|
|||||||||||||||||||||||||||
Nie dajcie się zwieść fanaberiom Tarantino. Istnieje bowiem, jeszcze co najmniej tysiąc innych powodów, dla których mała, słodka B.B. nie powinna oglądać tej krwawej sieczki. Długość filmu nie plasuje się bynajmniej w ich czołówce;) Reasumując, 'Shogun assassin' nie jest filmem dla dzieci. Tym bardziej jednak nie jest filmem dla pięcioletnich dziewczynek, choćby były one córkami płatnych zabójców. Nie jest to doprawdy żadnym dla nich usprawiedliwieniem. Któż bowiem zdoła przewidzieć, co za szkaradne pomysły mogą się jeszcze zrodzić w umysłach maluchów już teraz rozdeptujących umyślnie swoje rybki?
Szalony Wilk (w filmie nazywany również Samotnym), kiedyś najsłynniejszy kat i wierny sługa szoguna, dziś poprzysięga swemu suwerenowi krwawą zemstę. Szogun, w szaleńczym zamroczeniu spowodowanym nieuzasadnionym przeświadczeniem o braku lojalności ze strony dzielnego samuraja, nakazuje go zgładzić. Nasłani przezeń ninja, czy to powodowani strachem walki wręcz z Szalonym Wilkiem, czy też jako haniebne ostrzeżenie, zabijają mu żonę, Azami, osierocając małego Daigoro. I jak to mają w zwyczaju ninja, zaszywają się bez śladu w ciemności nocy. Stał się zabójcą. Szedł przez zemstę." Wskutek niełaski bądź śmierci swego suwerena samuraj traci posadę w armii feudała. A ponieważ nie posiada już własnego oyabuna, nie podlega żadnemu systemowi zobowiązań wobec niego. Od momentu zerwania z suwerenem 'przyjacielskiego sojuszu', osamotniony samuraj musi polegać wyłącznie na sobie i wyuczonych umiejętnościach. Staje się roninem -'bezpańskim psem' w zhierarchizowanym cesarstwie panów i ich wasali. By przeżyć, ronin wybiera jedną z kilku dróg: zrzeszając się z innymi roninami trudni się grabieżą lub wręcz przeciwnie, stając się 'dobrym roninem' broni osady przed najazdem rabujących je hord wyrzutków. Inną drogą bezpańskiego samuraja, jest przemierzanie cesarstwa w roli płatnego zabójcy: to właśnie ona przypadnie w udziale Szalonemu Wilkowi. Samuraj od kiedy staje się roninem nie popada już dłużej w konflikt gimu (posłuszeństwo władzy) z giri (nakaz obrony swego honoru, dobrego imienia, obowiązek zemsty za poniesione krzywdy), które w kodeksie wojownika są wartościami równorzędnymi. Kiedy honorowy samuraj nie jest w stanie pogodzić giri z gimu, dokonuje seppuku. W odróżnieniu od niego, pozbawiony zwierzchnika ronin jest wierny wyłącznie zasadzie obrony własnego mienia i honoru: (Szalony Wilk) Pragnąc vendetty za zabicie żony, zdesperowany Wilk zrywa sojusz ze swoim suwerenem, szogunem. Postanawia wyruszyć w niebezpieczną podróż. Zdaje sobie sprawę, że podczas niej, wiele razy dobędzie miecza, by zadać śmierć depczącym mu po piętach ninja szoguna. Dlatego więc postanawia powierzyć decyzję o wyprawie 'wyroczni'. zadecydować o jego losie... Przyodziawszy się w białe kimono Szalony Wilk kładzie na ziemi piłkę i miecz. Każe dokonać Daigoro wyboru. Wybór piłki ześle na chłopca niechybny wyrok śmierci (przed podróżą Szalony Wilk musiałby go zabić), wskazanie miecza, przypieczętuje zaś jego los zabójcy. Ponieważ chłopiec jest zaledwie w wieku niemowlęcym i nie potrafi logicznie rozumować, jego wybór ma być boska oznaką, czystym przeznaczeniem, wyrocznią. Daigoro raczkując, drepcze w kierunku miecza. Kiedy zaledwie chwilę potem do domu ronina przybywają posłańcy szoguna z ultimatum nakazującym bezwzględne posłuszeństwo albo alternatywne harakiri, Szalony Wilk nie ma już żadnych skrupułów. Pozwoli patrzeć Daigoro na cierpienie i krew, rozpłatując bezwzględnie głowy i brzuchy cesarskim wysłannikom. W tej całkowicie pozbawionej muzyki scenie, słyszymy zaledwie świst szybkiego miecza ronina i odgłosy łamanych mieczy jego niedorównujących mu pod żadnym względem przeciwników. Rozpłatawszy ich całkiem pokaźną ilość, Wilk przystępuje do walki z synem szoguna, panem Kurando. Zgodnie z obietnicą władcy, wygrawszy pojedynek, ronin przestanie być prześladowany przez jego najemników. Niewiele jednak dobrego można spodziewać się po owładniętym demonicznym szaleństwem szogunie. Owszem, uzna on wygraną Wilka dając mu pozorną wolność, jednakże nie wyzbędzie się żadną miarą zamiaru zabicia jego syna.
