Niezbadane skarby, niezmierzone bogactwa ukryte w jakimś tajemniczym miejscu znanym tylko ludziom, którzy je tam umieścili, zostawiając skomplikowaną sieć zagadek i niebezpiecznych doświadczeń dla śmiałków, którzy będą starali się znaleźć ich dziedzictwo… Jakże fascynujący i, wydaje się, nieskończony świat dla scenarzysty chcącego zabłysnąć swoją nietuzinkową wyobraźnią i zaistnieć w filmowym światku. Ileż to razy, dzięki inwencji scenarzystów, wyruszaliśmy z głównymi bohaterami filmów na poszukiwania skarbów przeszłości, ekscytujących przygód oraz zaspokojenia własnej żądzy ciekawości, kibicując im przy tym niezmiernie, pragnąc żeby teraźniejszość, w której żyjemy, okazała się silniejsza od zamierzchłej przeszłości. Co z tego, że to tylko fikcja? Któż z nas oglądając przygody Indiany Jonesa zastanawiał się, czy to postać historyczna czy tylko przebiegła iluzja jakiegoś człowieka kilka tysięcy mil dalej. Otóż przypuszczam, że mało kto, ponieważ świat przygody został tak zaprojektowany, żeby całkowicie pochłonąć uwagę i zmysły widza. Świadomie dajemy się nabierać na takie zagrania w poszukiwaniu rozrywki i oderwania od szarej codziennej rzeczywistości, tak bolesnej bo realnej. Takie kino daje nam możliwość zwiedzenia egzotycznych krain i przeżycia mrożących krew w żyłach przygód bez obawy o brak happy endu. Dlatego ilekroć pojawia się kolejny tytuł spod znaku kina przygodowego ludzie tłumnie ciągną do kin, by oddać się mniej więcej dwóm godzinom marzeń w ciemnej sali kinowej. Zdając sobie sprawę z potencjału kryjącego się w takiej tematyce, reżyser Jon Turteltaub (Fenomen, Instynkt) mając w rękach scenariusz łączący mityczny skarb, zakon Templariuszy oraz amerykańską Deklarację Niepodległości nie zastanawiał się długo. I tak oto powstał "Skarb Narodów".

Od wczesnych lat dziecięcych Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) miał świadomość, że wychowuje się w niezwykłej rodzinie. Utwierdzał go w tym przekonaniu jego dziadek, usilnie twierdząc, że Czterej Ojcowie narodu amerykańskiego (Jefferson, Madison, Hamilton, Washington) weszli w posiadanie bogactw sięgających datą aż do czasów potęgi faraonów egipskich, a później przenoszonych z rąk do rąk aż wreszcie trafiły na ziemię amerykańską. Przerażeni możliwością wpadnięcia skarbu w niepowołane ręce, szlachetni panowie postanowili ukryć go tam gdzie nikt nie pomyśli, żeby go szukać, przy okazji zostawiając setki poszlak i zagadek do rozwiązania. Przez całe pokolenia rodzina Gatesów starała się namierzyć skarb, w którego istnienie zresztą nikt oprócz nich nie wierzył. Niestety bez żadnego widocznego skutku. Dorosły już Ben znajduje trop prowadzący go do niespodziewanego zwrotu w sprawie skarbu – mianowicie odkrywa, że mapa prowadząca do skarbu znajduje się nie gdzie indziej tylko na odwrocie Deklaracji Niepodległości, jednego z najważniejszych dokumentów w historii Stanów Zjednoczonych. I teraz pojawiają się dwa całkiem duże problemy. Pierwszy to taki, że dokument z racji swojej wagi historycznej jest bardzo porządnie strzeżony. Drugi to taki, że Ben ma konkurenta w osobie swojego byłego przyjaciela Iana Howe (Sean Bean), a ten nikczemnik chce najnormalniej w świecie zwinąć Deklarację. Ben jako wielki patriota oraz jako, że sam jest zainteresowany odczytaniem tej mapy, postanawia także dokonać kradzieży tyle, że szybciej i subtelniej. Reszty zdradzać nie ma sensu, powiem tylko, że do gry zostaną jeszcze włączeni najbliższy współpracownik Bena – Riley (Justin Bartha), piękna pani historyk sztuki Abigail (Diane Kruger) oraz ojciec Bena (Jon Voight).

