Nico Toscani to świetny, uczciwy i bezwzględny glina z Chicago. Za młodu służył w CIA, zwerbowany podczas swego pobytu w Japonii. Krótko służył w Wietnamie. Od 15 lat sumiennie odbywa służbę, chroniąc prawych obywateli przed złem tego świata. Podczas jednej z akcji dowiaduje się o planowanej, potężnej transakcji narkotykowej. W trakcie śledztwa wychodzą nowe zaskakujące informacje. Okazuje się, że w sprawę zamieszana jest poniekąd CIA i aby to nie wyszło na jaw, agencja nie cofnie się przed morderstwem.
Jeden z większych hitów boomu video w Polsce, to typowe kino o samotnym gliniarzu wzbogacone o nowe elementy czyli walki aikido. Seagal błyszczy w swej na poły biograficznej historii, znakomicie wymierza sprawiedliwość, z niezwykłym polotem marszcząc brwi i cedząc przez zęby tybetańsko-japońskie mądrości ludowe. Na drugim planie możemy odnaleźć przyszłą seksbombę lat 90-tych panią Sharon Stone, której mimo upływu tylu lat wciąż wdzięku nie można odmówić oraz byłą gwiazdę kina blaxploitation Pam Grier.
 

Podczas jednej z akcji, uczciwy i honorowy glina, jakim niewątpliwie jest Mason Storm nagrywa na kasecie video morderstwo podczas mafijnej transakcji. Wkrótce po opowiedzeniu o tym swemu partnerowi, w swych domach giną inni zaprzyjaźnieni policjanci. Mason też staje się ofiarą takiej nagonki. Ginie jego żona, a on sam zostaje umieszczony pod innym nazwiskiem w szpitalu, bowiem zapada w śpiączkę. Po siedmiu latach nagle się budzi i od razu zostaje zaatakowany. Dowiaduje się też, że z masakry cało wyszedł jego syn, który dorastał w niewiedzy, że jego ojciec żyje. Nadchodzi czas krwawej i bezlitosnej zemsty.
Cóż, wydaje mi się, że trochę z tego filmu zaczerpnął Quentin Tarantino, pisząc scenariusz do "Kill Billa". Film ukazuje niespotykany kunszt aktorski Stevena, dramat bohatera widać w oczach, pełnych żalu, wściekłości i cierpienia. Skomplikowana intryga, zaskakujące zwroty akcji i występ Kelly LeBrock, ówczesnej żony aktora to główne atuty tej niezależnej produkcji. Pamiętam jak musiałem się natłumaczyć kolegom, że NIE jest to sequel "Nico". Ale oni zaślepieni miłością do debiutu mistrza aikido, za nic w świecie nie dawali się przekonać.
 

John Hatcher, agent specjalny walki z narkotykami, podczas akcji w Kolumbii traci partnera. Zrezygnowany wraca do rodzinnego Chicago i tam rzuca służbę, chcąc więcej czasu poświecić rodzinie. Jednak nie jest mu to dane. Od kamrata z wojska otrzymuje informację, że w mieście trwa okrutna walka między Kolumbijczykami a Jamajczykami o wpływy w narkotykowym biznesie. Jeden z szefów gangu, Jamajczyk "Krzywy Ryj" prowokuje Hatchera, atakując jego siostrę Melissę i siostrzenicę Tracy. Akcja wyjątkowo denerwuje agenta, który dowiaduje się, że zbir ten to wyjątkowo niebezpieczna gnida, wyznawca voodoo i wyrusza wraz ze swym kumplem Maxem i jamajskim gliniarzem Charlesem w misję bynajmniej nie pokojową.
Jeden z lepszych filmów niezłomego obrońcy prawa. Posiada niezły klimat, solidne łubu-dubu, Seagal rusza się tak jak powinien - czyli jak 20-latek, i zawiera sporą dawkę brutalności. Mocne kino. Oczywiście nie wyobrażajcie sobie nie wiadomo czego, to klasyczny film akcji z Polką w tle czyli Joanną Pacułą i aktorem który znów marszczy brwi. I tak jak to było w przypadku "Hard To Kill" ponownie musiałem wyjaśniać koleżkom z podstawówki, że to absolutnie nie jest trzecia część "Nico".
 

