenie i we wspaniałym wydaniu - nie róbcie tego. To strata pieniędzy, czasu i materiału, który wykorzystano do produkcji płyty. Film nie doczekał się dystrybucji kinowej w Polsce - i nikt nie powinien się temu dziwić.
Ocena 1/10
 |
OSTATNIA ZIMA Rok i kraj produkcji: 2006 / USA / Islandia Czas trwania: 101 minut Reżyseria: Larry Fessenden Scenariusz: Robert Leaver, Larry Fessenden Muzyka: Jeff Grace Zdjęcia: Magni Agustsson Obsada:
|
 |
 |
Autor recenzji: Michał Puczyński - MILITARY |
Klub Miłośników Filmu 01.07.2008 |