Bez wodotrysków

    Amerykańska moda na odgrzewane kotlety trwa. Co prawda można tylko pozazdrościć fantazji hollywoodzkim producentom, którzy źródła zysków szukają już nie tylko w sequelach i prequelach, ale nakręcony wcześniej materiał od razu tną na kilka części. Nieco innym, ale bazującym na tym samym schemacie, zjawiskiem jest powrót wielkich wytwórni filmowych do znanych, kręconych masowo seriali sprzed lat. Bo cóż przyciągnie widza do kina skuteczniej niż sentyment do starych, sprawdzonych produkcji? Na tej czułostkowości Amerykanów bazowały już "Aniołki Charliego", "Rewolwer i melonik" czy "Maverick". Nie trzeba chyba dodawać, że czyniły to z mizernym raczej skutkiem. I chociaż producenci kolejnego filmu opartego na legendzie amerykańskiej telewizji lat 70. zarzekają się, że korzenie ich produkcji nie tkwią w kasowym sukcesie trzech krągłych aniołków, to raczej ciężko w te deklaracje uwierzyć. Sprawiedliwości jednak musi stać się zadość, więc mimo wrodzonej zgryźliwości jestem zmuszony przyznać, że "Starsky i Hutch" to film utrzymany w zupełnie innej stylistyce, niż przygody niepokalanych niewiast wujka Charliego. Tyle że w "innej" nie znaczy od razu, że w "lepszej"...

 
    A wszystko zaczęło się w roku 1975 i trwało okrągłe cztery lata. Wtedy to obdarzeni skrajnie różnymi temperamentami gliniarze: spokojny służbista David Starsky i niepokorny, lecz skuteczny Ken "Hutch" Hutchinson opanowali amerykańską telewizję. Poczesne miejsce w serialu zajmował też samochód legenda – czerwony Ford Gran Torino z charakterystycznym białym pasem. Dwóm gliniarzom i autu towarzyszył oczywiście tak zwany "Przytulas", czyli Huggy Bear – dość oryginalny policyjny informator, a w gruncie rzeczy wszystkowiedzący cwaniak z ulicy. I w ten oto sposób powstała w latach siedemdziesiątych mieszanka wybuchowa – jeden z pierwszych popularnych seriali policyjnych zza oceanu. W kinowej wersji A.D. 2004 ta mikstura okazuje się być jednak zwyczajnym niewypałem. O dziwo ten oto niewypał ma nawet fabułę. I to fabułę całkiem sensowną. Starsky i Hutch będą bowiem musieli udaremnić dość nietypową, narkotykową transakcję wartą – jakżeby inaczej – miliony dolarów. W grę wchodzi oczywiście również morderstwo, które miało chyba wprowadzić do filmu odrobinę dramatyzmu. Daremne to jednak starania. Oczywiście przez resztę naszej sensacji w stylu retro toczyć się będzie śledztwo, na żadnym jego etapie nikt nie będzie nas jednak niczym zaskakiwał. Nie będzie tu ani zwrotów akcji, ani zaskoczenia. Znajdziemy natomiast całą masę kiepskich filmowych schematów, banalne rozwiązania fabularne, nudę i – największy grzech – przewidywalność.