W biały dzień, na oczach dzieci i żony ginie Bobby Lupo, lubiany i ceniony glina. Mordercą jest impulsywny, nieprzewidywalny psychopata Richie Madano. Dowiadując się o śmierci partnera, Gino Felino niezłomny stróż prawa i porządku poprzysięga zemstę i złapanie przestępcy. Ułatwieniem jest fakt, że Richie'go zna od dziecka, bowiem razem wychowywali się na jednej dzielnicy. Podczas śledztwa wyjaśnia się sprawa, z jakiego powodu Bobby został zastrzelony.
Po raz czwarty z rzędu widzimy Stevena jako policjanta (zapewniam, że nie ostatni). Wirtuozeria w posługiwaniu się swymi dolnymi i górnymi kończynami osiąga tutaj niemalże perfekcję. Dodatkowym atutem, jest stylowa i zgrabna "beretka", której głównym zadaniem była sygnalizacja, że to jest właśnie film "Out For Justice" a nie jakiś "Nico VII". Na drugim planie pojawia się William Forsythe oraz ładna Gina Gershon.
 

Podczas uroczystości rocznicowych z okazji zawarcia pokoju między wojskami amerykańskimi a japońskimi, na pokładzie pancernika "Missouri", uzbrojonego w rakiety z głowicami jądrowymi, ląduje w przebraniach grupa terrorystów pod dowództwem Williama Stranixa i przejmuje okręt. Motywem jego działań jest zemsta na swoim byłym pracodawcy, czyli CIA, która zwolniła go, uznając za szaleńca. Jednak na pokładzie znajduje się Casey Ryback, były kapitan komandosów z Navy SEALs. Kucharząc, staje sam przeciw przestępcom do nierównej walki.
To niewątpliwie najlepszy film Stevena Seagala. Świetnie nakręcone i zmontowane sceny walki, dobre aktorstwo (ale tylko Tommy Lee - Jonesa), i dobra ręka reżysera. Reszta standardowa, choć piersi (na deser) panny Eleniakówny wcale takie standardowe nie są.
 

Forrest Taft, pracownik koncernu naftowego Aegis Oil, oddany bez reszty swej pracy odkrywa zbrodnicze zamiary właścicieli spółki. Planują oni prężnie wejść na dziewicze tereny Alaski, krainy nie skażonej niemal zupełnie cywilizacją. Właściciel firmy Michael Jennings widząc radykalną postawę Tafta postanawia zgładzić "buntownika". Ten jednak zostaje uratowany przez Eskimoskę Masu, która przedstawia go ojcu, wodzowi plemienia. Wkrótce niesiony nadzieją Eskimosów, rozpoczyna bezpardonową walkę ze złym i bezkompromisowym Jenningsem.
W końcu! To nieprawdopodobne, ale Seagal nie gra policjanta/komandosa. Wiem, wiem, słowo "granie" nie bardzo pasuje do jego nazwiska, więc może użyję słowa "występuje". Lepiej? Niemniej dzieje się w filmie sporo, dymi się, kurzy, jest sporo śniegu, a i mocno zakamuflowany morał się znajdzie. W roli czarnego charakteru pojawia się legenda kina Michael Caine, a w tle Billy Bob Thornton. Chodzą plotki, że film sponsorował "Greenpeace".
 

W katastrofie lotniczej ginie brat Caseya Rybacka z żoną. Osierocają Sarę, która trafia pod opiekę byłego kapitana z Navy SEALs. Casey aby oswoić się z sytuacją i zapoznać się bliżej, zabiera 17-letnią bratanicę w podróż luksusowym pociągiem z Denver do Los Angeles. Podczas podróży na pociąg napadają terroryści z Travisem Dane na czele, którzy błyskawicznie opanowują cały skład. Jedynie Casey Ryback z zapoznanym stewardem Bobby'm chowają się w wagonie restauracyjnym i powoli acz skutecznie zaczynają eliminować agresorów. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze niebezpieczna broń Grazier, która w mgnieniu oka może doprowadzić do śmierci miliony ludzkich istnień.
Zadziwiające, że to jak dotąd jedyny sequel w filmografii Stevena. Choć na upartego, to każdy jego film można uznać za sequel. "Liberator 2" to rozrywka na całego. Zmrużone oczy, bezmimiczna twarz i celne i sympatyczne riposty tu niekwestionowane "hity" tej produkcji. Poza tym solidna dawka kopania i ciosania ciosami. Fani będą usatysfakcjonowani a nie-fani też się będą bawić w najlepsze.
 

