A było to tak...

Pewnego dnia mały - i odwrotnie proporcjonalnie do wielkości - sprytny szop pracz RJ, popada w konflikt z niedźwiedziem Vincentem. Do konfliktu - wielkiego jak sam Vincent - doszło w momencie, kiedy RJ doprowadził do destrukcji zimowych zapasów "misia", jego niebieskiej przenośnej lodóweczki, czerwonego wózeczka oraz - co najgorsze - paczki przesmacznych "Pyrek". Vincent w zaistniałej sytuacji postawił RJ-owi krótkie, acz treściwe ultimatum, poparte wielkimi zębiskami i pazurskami - albo szop w przeciągu tygodnia dostarczy mu całych zapasów, albo sam je zastąpi. RJ, by ratować swą futrzaną skórę, wyrusza więc na poszukiwania prowiantu w miejsce, gdzie ma pewność, że go nie zabraknie - do ludzkiego osiedla. Tam niespodziewanie napotyka na grupę zwierzaków, które przebudzone z zimowego snu odkrywają - w miejscu, gdzie wcześniej był pełen jedzenia las - przerażający twór. Twór - który okazuje się być żywopłotem - nie przestaje być mniej przerażający nawet, kiedy nadają mu swojskie imię Edek. Mało orientujące się w zaistniałej sytuacji zwierzaki, którym przewodzi niezwykle ostrożny i równie nieufny żółw Verne, wydają się RJ-owi doskonale naiwnym i nieświadomym materiałem na pomocników w odzyskiwaniu zapasów Vincenta. Pod pozorem pomocy w uzyskiwaniu korzyści z sytuacji - na pierwszy rzut oka - bardzo niekorzystnej, organizuje wielką zbiórkę żarcia w osiedlu dotąd nieznanych ludzi, którzy w przeciwieństwie do zwierząt nie jedzą żeby żyć, ale żyją żeby jeść. Roztacza przed zwierzakami wspaniałe wizje pełnych smakołyków brzuszków i daje poznać smak chipsów serowych, tym samym przezwyciężając nieufność, opory zwierzaków oraz wibrujący przed pojawieniem się wszelkich kłopotów ogon Verne'a. I rzeczywiście, do pewnego momentu wszystko idzie gładko - spiżarka się zapełnia, RJ zdobywa miłość zwierzaków. Ale straszni ludzie, mający dość szkodników ograbiających ich dzielnicę zatrudniają "czyściciela". Osiedle zaczyna roić się od wymyślnych pułapek, z których najniebezpieczniejszą i najstraszliwszą jest nielegalny we wszystkich stanach (prócz Teksasu) - przerażający Turboodfutrzacz. W "Skoku przez płot" spotykamy masę barwnych postaci. Jest wiewiórka Hammy - niezbyt rozgarnięty, ale przesympatyczny i kochany gryzoń z niespożytą energią, dla którego dawka kofeiny jest jak szpinak dla Popeye'a. Są oposy: Ozzie - genialny aktor, odgrywający swą śmierć w iście szekspirowskim stylu, co jednak nie jest doceniane, a wręcz uważane za "obciach" przez jego zbuntowaną córkę Heather. Jest rodzina jeżozwierzy oraz skunksica i jej problem ze znalezieniem mężczyzny pozbawionego węchu. Całe to towarzystwo dopełnia żółw Verne - opiekuńcza i przeostrożna istotka, troskliwie zajmująca się całą swoją nietypową rodziną. No i oczywiście jest RJ - samotnik-spryciarz, który swój pełny brzuch i skórę (zagrożoną w tym momencie przez zęby "misia") ceni ponad wszystko, i który w poukładany świat futrzaków wprowadza całą masę zamieszania. Cała barwna menażeria rzucona jest w wir akcji, jakiej nie powstydziłby się dobry film sensacyjny. Z jednych tarapatów popadają w inne. Ich przygody śledzi się, jeśli nie z zapartym tchem, to na pewno z ogromną ciekawością. Poza tym wszystko to podane jest w doskonale przyrządzonym sosie animacji komputerowej, sprawdzonej już w "Madagaskarze". A dialogi - kolejny raz spod ręki Bartosza Wierzbięty - dodają całości smaczku. Ale niestety... Film trąci ogromnym schematyzmem. Opozycja - zmieniająca się później w dozgonną przyjaźń - w jakiej znajdują się główni bohaterowie - Verne i RJ - jest doskonale znana już chociażby ze "Shreka" (Osioł - Ogr). Poza tym całe zwierzęce zaplecze, stanowiące doskonałe tło i uzupełnienie dla głównych postaci, jest również tylko powtórką z "Madagaskaru". Dodatkowo, tak naprawdę do końca nie wiadomo, do kogo skierowany jest "Skok przez płot". Dorośli nie znajdą tak aluzyjnych tekstów czy postaci, jak w wymienionych już wcześniej filmach (chociaż całość nieco ratuje bardzo rasowy, domowy kocur Tajger o dość specyficznych preferencjach erotycznych, zdubbingowany przez genialnego Jarosława Boberka), z kolei dla dzieci niektóre sytuacje mogą być zbyt trudne do zinterpretowania. Mimo, że film ogląda się z przyjemnością, brakuje mu świeżości i ożywczych, nieskalkowanych pomysłów. Brakuje chociażby tego, by po wyjściu z kina móc rzucać na prawo i lewo powiedzeniami, które stały się już niemal kultowe: "No więc, Ogry mają warstwy!!" czy "Nonsens! Hańba ci Maurice!". A szkoda.

SKOK PRZEZ PŁOT Tytuł oryginalny: Over The Hedge Czas trwania: 83 minuty Rok produkcji: 2006, USA Reżyseria: Tim Johnson, Karey Kirkpatrick Muzyka: Rupert Gregson-Williams Produkcja: Bill Damaschke Głosy podkładali (wer. oryginalna): Bruce Willis, Garry Shandling, Steve Carell, Wanda Sykes, Nick Nolte, William Shatner, Allison Janney Autor recenzji: Aleksandra Tofil - MAUA

Klub Miłośników Filmu, 14.07.2006