I choć nie będą walczyć ze smokami, by przeżyć, będą zmuszeni zabijać ludzi... Podczas podróży Samotny Wilk utrzymuje siebie i syna ze zleconych mu zabójstw. Przemierzając cesarstwo wstępują do świątyń, modląc się za dusze ofiar. Samurajowie byli głęboko religijni, niejednokrotnie zdarzało się, że ci najbardziej zaangażowani w walkę, zaraz po jej zakończeniu zostawali mnichami, wstępując do klasztoru, aby tam modlić się za dusze uśmierconych w bitwie. W wypadku Szalonego Wilka, obecność w przydrożnych świątyniach była doskonałą sposobnością by się zaanonsować. Mieszkańcy wiosek pragnąc skontaktować się ze słynnym zabójcą, wywieszali przy wrotach świątyń tkaninę z wizerunkiem Wilka. Oznaczało to, że mieli dla niego zlecenie. A Wilk nie gardził żadnym zleceniem, tym bardziej, jeżeli w grę wchodziło tysiąc sztuk złota lub, jeśli rozchodziło się o sprzeciw wobec woli szoguna. Kiedy Wilk przybywał w okolice miast i wiosek, zastraszana czy nękana wygórowanymi podatkami ludność miała okazję niebezpośrednio zemścić się na prześladowcy. Pan Hirado, na przykład, szef klanu Hirogo, zwraca się z prośbą o zabicie brata szoguna - fanatycznego Pana Kiru. Pomimo lojalności klanu Hirogo, tenże srogo go opodatkowuje, a w razie najmniejszego chociażby sprzeciwu, torturuje. Hirado wspomina też o trzech Panach Śmierci, wysłanych z ramienia szoguna jako eskorta dla Pana Kiru. Ich również należałoby się pozbyć. Ronin wyrusza wykonać zleconą mu misję. domek na kółkach dla synka. Nie jest to jednak zwyczajny wózek. W razie zagrożenia przeobraża się on w narzędzie zbrodni. Dzięki niemu Daigoro, choć nie potrafi jeszcze mówić, pomaga Szalonemu Wilkowi walczyć. I zabijać. Mówi bym nie liczył, jedynie bym się modlił za ich dusze. Ale jeśli nie liczę, nie wiem za ile dusz się pomodlić. Więc liczę. Na razie jest trzysta czterdzieści dwie." Wciąż śledzeni przez cesarskich wysłanników, licznie sprzysiężonych ninja, wędrują powoli, za dnia. Chłopiec uczy się świata wyglądając ciekawie zza drewnianego wózka. Obserwuje naturę, wypatrując zastygłych w bezruchu niczym kameleony ninja. Dość wcześnie uczy się od ojca bezustannej czujności, wie, że przydrożni cyrkowcy czy piękne, młode dziewczyny myjące w strumyku warzywa, mogą okazać się znakomitymi wojownikami. I zazwyczaj jego prognozy sprawdzają się. (policzy malec, kiedy wraz z ojcem miną fałszywą trupę cyrkową) Nawet wtedy, kiedy jego wrogowie zamierzają utopić go w głębokiej studni. Za przykładem Szalonego Wilka, malec o każdej porze dnia gotów jest na śmierć. "Ghost Dog: Droga Samuraja", reż. Jim Jarmusch Podczas tej niebezpiecznej misji, chłopiec zadaje śmiertelne ciosy: w odpowiednim czasie przyciska krawędzie wózka, z których to wyskakują sztylety lub w popychanym przez ojca wózku wjeżdża w grupę wrogów, podcinając im łydki, wysuwającymi się z kół nożami. I choć brzmi to dość zabawnie, wygląda całkiem efektownie. Poza tym, stanowi dosyć oryginalne rozwiązanie dla wielu walk.