Lecący do Waszyngtonu Boeing 747 zostaje porwany przez arabską grupę terrorystyczną dowodzoną przez groźnego Hassana. Na pokładzie samolotu znajduje się śmiercionośny gaz DZ-5, mogący zabić miliony ludzi. Sztab antykryzysowy wraz z pułkownikiem Austinem Travisem podejmuje decyzję (krytyczną), o wysłaniu grupy antyterrorystów na pokład Boeinga. Czynią to przy kompletnej niewiedzy terrorystów dokując swój samolot. Niestety część załogi ginie, a reszta traci kontakt z dowództwem. Antykryzysowcy podejmują decyzję o zestrzeleniu samolotu pasażerskiego.
Nietypowy film dla Stevena. Nie mogę zdradzić dlaczego, bo... nie. Niemniej to dobre kino akcji, z niezłym aktorstwem, i ograniczonymi do minimum walkami wręcz. Ogląda się świetnie, choć trochę zbyt długo. A Seagal w roli żołnierza jest całkiem przekonywujący.
 

Nowojorski glina Jack Cole zostaje w trybie pilnym przeniesiony do Los Angeles, aby pomóc młodemu Jimowi Campbellowi rozwikłać zagadkę serii tajemniczych, rytualnych morderstw. Pomocne ma być doświadczenie Jacka, który wiele lat służył jako agent w Azji. Sprawa staje się osobistą, kiedy kolejną ofiarą zostaje była żona Cole'a i jej drugi mąż. Policjanci kontaktują się ze Smithem, dawnym nauczycielem Jacka.
Ech, powrót do korzeni. Po trzy-filmowej przerwie Seagal znów został policjantem. Tym razem bardziej wyciszonym i tajemniczo-mistycznym. Jednak z ulgą przyjąłem fakt, że wciąż marszczy brwi. Film jest z tych mrocznych i oglądalnych. Na dokładkę Seagal wciąż nieźle kopie i łamie przysłowiowe piszczele. Aż miło.
 

Dowiadując się o śmierci swego współpracownika i przyjaciela, Jack Taggart, agent Federalnej Agencji Ochrony Środowiska wyrusza w gniewie i z zamiarem zemsty na zbrodniarzach. Ślad prowadzi do stanu Kentucky w Apallachach. Trafia do małego miasteczka, w którym poznaje Orina Hannera, człowieka o mało szlachetnym sercu, nie szanującym kompletnie naturalnego środowiska. W walce z niecnymi zamiarami Hannera, Taggartowi pomaga poznana kobieta.
Przepiękne, nienachalne i proekologiczne przesłanie filmu, chwyta za serce. Romans głównych bohaterów filmu również, okazuje się bowiem, że Steven Seagal to naprawdę wrażliwy człowiek i aktorsko zaprezentował nie znane do tej pory umiejętności w wyrażaniu miłości. Nie zapomniał też o starych fanach i kilka razy można w filmie zauważyć pomarszczone czoło z brwiami na pierwszym planie. Słyszałem, że film ma być prezentowany na wiecach przedwyborczych partii "Zielonych".
 

Podrzędny agent filmowy Sam Kanin wyjeżdża w sprawach zawodowych do Rumunii. Tam ulega wypadkowi samochodowemu i w trakcie rekonwalescencji w klasztorze poznaje olbrzymiego Maxa. Robi on na Sammy'm takie wrażenie, że po wyzdrowieniu zabiera go ze sobą do Hollywood, aby tam zrobić z niego wielką (w dosłownym i przenośnym tego słowa znaczeniu) gwiazdę filmową. Prosty i spokojny Max zgadza się na propozycję, ale z innych pobudek. Chce odnaleźć miłość swego życia - piękną Liliannę. Przybywając do USA, Sammy zabiera Maxa do Las Vegas aby poznał pewną gwiazdę kina akcji.
Nie muszę chyba nikomu uświadamiać, kim jest ta gwiazda. To oczywiście Stefan, mistrz sprytu, refleksu i błyskawicznej reakcji. W tym filmie wypada całkiem nieźle, bo któżby nie wypadł, grając samego siebie. Jednak ten epizod zdecydowanie przyćmiewa świetny Gheorge Muresan, legendarny koszykarz ligi NBA. Ciekawostką jest fakt, że podobnie jak w "Marked For Death" i tutaj pojawia się Joanna Pacuła.
 

