W "SONATINIE" Kitano także przeplatają się dwa tematy, choć ich prezentacja nie jest rozłożona w tak regularny sposób, jak ma to miejsce w muzycznym utworze. Temat pierwszy, to motyw gangsterskiego świata wielkomiejskiej dżungli, pełen okrucieństwa i przemocy - panują tu okrutne prawa i przeżyć może tylko ten, kto na twarz szczelnie nakłada maskę cynizmu i bezwzględności. Ten, wyrazisty, mocny temat dominuje w pierwszej części filmu. Motyw drugi, występujący w filmie, to świat normalności, rozpostarty na plaży na Okinawie, w którym nie panują wynaturzone prawa gangsterów, ale autentyczne ludzkie uczucia. To świat, w którym można zdjąć maskę, by choć przez chwilę cieszyć się wolnością. W tej przyjaznej rzeczywistości można nawet spotkać miłość - uczucie, inne niż nienawiść czy złość, tak charakterystyczne dla wielkomiejskiej dżungli. Prezentacja świata autentyczności dominuje w drugiej części filmu. Obydwa światy nie mogą jednak egzystować obok siebie, muszą się przeniknąć, by jeden mógł zatriumfować nad drugim. Do konfrontacji dochodzi już w drugiej części "SONATINY", kiedy w z pozoru beztroskie, ujawniające niemalże dziecinne charaktery gangsterów, zabawy, wkrada się przemoc i śmierć. Yakuzi bawią się w "rosyjską ruletkę" /znaną chociażby z "ŁOWCY JELENI" [THE DEER UNTER, 1978] Michaela Cimino/, grę polegającą na strzelaniu sobie w głowę z rewolweru, w którym znajduje się tylko jedna kula. Później, gdy na plażę przybędzie zawodowy zabójca, by bezwzględnie wymordować ludzi Murakawy, motyw świata przemocy zatriumfuje nad motywem świata łagodności. Rozwiązanie konfliktu przyniesie część trzecia "SONATINY", w której świat autentyczności - martwy i pełen trupów zabitych gangsterów, upodobni się do świata wielkomiejskiej dżungli, w którym Murakawa dokona katakiuchi - krwawej zemsty na swych prześladowcach. Na końcu filmu obydwa tematy - gwałtowny temat świata śmierci i spokojny temat świata życia - są ze sobą zgodne - w obydwu dominuje śmierć. Tematowi konfrontacji dwóch światów: świata nieskażonej cywilizacją natury, niewinności, piękna wolnego od przemocy i rzeczywistości miejskiej, pełnej brutalności i okrucieństwa, który to motyw jest tak charakterystyczny dla kina gangsterskiego /"ASFALTOWA DŻUNGLA", ["THE ASPHALT JUNGLE, 1955], Johna Hustona/, nadał Kitano w swym filmie formę przywodzącą na myśl muzyczny utwór. Poprzez niezwykłą oszczędność użytych środków filmowego wyrazu, konflikt pomiędzy światem śmierci i światem życia, nabrał w "SONATINIE" niezwykłej wyrazistości.