"Ból tam, gdzie nikogo nie ma..."

Lata 70-te, Michigan. Pięć uroczych sióstr: Cecilia (13 lat), Lux (14 lat), Bonnie (15 lat), Mary (16 lat) i Therese (17 lat) jest "punktem centralnym" dla osiedla, na którym mieszkają (bynajmniej dla części męskiej). W tym momencie poznajemy narratorów (chłopaków zafascynowanych nimi), którzy będą prowadzić nas przez całą tę historię, jakbyśmy byli jednym z nich. Centralnym punktem życia dziewczyn jest dom, a to za sprawą rodziców (a raczej strażników), którzy starając się kontrolować ich życie, wychowując w totalnym rygorze, dyscyplinie i wierze, izolują je od świata, wypuszczając jedynie do szkoły. Pierwszą oznaką zachwiania tego "systemu", jest podcięcie sobie żył przez najmłodszą spośród nich - Cecilie. Wstrząs, szok - niczego nie zmieniają, do matki i ojca nic nie dociera, w domu "spokój", zaś jedynie na osiedlu huczy od plotek i domysłów. Druga próba, udana, kiedy rzuca się z balkonu na ogrodzenie, wywołuje jedynie ciszę, znacznie zwiększając dystans pomiędzy rodzicami a córkami. Nikt w domu nie próbuje rozmawiać, wyjaśnić, cokolwiek. Jedynie ksiądz, który ich odwiedza, ale bez skutku. Wakacje dobiegają końca, dziewczyny idą do szkoły. W ich zachowaniu jednak nie widać żadnych zmian - jak dowiadujemy się od narratora. Przełomowym momentem będzie bal szkolny, na który Trip Fontaine (szkolny playboy) wraz z kolegami, będzie chciał zaprosić Lux z resztą sióstr. Krucjata, jaką podejmuje za pośrednictwem ich ojca (nauczyciela matematyki), odnosi sukces, gdyż matka "ugina się" (jakimś cudem) i puszcza córki na bal. Czując (kto wie, czy nie po raz pierwszy w życiu) smak wolności, Lux po zabawie szkolnej, spędza z Tripem upojną noc, nie wracając do domu. Sankcje karne okazują się aż nazbyt srogie i okrutne - matka zamyka je wszystkie w domu, nie pozwalając juz nawet chodzić do szkoły! Jedynym kontaktem ze światem są prenumerowane pisma i "głuche rozmowy" z chłopakami z osiedla (narratorami). "Areszt domowy" w końcu się kończy, kiedy wszystkie cztery zabijają się, mimo iż do ostatniej chwili były uśmiechnięte, zadowolone...
Kluczem tej opowieści jest sama koncepcja, stylistyka, w ramach której starała się Coppola przedstawić tak trudny temat. Unikając wszelakich konkretów, precyzowania, snuje opowieść o dziewczynach, oczami zauroczonego nastolatka. Cały praktycznie film to monolog, spowiedź na temat wczesnej młodości, kiedy bez reszty pochłaniały ich siostry Lisbon, każdy sekret, każda ciekawostka o nich, kiedy tworzyli, lepili ich portrety, na pograniczu snu i jawy, na podstawie własnych wyobrażeń, nie mogąc osobiście ich poznać. Przeżywali każdą stronę znalezionego pamiętnika Cecili, kiedy czytali o wyprawie sióstr na jezioro, o tym jak Lux wybiła sobie przedni ząb lub jak wypisywała imiona chłopaków na swojej bieliźnie, bądź też barwne i długie opisy drzew, którymi zachwycała się Cecilia. Zestawiając takie wspomnienia z ich samobójstwem, tworzy się groteskowy portret, który doskonale wpisuje się w poetykę okresu dojrzewania. Ukazuje abstrakcyjne myślenie, balans pomiędzy skrajnościami, w poglądach, ocenianiu innych, odbieraniu świata, brak konkretnych planów, chwiejność. Z drugiej strony ogromną wrażliwość i otwartość, empatię; bogactwo uczuć i emocji, momentami mocno nadwyrężonych. Stan rozdwojenia, kiedy dusza i serca, biorą "górę" nad umysłem; kiedy ważniejsze jest to, co czujesz, niźli to, co mówią i karzą inni. Odczuwamy, zauważamy swego rodzaju "młodzieńczą fascynację" - jaką wytworzyła Coppola - w podejściu do samobójstwa, traktując je raczej jako magiczną zagadkę "zniknięcia" sióstr Lisbon, "ucieczki" gdzieś daleko stąd, wyrwania się z więzów, spełnienia marzeń - jak można się dowiedzieć z opowieści chłopaków, którzy mimo, iż powtarzają je już kolejny raz, niby bajkę, zawsze używają "ciepłych", miłych słów. Nie ciekawi ich, czemu to zrobiły, dlaczego, przez kogo? - to nieistotne, nie ma znaczenia. Odeszły, nie ma ich, więcej ich nie zobaczą, nie poczują. Tak nagle, nikt się tego nie spodziewał...