Doktor Wesley McClaren to były wirusolog CIA, który niezadowolony z wykorzystania przez pracodawcę jego badań zrezygnował z pracy i przeniósł się do małego miasteczka wraz z córką Holly i przyjacielem w Montanie. Wkrótce jego sąsiad, Floyd Chisolm, przywódca niebezpiecznych ekstremistów, chcących wprowadzić nowy ład w Ameryce, zostaje aresztowany przez FBI. W tym samym czasie nagle pojawia się niezwykle niebezpieczny wirus który powoduje najpierw chorobę a w efekcie śmierć zakażonych. McClaren odkrywa, że wirus prawdopodobnie jest powiązany z badaniami rządu. Natychmiast próbuje stworzyć antidotum, w czym (poniekąd nieświadomie) pomaga mu córka.
Zmiana klimatu. Najwyraźniej Steven zechciał pokazać się od innej strony i tutaj postawił nie na walki wręcz i typową akcję, lecz na dramat ludzki. Niewątpliwie był pod wrażeniem "kina moralnego niepokoju". Film jest przerażający, faktycznie dramatyczny, dobrze, że niskobudżetowy. Nie zdzierżyłbym bowiem takiego marnotrawstwa pieniędzy.
 

Orin Boyd to niepokorny gliniarz z Detroit, który zasady ma gdzieś, głęboko w poważaniu. Kiedy po raz kolejny w obronie prawa, sam je łamie przełożeni nie wytrzymują i przenoszą go do najgorszej dzielnicy w mieście. Tutaj od razu wpada na trop wielkiej afery wewnętrznej. Z magazynów policyjnych ginie 50 kilogramów heroiny wartych 5 milionów dolarów. Pewną jest korupcja wśród "swoich". Aby dojść prawdy i znaleźć dowody musi zacząć współpracę z Latrellem Walkerem, handlarzem narkotyków, który w zanadrzu ma sekret.
Powrót do Warnera, reżyseria Bartkowiaka i występ rapera DMX-a wyraźnie posłużył Seagalowi. Klasyczne kino akcji z kilkoma zabawnymi wstawkami komediowymi pozwoliło odnieść sukces temu filmowi. Dzieło sztuki to nie jest, ale ogląda się nieźle. I nawet nie chcę pisać co Steven robi z brwiami.
 

Ray Nettles, świetny policjant z San Francisco, traci swego partnera. W śledztwie, którego zamiarem jest odnalezienie i unieszkodliwienie sprawcy, pomaga mu ekipa saperów pod dowództwem znakomitego eksperta Franka Glassa. Ich celem jest groźny terrorysta Alex Swan, specjalista od ładunków wybuchowych, który obydwu stróżom prawa zalazł mocno za skórę. Nie cofnie się przed niczym, aby tylko osiągnąć to co sobie zaplanował.
Trochę mało Stevena. Cieszy fakt, że (mimo drugiego planu) znalazł się w tak doborowym towarzystwie jak Tom Sizemore czy Dennis Hopper. Niestety do udanej produkcji tego filmu zaliczyć nie można. Nie ukrywam jednak, że produkcja skłoniła mnie do pewnej refleksji, mianowicie w jaki sposób udaje się producentom namówić takie cenione nazwiska do tak koszmarnej szmiry. Film trafił od razu na rynek vhs/dvd.
 

Sasha Petrosevitch, tajny agent FBI zostaje oddelegowany "pod przykrywką" do "Nowego Alcatraz", pilnie strzeżonego więzienia aby uzyskać ważne informacje na temat pewnego szefa mafii. Tu zaprzyjaźnia się z "mieszkańcami" oraz Lesterem, legendarnym złodziejem ogromnej, bo wartej ponad 200 milionów dolarów, ilości złota, który nikomu nie chce zdradzić miejsca w którym łup ukrył. Informację tę, chce wydobyć bezwzględny Donny, który z grupą śmiałków dostaje się do Alcatraz i szantażuje Lestera zabiciem zakładnika - sędziny sądu najwyższego June McPherson.
Zadziwiające, ale po raz trzeci z rzędu Stevenowi towarzyszy w filmie raper, a nawet dwóch takich osobników: Ja Rule i Kurupt. Najwyraźniej jest to swego rodzaju kuracja odmładzająca i próba zainteresowania młodego widza osobą pana S. W filmie dzieje się sporo, ale mimo wszystko wieje nudą, akcja już tak nie cieszy, ale na szczęście pozostają nam nieprzeniknione oczy i sterane zmarszczkami czoło głównego bohatera.
 

Jonathan Cold to profesjonalista w każdym calu; tajemniczy, sprytny, nieuchwytny i przebiegły agent do wynajęcia. Ma za sobą wiele zleceń, lecz ostatnie, wydające się zwyczajnym, okazuje się niezwykle niebezpieczne i trudne do wykonania. Pozornie błaha sprawa, jaką jest dostarczenie przesyłki z Francji do Niemiec, sprawia sporo kłopotu. Nagle zbyt wiele osób się nią interesuje. Ten film technicznie prezentuje to, co w Polsce jest normą jeśli chodzi o realizację filmową, szeroko pojęte dziadostwo i niechlujstwo. Na szczęście w scenariuszu palców nie maczali nasi rodacy, bo byłaby to kompletna kompromitacja. Żenująca historyjka, która mimo takich "atrakcji", jak bijatyki Stevena może doprowadzić do szału nawet oddanego fana Seagala. Główna gwiazda tu nie istnieje, reżyser chyba wybrał się podczas filmowania na zwiedzanie zabytków warszawskich, a reszta ekipy popijała "żołądkową gorzką".
 