Dlatego jego przeciwnicy w walce nie mają z nim najmniejszych szans. Ale jednego można się domyślać: bardzo brakuje mu Azami. Do tego stopnia, że groźny wojownik zaczyna odchodzić od zmysłów (...) Szalony Wilk zostawił przy życiu przywódczynię klanu kobiet ninja. Pozwolił jej bezpiecznie odejść. Sposób patrzenia tej pięknej wojowniczki obudził w nim wspomnienie Azami. Ciężko jest jednoznacznie stwierdzić, czy Szalony Wilk po prostu się w niej zakochał, czy potrzebował wyłącznie fizycznej bliskości kobiety. W momencie, kiedy Wilk nie zabija kobiety, jest już przecież skrajnie wycieńczony fizycznie i psychicznie, często miewa majaki, miesza je z realnymi wydarzeniami. Dowiadujemy się o tym z relacji Daigoro, który jest narratorem filmu. Jednakże losy Szalonego Wilka i kobiety ninja splotą się raz jeszcze. Tym razem ronin uratuje ją z płonącego statku, wcześniej zaatakowanego przez Trzech Panów Śmierci. Po ucieczce z płonącego statku przytulą ja nagą i zziębnięta do siebie i Daigoro. Kobieta, jako sługa szoguna powinna wykorzystać słabość ronina by zadać mu śmiertelny cios. Nie robi tego jednak. Ale zakochać się we wrogu oznacza nielojalność względem suwerena. Tym świadomym nieposłuszeństwem kobieta ściąga na siebie śmierć... Po spędzonej wspólnie z roninem nocy wojowniczka odchodzi. Według siebie samej postąpiła niegodnie: ulegając uczuciom nie wypełniła misji. W swoich oczach, zasłużyła na najwyższą karę. Zaszywa się w lesie by popełnić seppuku. kontynuują swoją niekończącą się wędrówkę... 'Shogun assassin' wydaje się być filmem o wiele bardziej zagadkowym, niż mogłoby się wydawać. Dość prostą historię pragnącego zemścić się ronina komplikuje znacznie postać demonicznego szoguna, który jest w stanie poświęcić absolutnie wszystko za widok głowy Wilka zawieszonej na kiju. Z życiem synów włącznie. Upiorny szogun, apoteoza zła i nienawiści, ciągnie się za roninem niczym cień. Jawi się jako symbol nieustannego zagrożenia, niepokoju obsesyjnie towarzyszącego człowiekowi, czy fatum prześladującego go niczym najbardziej makabryczny z koszmarów. Kolejną komplikacją i doskonałym wątkiem filmu staje się motyw kobiety ninja, okrutnej a jednak niezwykle wrażliwej wojowniczki popełniającej honorowo harakiri. Potem możemy również zastanowić się nad sensem wędrówki Samotnego Wilka. Pomimo wypełnienia misji zleconej mu przez pana Hirogo, pomimo zabicia brata szoguna ronin nie czuje ulgi. Stał się maszyną do zabijania, dla której nawet śmierć samego szoguna nie będzie wystarczająca. Nic nie jest w stanie powstrzymać zła, które szogun zamordowaniem Azami w roninie rozbudził. Film został zrealizowany w 1980 roku na podstawie stworzonego przez Goseki Kazuo i Kojima Koike komiksu 'Lone Wolf and Cube'. Historia samuraja-rzeźnika i jego syna Daigoro wyściełających Japonię dywanem trupów, cieszyła się w kraju kwitnącej wiśni jak i poza nim ogromną popularnością. Na jego podstawie nakręcono kilka seriali telewizyjnych oraz wiele sztuk teatralnych. W 2005 roku Darren Aronofsky zrealizował z powodzeniem film opatrzony oryginalnym tytułem komiksu 'Lone Wolf and Cube'. Jednak obraz z 1980 roku nigdy nie powstałby, gdyby nie czerpał pełnymi garściami ze swojego filmowego prototypu z lat '70, wyreżyserowanego przez Kenji Misami.
|
