|
|||||||||
"Jutro obejrzę Pojutrze..." ...Taka radosna myśl chodziła mi po głowie na dzień przed pokazem prasowym najnowszego filmu Rolanda Emmericha - speca od lekko naciąganego, aczkolwiek maxymalnie rozrywkowego kina spod znaku sf i filmu katastroficznego. Emmerich zaczynał poważną karierę od obrazu "Księżyc 44" z Michaelem Pare, w którym już dało się odczuć niezwykły talent reżysera do kreowania fantastycznej scenografii i ciekawych efektów specjalnych. Później był niezły "Uniwersalny żołnierz", będący areną dla starcia J.C.V.Damme VS Dolph Lundgren. Wszystko oczywiście w futurystycznej otoczce niezwykłych eksperymentów naukowych i huku karabinowych serii. Kolejnym wielkim widowiskiem firmowanym nazwiskiem Emmericha były (dość średnie) "Gwiezdne wrota", które jednak zarobiły w kinach niezłą kasę. Nadszedł wreszcie "Dzień niepodległości", który mimo naciąganej fabuły, wybronił się powalającymi efektami specjalnymi, oraz... humorem. "Dzień niepodległości" zawojował kina na całym Świecie i mimo braku uznania w oczach krytyków (to zresztą bolączka wszystkich filmów Emmericha) znalazł swoje miejsce w historii kina SF. Później przyszedł ogromny spadek reżyserskiej formy Emmericha; "Godzilla" z zupełnie chybioną obsadą (tylko efekty w minimalnym stopniu ratowały film przed zupełną klęską) i wściekle patetyczny "Patriota" z Melem Gibsonem w roli głównej - choć chwilami nie wiadomo było, czy na liście płac, przed nazwiskiem Gibsona nie powinna znaleźć się... amerykańska flaga. W "Patriocie" odszedł Emmerich zupełnie od tego co wychodziło mu najlepiej, czyli feerii efektów specjalnych i kosmicznej rozwałki. Prawdopodobnie chciał 'odpocząć' i otrząsnąć się po finansowej klapie "Godzilli". Minęło kilka lat i Roland Emmerich postanowił powrócić z klasą do gatunku, za dokonania w którym zyskał szacunek i uwielbienie milionów widzów na całym Świecie. Powrót ten zdawał się być nieunikniony i jak najbardziej przez nas (widzów) oczekiwany. 
Powyższy, lekko przydługi wstęp miał za zadanie szybko przypomnieć wcześniejsze dokonania Rolanda Emmericha, gdyż na ich tle, w części widzów zapewne zrodziły się pewne oczekiwania w stosunku do nowego filmu, tego importowanego z Niemiec reżysera. Atmosfera podgrzewana była do czerwoności bardzo interesującą kampanią reklamową; "Gdzie będziesz 28 maja?" i ciekawą koncepcją standów, które można było zauważyć w kinach już na początku Maja. Twórcom nie można odmówić pomysłowości, wszak wieki stand z obrazem Nowego Jorku pod śniegiem i elektronicznym zegarem odliczającym dni, godziny, minuty i sekundy do premiery - nie może nie zaintrygować. Dodatkowo trailery i teasery zapowiadały film wypełniony po brzegi efektami specjalnymi, ale i wrażeniami i emocjami, walką o przeżycie i życie. Zdawało się, że wreszcie powstał film rozrywkowy, ale kończący się źle, tragicznie i ponuro. Zdawało się też, że wreszcie obejdzie się bez machania nam przed nosem flagą USA i pompatycznych przemówień prezydenta tegoż kraju. Nic bardziej mylnego, gdyż jednym z pierwszych ujęć filmu jest... amerykańska flaga wypełniająca cały kadr. Ale cóż, do tego można się już było przyzwyczaić po wcześniejszych filmach Emmericha. Tak więc przymknąłem oko na ten nachalny już patriotyzm (pochodzącego z Niemiec!) reżysera i dalej oglądałem film, z nadzieją, że 'najgorsze' już za mną. 