Profesor archeologii Robert Burns prowadzi badania wykopaliskowe na granicy chińskiej. Odkrywa przy okazji, że mafia chińska przemyca w antycznym zabytku narkotyki. Wkrótce jego asystentka zostaje zamordowana, a Burns osadzony w więzieniu pod zarzutem przemytu. Jednak agenci DEA wypuszczają archeologa, sądząc że zaprowadzi ich do szefów organizacji zajmującej się handlem narkotykami. Ten wraca do kraju, wkrótce brutalnie zostaje zamordowana jego żona, a jego jedynym przeznaczeniem jest zemsta. Wychodzi także na jaw, iż sztuki walki nie mają dla niego żadnych tajemnic. Powoli i skutecznie eliminuje wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do jego nieszczęścia.
Film poraża. Steven jeszcze bardziej, bo nikt nie reaguje na śmierć bliskiej osoby w taki sposób jak on: antymimiczna twarz i zmarszczona brew. To oznaka jego cierpienia. Natomiast w sekwencjach walki przypomina sobie jak to kopał i ciosał przed dziesięciu lat, choć to tylko krótkotrwałe scenki.
 

Radykalna islamska grupa terrorystyczna Abu Karaf, porywa dwie dziewczęta: córkę senatora amerykańskiego oraz Jessicę, córkę byłego agenta specjalnego CIA, Jake'a Hoppera. Dowiadując się o tym, ojciec rozpoczyna pościg za kidnaperami, eliminując wszystkich przeciwników bez jakichkolwiek skrupułów.
Mimo tego, że za reżyserię wziął się przedstawiciel kontynentu azjatyckiego, film oscyluje w dalszym ciągu na poziomie ostatnich produkcji Mistrza. Nosi znamiona partactwa przez wielkie P, choć trzeba przyznać, że to jeden z lepszych obrazów ery "Seagal-straight-to-dvd", bo i sporo walki wręcz, strzelanek, a i sam Seagal się pojawił na planie powymachiwać kończynami (górnymi).
 

William Lansing, dawny agent specjalny prowadzi listowną korespondencję z kilkunastoletnią Ireną z Polski, mieszkającą w domu dziecka. Kiedy kontakt sie urywa, czując niebezpieczeństwo William wyrusza do dalekiego kraju by wyjaśnić sprawę, jak się później okazuje, porwania dziewczyny. Będąc na miejscu rozpoczyna współpracę z panią detektyw Kasią Lato. Tropy prowadzą do handlarzy żywym towarem. Ex-agent bierze sprawy w swoje ręce (i nogi).
To już druga wizyta Seagala w Polsce, więc może przeniesie się do nas wkrótce na stałe? Sam film nie wnosi nic nowego do twórczości tegoż aktora. Poza tym, że jest sztampowo, film dłuży się niemiłosiernie i nie ratują tej żałosnej produkcji nawet polskie akcenty. Scen akcji jest jak na lekarstwo a realizował je chyba jakiś pozbawiony wyczucia amator. Steven Seagal wciąż jednak ze znakomitym warsztatem operowania brwiami bryluje wśród obsady, wzruszając swą dobrodusznością i umiłowaniem przyrody. Na drugim i dalszym planie pojawiają się polscy aktorzy, m.in. przepiękna Agnieszka Wagner (nawet na okładce płyty dvd) i Krzysztof Pieczyński.

Mistrz Taekwondo Kim postanawia wycofać się z zawodów by więcej czasu poświęcić swojej córeczce Sa Rang. Niestety szef lokalnej mafii porywa Sa Rang by zmusić do powrotu na ring jej ojca. Kim musi ulec szantażowi i wściekły staje do pojedynku z niepokonanym "Królem Klatki" Jackiem Millerem. Zdeterminowany rozpoczyna walkę o wolność córki.
Ta nietypowa produkcja, oczywiście jedynie dla bohatera niniejszego opracowania, który po raz pierwszy w karierze zagrał czarny charakter, mogła coś zmienić w podupadającym wizerunku mistrza. Choć pojawił się w ledwie kilku scenach, można je uznać za udane. Szkoda, że wniosków odpowiednich z tej produkcji nie wyciągnął. Sam występ w "Clementine" to wyraz uznania twórców dla aktora za wkład w popularyzację sztuk walki na świecie.
 

