Klub Miłośników Filmu | Vicky Cristina Barcelona

Woody Allen ani myśli o emeryturze. Powoli zaczynam mu współczuć jego twórczego ADHD, z drugiej strony cieszę się, że mimo wszystko tak często raczy nas nowymi filmami, tym bardziej jeśli są to tak wyborne produkcje jak „Vicky Cristina Barcelona”.

Vicky (Rebeca Hall) i Cristina (Scarlett Johansson) przybywają do Hiszpanii by odpocząć i spędzić tam miłe lato. Obie są młode. Cristina jeszcze nie wie co chce robić w życiu, natomiast Vicky to kobieta stateczna, pewna siebie i pragnąca wkrótce wziąć ślub ze swoim narzeczonym i rozpocząć nowe życie. Jednak pewnego dnia spotykają w restauracji artystę-malarza, Juana Antonio (Javier Bardem), rodowitego Hiszpana, który zaprasza je do siebie na....upojną noc. O ile reakcja Vicky na tę propozycję jest łatwa do przewidzenia (oczywiście odmawia), o tyle Cristina daje się przekonać. Okazuje się jednak, ze czar Juana Antonio jest za silny, by nawet twardo stąpająca po świecie Vicky mogła mu się oprzeć i wkrótce także i ona ląduje w jego objęciach. Rozpoczyna się miłosna przygoda, która nabiera rumieńców, gdy z Nowego Jorku do Hiszpanii przyjeżdża przyszły mąż Vicky (Chris Messina), pojawia się także była żona Juana, Maria Elena (Penelope Cruz), która cały czas pała gorącym uczuciem do swego eks.

Najnowszy film Allena to powrót do formy reżysera, aczkolwiek po niezbyt długiej niedyspozycji. Nieudany „Sen Cassandry” to dosyć spora wpadka (jedna z nielicznych prawdziwych klęsk w karierze tego twórcy), ale już na przykład wcześniejszy „Scoop” nie był przecież taki zły, jasne, drugiej „Annie Hall” Woody już pewnie nie zrobi, ale czy musi? Jego najnowszy film pokazuje nam, że podstarzały nowojorski neurotyk, nadal ma w głowie mnóstwo ciekawych pomysłów i ciągle czuć w nich pewną świeżość i lekkość.

„Vicky Cristina Barcelona” to obraz, który przypomina trochę miłosny szał, wakacyjne zauroczenie, które ogarnia wszystkich wokół, pochłania bez reszty, po czym kończy się równie szybko jak się zaczęło. Film aż kipi od emocji, podskórnej i skrywanej zmysłowości. Allen więcej tu mówi o uczuciach niż niejeden młodzik, pomimo iż sam ma już czasy burzy hormonów dawno za sobą. Scenariusz to fantastyczna robota, co jest zresztą wizytówką większości filmów tego reżysera, posiada on bowiem na koncie najwięcej (bo aż trzynaście) nominacji do Oscara za scenariusz, a to zobowiązuje. Historia opowiedziana przez niego w „Vicky...” jest niezwykle ciekawa, wciagająca, pomimo iż mówi o miłości, to jest niebanalna, uciekająca od schematów i przede wszystkim mocno pokomplikowana. Allenowi nie wystarczyło bowiem uczucie między dwojgiem ludzi. U niego od razu musiał być trójkąt, a od połowy filmu przeradza się w czworokąt! Do tego każda z postaci ma zupełnie odmienny charakter i temperament, przez co widz czuje się wrzucony w wir skrajnych emocji. Obraz wprawdzie rozkręca się trochę powoli, ale z czasem zaczyna pędzić niczym karuzela i zatrzymuje się dopiero na kilka chwil przez zakończeniem. Film jest świetnie wyreżyserowany, lekko, z finezją, jest pełen ciepłych kolorów i rajskich widoków z Hiszpanii. Ta niezwykle gorąca atmosfera aż bije po oczach z ekranu i udziela się widzom.

Jak widać, podróże służą Woody’emu. Jego najnowsze dzieło jest pełne życia i ciekawych oraz świeżych pomysłów, pomimo iż wybrał sobie pozornie mało oryginalny i bardzo mocno wyekspolatowany temat. Do tego (może sprawił to klimat Hiszpanii), czuć tu też trochę styl Almodovara w wersji light, co nie jest oczywiście minusem, a wręcz przeciwnie.

Aktorstwo jest znakomite bo i obsada robi wrażenie. Scarlett Johansson wydaje się z każdą rolą coraz bardziej dojrzała i świadoma swych umiejętności, Rebeca Hall spisała się jeszcze lepiej, tworząc jedną z najlepszych kreacji ostatnich miesięcy. Javier Bardem po raz kolejny zachwyca, jednak najbardziej błyszczy Penelope Cruz, wcielająca się w pełną pasji, neurotyczną i opętaną przez uczucia Hiszpankę z krwi i kości. Fantastyczna kreacja, słusznie nagrodzona Oscarem za rolę drugoplanową.

Dorobek Woody’ego Allena jest iście imponujący. Od około 40 lat niemal co rok kręci kolejny film - wydaje się po prostu niezmordowany. Sam często przyznaje, że wynika to z tego, iż ma w głowie setki pomysłów każdego dnia i stara się jak najwięcej z nich przełożyć na papier bądź taśmę filmową. Co najważniejsze, rzadko schodzi poniżej pewnego poziomu. Oczywiście prawdziwie wybitne dzieła trafiają mu się nie za często, jednak mimo tego, nieczęsto zdarzają mu się jakieś totalne niewypały. Szczególnie w ostatnich latach jego twórczość przypomina sinusoidę, raz tworzy filmy znakomite („Wszystko gra”), a raz słabe (wspomniany wcześniej „Sen Cassandry”), niemniej film „Vicky Cristina Barcelona” z pewnością nie zalicza się do tej drugiej kategorii. Może nie jest też w ścisłej czołówce, ale z całą pewnością należy mu się wysoka pozycja.