 
Zaczęło się od trzęsienia ziemi - niemal dosłownie - i po pierwszych minutach filmu byłem pod wielkim wrażeniem pracy kaskaderów i specjalistów od f/x. Następnie zapoznajemy się z głównymi bohaterami dramatu, którymi są ojciec i syn; Dennis Quaid i Jake Gyllenhaal (którego niektórzy widzowie mogą pamiętać z mało znanego w Polsce filmu "Donnie Darko"). Bohater grany przez Dennisa Quaida to naukowiec, który przestrzega ludzkość przed nieuniknionym ociepleniem klimatu. Oczywiście nikt nie bierze jego słów na poważnie (o dziwo, nawet gdy połowa Świata jest już skuta lodem, wciąż nie jest nasz naukowiec traktowany serio). Zgodnie z tym co nieuniknione i z tym co widzieliśmy na trailerach - nadchodzi 'wielka burza', a wraz z nią efekty komputerowe wgniatające w fotel. Szkoda tylko (i tu smutna wiadomość dla wszystkich których zauroczył trailer), że efektów specjalnych jest w "Pojutrze" jeszcze mniej niż w pierwszym "Parku Jurajskim", choć wszystkie stoją na najwyższym poziomie i naprawdę zapierają dech w piersiach. Emmerich nie pożałował nam za to znakomitego humoru, z dużą częstotliwością prezentowanego w dialogach. Zdarza się jednak... że niektóre sceny są śmieszne niezamierzenie, ale to też można jakoś przełknąć, w końcu nie o głębię psycholigiczną postaci w tym filmie chodzi. Niektórzy mogą się za to zdegustować zbytnim uproszczeniem zjawiska globalnego ocieplenia, które w rzeczywistości powinno trwać dziesiątki, setki czy tysiące lat, a w "Pojutrze" wyskakuje znienacka, jak królik z kapelusza, a bohaterowie nie mają czasu powiedzieć "Placek z marmoladą" i już zamarzają, dogonieni falą 100-stopniowego mrozu. Nie należy się jednak tego zbytnio czepiać, gdyż mamy do czynienia z realiami filmowymi, a tu wszystko musi się dziać szybko i efektownie. Wszak kosmici też nie przylatują na Ziemię codziennie, a nikt się tego nie czepiał w przypadku "Dnia Niepodległości". Największą i niewątpliwą wadą filmu jest za to... nuda, którą wieje z ekranu bardziej niż na scenach z tornadami niszczącymi Los Angeles. 
Grupka ocalałych ludzi walczy o życie, jest jakiś romans w tle i poszukiwanie syna przez ojca, który oczywiście obiecał mu, że go odnajdzie. Sceneria pokrytego lodem i śniegiem Świata nie dawała (co oczywiste) pola do popisu dla bombastycznych akcji i widowiskowych sekwencji, ale można było między śnieżne zaspy, tornada i hektolitry wody wtłoczyć nieco więcej dramatycznych przeżyć, rozstań, śmierci, emocji! Można to było osiągnąć choćby na płaszczyźnie dialogów, ale i te są w filmie Emmericha proste jak sopel lodu: "Kocham Cię... przekaż mu że go kocham... ja też go kocham... uratuję Cię... wiem że mnie uratujesz... uratowałeś mnie... przecież obiecałem że Cię uratuję... wiem, że obiecałeś!... wiem, że wiem" i tak aż do znudzenia. Poza mdłymi dialogami, niezbyt ciekawymi postaciami (Dennis Quaid nie zdołał udźwignąć ciężaru roli głównej) i zdawkowo ukazaną walką o przeżycie w nowych warunkach (zupełnie pominięto Europę i wszystkie inne miejsca niż Los Angeles i Nowy Jork), film ma jedynie do zaoferowania 5-minutowy pokaz możliwości komputerów. Owszem, sekwencja zalania wodą Nowego Jorku budzi respekt i oszołamia rozmachem inscenizacyjnym. Owszem, jest o niebo lepsza od niemal identycznej sekwencji z filmu "Dzień zagłady", ale nic ponad to. Komputerowa woda po prostu wlewa się do miasta i zatapia wszystko na swojej drodze, a kolejny tłum statystów / kaskaderów w niby popłochu, kolejny raz ucieka przed komputerową wodą. I czym / kim tu się przejmować? Codzienne relacje i śmiertelne statystyki z Wojny w Iraku mają już dziś problem z wywarciem na nas wrażenia, zatem film kinowy naprawdę bardzo mocno powinien postarać się o to, abyśmy obrazkami na ekranie się przejeli! "Pojutrze" nawet nie próbuje podjąć walki na tej płaszczyźnie. Wszystkie sceny szaleństw pogody wyprane są z jakichś większych wrażeń, poza oczywistym zachwytem nad pracą 'komputerowców', którzy naprawdę genialnie wykreowali na ekranie globalne zło wszelakie zagrażające ludzkości. Szkoda jednak, że zabrakło prawdziwym emocji, wrażeń i obaw o życie ekranowych bohaterów. Szkoda też, że zakończenie oczywiście musiało być takie a nie inne, ale do tego wielkobudżetowe produkcje zdążyły nas już przyzwyczaić. Wszystkie te wady, wśród których na pierwszy plan wybija się słaby scenariusz i brak intrygujących postaci, których losy mogłyby interesować - spowodowały, że film mnie zwyczajnie znudził, a nie tego oczekiwałem po najnowszym obrazie Rolanda Emmericha, który zawsze gwarantował pełnokrwistą, widowiskową rozrywkę. Rozrywkę, a nie dwie godziny nudy przeplecione 5-minutami efektów specjalnych.
|