W Tokio zostaje zamordowany gubernator. Do odkrycia sprawców morderstwa wyznacvzony zostaje ex-agent CIA Travis Hunter, któremu przydzielony zostaje żółtodziób Sean Mac. W wyniku prowadzonego śledzta okazuje się, że śmierć urzędnika to dopiero początek serii brutalnych morderstw, których celem jest przejęcie władzy przez Yakuzę, na czele której stoi młody Kuroda. Jego priorytetem jest połączenie się z chińską mafię i rozpoczęcie dystrybucji narkotyków na gigantyczną skalę. Tylko jeden człowiek (z pomocą drugiego:) może mu przeszkodzić.
Oczywiście chyba nie muszę mówić kto jest tym człowiekiem. To człowiek-brew, legenda kina akcji. I jak to bywa w jego ostatnich produkcjach zanika najważniejszy element - sceny akcji, których wciąż jak na 90-minutową banalną fabułkę jest zbyt mało. Co gorsza spowolnione ruchy naszego mistrza spowodowane zbyt dużą ilością tłuszczu, którym jest obrośnięty nie przydają filmowi ani odrobiny dynamizmu. Jednym słowem kolejny "hicior" kina klasy C, który koniecznie trzeba zobaczyć.

Niezwykle niebezpieczna grupa terrorystów przejmuje dowodzenie łodzią podwodną, na której pokładzie znajduje się bomba atomowa. Z więzienie wychodzi jeden z najlepszych najemników na świecie Chris Cody, którego zadaniem jest odbicie porwanej jednostki pływającej. Misja niemożliwa dzięki niemu staje się możliwą.
Obraz Anthony'ego Hickoxa, znanego również z kilku horrorów, nie trafił jeszcze w moje ręce, ale myślę, że jest to tylko kwestią czasu, bo tak intrygującej fabuły nie mogę odpuścić. Według doniesień prasowych film w kilku momentach, a nawet w całości (zgodnie z tytułem) sięga dna. Podobnie jak Seagal, który nie wyglądał jeszcze tak dobrze (czytaj: obszernie). Ciekawe co skłoniło do pojawienia się w tej produkcji Vinniego Jonesa? Ja tymczasem czekam na polską premierę. Będzie gorąco!
 

Harlan Banks do niedawna zajmował się okradaniem bandytów i dilerów oraz rozdawnictwem skradzionych pieniędzy wśród potrzebujących. Ot taki współczesny Robin Hood. Jednak od kiedy jego ukochana zaczęła mieć koszmary nocne w których widziała "czarno" przyszłość męża, Harlan postanowił zmienić profesję i rozpocząć uczciwą pracę. Niestety, wkrótce powinęła mu się noga i wylądował niesłusznie skazany w więzieniu. Aby wyjaśnić sprawę, odnaleźć winnych tego zajścia musi z niego uciec.
Lekki powiew świeżości. Zaskakująco inny niż dotychczas bohater Seagala, mroczna atmosfera przypominająca całkiem solidny "The Glimmer Man" i kilka scen akcji, w których Steven poza marszczeniem brwi sam kopie i tłucze przeciwników może być zachętą do obejrzenia. Mnie zachęci bo już jestem zachęcony samym pojawieniem się mistrza. Co ciekawe u jego boku kolejny raper. Tym razem Treach. Chyba Steven lubi rap.

Jonathan Cold, tak zwany wolny strzelec a jednocześnie były agent federalny utrzymuje kontakty biznesowe z ludźmi niekoniecznie uczciwymi. Podczas jednej z wymian towaru zostaje namierzony przez swoich byłych zawodowych współpracowników a w wyniku zamieszania ratuje życie swojej byłej uczennicy - agentce Amandzie Stuart. Obydwoje muszą uciekać przed terrorystami, którzy planują wysadzenie jednego z biurowców, oraz przed byłymi pracodawcami, którzy są z tymi terrorystami powiązani.
Zaskakujące, że tak bogata w hity kariera Stevena Seagala obrodziła dopiero w drugi w jego karierze sequel, bo "Black Dawn" to ciąg dalszy przygód nieustraszonego Jonathana Colda z pamiętnego "The Foreignera". Film pozytywnie mnie zaskoczył. Seagal nie. Obraz ma co prawda typową dla B-klasowego kina akcji fabułę, natomiast kilka scen akcji z bronią palną może się podobać. Największym plusem jest zaskakująco dobrze poprowadzony pościg samochodowy. Sceny walki wręcz jednak są tak chaotycznie zmontowane, żeby nie było wiadomo kto z kim się bije, a zdjęcia do nich ograniczyły się do maksymalnych zbliżeń rąk i nóg. Dlaczego? Bo mistrza zastępowali dublerzy Aktor tymczasem dał sobie na wstrzymanie i postanowił swoje "granie" ograniczyć do minimum. Nie dość tego. Nie pofatygował się zrobić postsynchronów i jego kwestie wypowiada kolejny dubler! To się nazywa gwiazdorstwo! Na szczęście brwi były jego. Tylko jego.