Może teraz wypadałoby zaznaczyć, że żaden szanujący się historyk nie powinien się na ten film wybrać, ponieważ grozi to atakiem apopleksji, a w najlepszym przypadku poważnym nadszarpnięciem nerwów. Otóż scenarzyści dali upust swej fantazji i powkładali do fabuły elementy, o których nikt nigdy nie pomyślał, że mogły mieć chociaż jakiś malutki związek ze sobą... No ale cóż – za to dostają pieniądze. W tym filmie naprawdę jest wszystko: od wykorzystania wielu historycznych wątków począwszy, idąc poprzez dynamiczną akcję i wątek romantyczny, na… plagiacie kończąc. Tak, dobrze napisałem – twórcy po prostu zerżnęli niektóre pomysły od innych swoich wielkich poprzedników. Żeby nie psuć zabawy odgadywania tych 'nawiązań' wymienię tylko najbardziej oczywiste – motyw z filmu "Indiana Jones i Ostatnia Krucjata", czyli ojciec i syn przekomarzając się szukają mitycznego skarbu. W filmie także znalazło się miejsce na wątek romantyczny oraz obowiązkowy moralik na końcu, ale to już w sumie powoli staje się standardem w większości amerykańskich produkcji. Co najważniejsze, widz raz rzucony w wir akcji nie ma kiedy się otrząsnąć (nie mówiąc już o nudzeniu się), ponieważ, nie przesadzając, akcja toczy się niemal nieustannie. Technicznie film jest bez zarzutu. To samo można by rzec o ścieżce dźwiękowej, z tym tylko małym bólem, że mi przynajmniej kojarzyła się z czymś, co już kiedyś słyszałem, ale niestety nie potrafię wydobyć z pamięci jakichś konkretów. Aktorsko film także prezentuje się całkiem nieźle (tu trzeba wziąć poprawkę na to, że to film wyprodukowany przez Disneya. Czemu wcześniej o tym nie wspomniałem?). Cage, bardzo wyluzowany, prowadzi swojego bohatera z lekkim autoironicznym uśmieszkiem. Voight wyraźnie podłapał konwencję i także znakomicie czuje się w skórze swojego bohatera. Mały problem jest z Seanem Beanem, który jest świetnym aktorem, ale mając do wykonania zadanie przedstawienia czarnego charakteru w kategorii wiekowej do lat 12 czasami gubi się. Justin Bartha to raczej pomyłka obsadowa – ani nie potrafi wprowadzić humoru, ani nie za bardzo łapie konwencję filmu pałętając się pod nogami reszcie obsady. Chociaż na pewno wystąpienie obok takich gwiazd może być szalenie deprymujące. No i piękna Diane Kruger. Piękna, bo urody ciężko jej odmówić (chociaż jako Helena Trojańska prezentowała się znacznie gorzej, może to nie ta epoka?), a aktorsko widać, że pani Kruger cały czas się rozwija i z filmu na film wychodzi jej to coraz lepiej. Wróżę jej świetlaną przyszłość w Hollywood.  Podsumowując, na ten film trzeba się wybrać z otwartym umysłem i chęcią rozrywki, a gwarantuję, że wszystkie wspomniane wyżej 'dodatki' od twórców będą co najwyżej przywoływać leciutki uśmiech na twarzy zamiast wyrazu skrajnej irytacji. Ja osobiście przymknąłem na to oko i spędziłem bardzo przyjemne dwie godziny czego i Wam, Drodzy Czytelnicy, życzę.

Oficjalna strona filmu. Gorąco polecam, zrobiona bardzo pomysłowo i można się całkiem nieźle pobawić w gry zawarte na niej.

http://disney.go.com/disneypictures/nationaltreasure/splash.html

 

"Skarb Narodów" "National Treasure" USA | 2004 | Czas: 135 minut Reżyseria: .... Jon Turteltaub Scenariusz: .... Cormac Wibberley Scenariusz: .... Marianne Wibberley Zdjęcia: .... Caleb Deschanel Montaż: .... Billy Goldenberg Obsada: Benjamin Franklin Gates: .... Nicolas Cage Dr Abigail Chase: .... Diane Kruger Riley Poole: .... Justin Bartha Patrick Gates: .... Jon Voight Ian Howe: .... Sean Bean Sadusky: .... Harvey Keitel John Adams Gates: .... Christopher Plummer Klub Miłośników Filmu | 28 I 2005

Autor recenzji: Dariusz Kuźma – BEOWULF