 
    Nie o to jednak toczyć się powinna gra w kinowej wersji znanego serialu. Sama fabuła jest tu z założenia mało istotna. Liczy się co innego – klimat. I trzeba być naprawdę "zdolnym" reżyserem, żeby z tak kolorowej epoki, jaką były lata siedemdziesiąte zrobić okres szary i nijaki. Pan Todd Philips ("Ostra jazda") pokazuje, że jest to jednak możliwe i szczerze go za to podziwiam, proponując jednocześnie powrót do komedii młodzieżowej. Mimo wszystko jednak dość sensowne wydają się być początkowe zamierzenia twórców, którzy pragnęli zrobić coś na kształt pilota serialu, mającego wyglądać tak samo, jak film kręcony w tamtych czasach. Zbyt ambitne były to plany. W efekcie przeszliśmy ze skrajności w skrajność, a mianowicie od ferii barw i parady dźwięków "Aniołków Charliego", do szarości "Starsky`ego i Hutcha", gdzie faktycznie brak jest wszelkich przerysowań, dynamiki i szaleństwa . Gdzie istotnie nie widać całego hollywoodzkiego technicznego blichtru, gdzie ciekawe ujęcia kamery pojawiają się tylko w momencie powietrznych akrobacji Forda Gran Torino. Miało być więc oryginalnie, a wyszło blado...
    Wyrok brzmi: winny. "Ja, Ben Stiller czuję się winny zarzucanych mi czynów. To ja zagrałem rolę Davida Starsky`ego w sposób godny najwyższego wymiaru kary. Duch lat siedemdziesiątych objawiał się tylko w mojej trwałej." – ten kpiący ton jest tutaj chyba na miejscu, biorąc pod uwagę, że (tu prawdziwy cytat) według założeń trzeba to było zrobić "z maksymalną prostotą, a ironia wynikająca z dystansu czasowego (...)powinna sama się pojawić." Otóż niestety nic nie dzieje się samo. Czasem trzeba dołożyć starań, żeby osiągnąć pożądany efekt. Tym bardziej jeśli producent zapewnia, że "zderzenie osobowości bohaterów (...) jest siłą napędową nowej wersji". Otóż bohaterowie tejże wersji pozbawieni są osobowości, nie za bardzo jest więc co ze sobą zderzać. Brak tu tej iskry humoru, która występuje zawsze w tego typu duetach: "dobry – zły", "mądry – głupi", "poważny – wyluzowany". Filar filmu legł więc w gruzach i został pochowany zaraz obok równie istotnego klimatu. Jest to wina dwóch głównych gwiazd filmu, którzy mimo doświadczenia we wspólnych duetach komediowych nawet nie próbują stanąć na wysokości zadania. Zawiedli też scenarzyści, których było – o zgrozo – aż trzech, a którzy umieścili w filmie może trzy zabawne sceny. Średnia: jeden dowcip na osobę. I paradoksalnie z szalonego kwartetu budującego serial najlepiej spisuje się Ford (choć marny jego los na końcu) oraz Huggy Bear w osobie Snoopy Dogga, który nic sobie nie robi ze starań producentów i scenarzystów, aby "ironia pojawiła się sama". I chwała mu za to. Jest on jednym z niewielu jasnych punktów w czarnej otchłani tego filmu.

 
    Być może fanatycy serii wyszukają tutaj smaczki, znajdą klimat, a nawet się (trzy razy) uśmiechną. Być może zachwycą się prostotą fabuły. Być może spodoba im się trwała Bena Stillera. Dla mnie pozostaje to w sferze domniemań. Zamiast ekscytować się walką z bezprawiem Bay City, ziewnąłem sobie od czasu do czasu, popatrzyłem na zegarek i gdy tylko pojawiły się napisy końcowe, spokojnie, a nawet niemrawo wyszedłem z kina. Bo nowy "Starsky i Hutch" usypia.
    Gorąco... odradzam.

3\10

AUTOR RECENZJI:
Jacek Kozłowski - SENK
      


Reżyseria:
Todd Phillips
Obsada:
Ben Stiller...............David Starsky
Owen Wilson...............Ken "Hutch" Hutchinson
Vince Vaughn..............Reese Feldman
Fred Williamson...........Kapitan Dobey
Juliette Lewis............Kitty
Snoop Dogg................Huggy Bear
Jason Bateman.............Kevin
Carmen Electra............Staci
Amy Smart.................Holly
Ford Gran Torino .........Ford Gran Torino
Scenariusz: John O"Brien, Todd Phillips, Scott Armstrong według noweli filmowej Stevie Longa i Johna O' Briena opartej na postaciach stworzonych przez Williama Blinna Zdjęcia: Barry Peterson
Muzyka: Theodore Shapiro
Montaż: Leslie Jones
Scenografia: Edward Verreaux
Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland
Premiera światowa: 26.02.2004 r.
Premiera w Polsce: 30.04.2004 r.
Czas: 101 minut