 

Podczas misji najemnika Johna Seegara i jego oddziału, dochodzi do zdrady pewnego agenta CIA. Giną ludzie. Wściekły Seegar rzuca robotę. Jednak nie na długo, bowiem zostaje zmuszony do kolejnej operacji - uwolnienia syna pewnego bossa narkotykowego. W przeciwnym wypadku zginie syn i żona jego najlepszego przyjaciela. To chyba najlepszy film Seagala od wielu lat. Co absolutnie nie oznacza, że jest to film dobry. Po prostu w końcu jest trochę przyzwoitych strzelanin, a i tempo jest równe i znośne. Niemniej dowodzi też tego, że Seagal w kwestii aktorstwa nawet nie stoi w miejscu, tylko się cofa, ale Ameryki w tej kwestii nie odkryłem:)
 

Jack Foster, były agent CIA - a jakże (!) - nieświadomy tego co czyni, wywozi z USA niebezpiecznego wirusa, którego do niecnych celów chcą wykorzystać byli koledzy z "firmy" Jacka. Podczas podróży po Europie Jacka spotyka smutna niespodzianka. Zostaje porwana jego ukochana córka Amanda. Nie pozostaje mu nic innego jak wziąć sprawy w swoje ręce i znaleźć winowajców.
TYm razem to osobista sprawa dla nieokiełznanego Seagala. Wyzwaniem aktorskim był wątek ojcowski, nie muszę chyba pisać, że w przypadku takiej twardej sztuki nie wymagało to zbyt dużego wysiłku - po prostu wszystko spłynęło jak po kaczce. Sam film zaskakuje bo pojawiła się w nim skądinąd świetna aktorka Imelda Staunton (znana choćby z tytułowej roli w "Vera Drake"). Po dziś dzień zastanawia mnie w jaki sposób została zwerbowana do udziału w tej produkcji. Choćby dla tej zagadki film warto zobaczyć.
 

W jednej z akcji dowódca Marshall Lawson, traci w tajemniczych okolicznościach część swego oddziału. Postanawia na własną rękę przeprowadzić śledztwo, które doprowadza go na ślad ściśle tajnej operacji wojskowej o kryptonimie CTX Majestic, która związana jest z wyostrzaniem zmysłów jej uczestników. Po takich filmach nawet ja mam serdecznie dość. Już nawet mocne przymrużenie oka nie pomaga. Ręce opadają co ten facet z kucykiem wyprawia. Idiotyczny scenariusz (też w sumie żadna nowość w filmach z Seagalem), realizacja wraz ze scenografią, efektami specjalnymi, "grą świateł" i przede wszystkim aktorstwem na poziomie szkolnego przedstawienia dobijają nawet najbardziej cierpliwych. Tego się nie da oglądać. Początkowo film miał być horrorem sci-fi z obcymi. Stał się horrorem ze Stevenem Seagalem.

Podczas lotów testowych, jeden z amerykańskich pilotów najnowocześniejszego bombowca Stealth dopuszcza się zdrady uciekając nim do jednej z byłych republik radzieckich. Zgubę może odnaleźć i odzyskać jedynie jeden człowiek: najlepszy w swoim fachu, były pilot John Sands, któremu do pomocy zostaje przydzielony nieopierzony młokos. Jak się okazuje sprawa staje się poważniejsza, gdyż mocodawcy zdrajcy planuja ogromny zamach terrorystyczny. Johnowi na pomoc przychodzi jego ukochana Jessica.
Kto mógłby wpaść na zagranie w remake'u filmu z Michaelem Dudikoffem? Oczywiście inny artysta sztuki aktorskiej. Twardogłowy i niezastąpiony Steven, który zabija już tylko wzrokiem, bo od brudnej roboty wymachiwania czterema kończynami ma swoich dublerów. Jak pokazuje ta produkcja (trzecia z kolei w reżyserii nieocenionego Michaela Keuscha), Seagal wyraźnie chciał zrehabilitować się za wpadkę z "Executive Decision", i zagrał przec cały film nawet pilotując. Człowiek oświecenia!

 

Ginie Max, glina, który widział (i sfotografował) za dużo, to mogłoby wpędzić w kłopoty jednego z szefów lokalnego gangu. Na pogrzebie pojawia się Simon Ballister, ojciec ofiary, który powoli rozpoczyna krwawą vendettę na mordercach syna. Prywatnego śledztwa nie chcą mu ułatwić przyjaciele Maxa - lokalni policjanci. Może liczyć tylko na siebie.
Temat oklepany (ale co w filmach Seagala nie jest oklepane?), ale przy odrobinie wyobraźni wdzięczny do realizacji. Niestety w przypadku tego aktora, odnoszę wrażenie, że "świeże pomysły" są na planie zakazane. Pan Opuchły próbuje coś robić, żeby rozruszać te niemrawe widowisko, ale jedyne na co go stać, to drętwe gadki i drętwe ciosy. Na szczęście pozostaje radość kiedy co jakiś czas zmarszczy swe brwi. Na szczęście nie zapomniał chociaż tego - jak nimi poruszyć by zabawić widza.

Matt to były glina. Nie bardzo może się odnaleźć po wyrzuceniu go z policji, czego skutkiem jest rozwód, słaby kontakt z córką a na domiar złego spore długi po licznych wizytach w kasynie. Szczęśliwym trafem ponad milionowy dług wykupuje tajemniczy "Staruszek", który proponuje Mattowi wykupienie się. Wystarczy tylko zabić kilku tajemniczych osobników. Nie myśląc długo ex-gliniarz przyjmuje zlecenie. Kłopoty zaczynają się w momencie, gdy trzeba wyeliminować ojczyma swojej córki. Miłe zaskoczenie. Co prawda film nie jest na poziomie pierwszych pozycji z filmografii, niemniej udaje się go obejrzeć bez zgrzytania zębami. Owszem wciąż występują te same wady co zwykle z udziałem karateki czyli fatalne aktorstwo ("brawa" dla aktorki grającej żonę), wstrętne dialogi (choć kilka było względnie zabawnych), niemniej akcja toczy się dość wartko, zgodnie ze standardami kina klasy B, kilka klasycznych strzelanek było, Seagal wymachiwał (sam!) parę razy kończynami górnymi. Wciąż jednak jest to mniejszy lub większy "crap". Na uwagę zasługuje okładka płyty DVD, w której po raz kolejny, od bodajże 4 filmów widzimy wklejoną tę samą minę pana Seagala.

 

W PRODUKCJI:

Seagal w reklamie
"Dynamic"



Wszyscy uwielbiają Stevena -
- tu w animowanym serialu "Głowa Rodziny" - hołd dla jego postaci.

• poza graniem w filmach, Steven znany jest z tego, że niemal każdy jego film jest przez niego produkowany. Wyprodukował poza tym obyczaj "Prince Of Central Park" z Harvey'em Keitelem i Kathleen Turner.
   

• jest autorem scenariuszy do 3 filmów: "Above The Law", "Belly Of The Beast" i "Into The Sun", reżyserem: "On Deadly Ground" i robił choreografię walk do swych pierwszych trzech filmów.
   

• jak widać to prawdziwy człowiek oświecenia, bo do wielu talentów jego światłej osoby można zaliczyć również komponowanie, śpiew i granie na perkusji. Jego przejmujące piosenki można usłyszeć chociażby w "Tickerze" czy "On Deadly Ground".
   

• Seagal para się również graniem w reklamówkach m.in. "Dynamic" czy "Mountain Dew".
   

• zaliczył występ w serialu. Gościnnie pojawił się w 9 odcinku, 9 serii "Roseanne" grając siebie.
   

• hołdem dla jego osoby było umieszczenie jego postaci w obsadzie animowanego serialu komediowego "The Family Guy" czyli "Głowa Rodziny".
   

• Steven Seagal został uznany za najczęściej marszczącego brwi aktora świata.
   

• według analityków i specjalistów, wśród filmów "naszego" bohatera, z największą ilością osób wysłanych na "tamten" świat przoduje "Under Siege" - 50 sztukasów. W części drugiej "schodzą jedynie" 23 osoby.
   

• w 2005 roku Steven Seagal wydał płytę "Songs From The Crystal Cave" - zbierającą całkiem pochlebne recenzje mieszankę bluesa, folku i muzyki etnicznej. Gościnnie wokalnie udzielili się m.in.: Stevie Wonder (!), Stitchie i Tony Rebel.