|
||||||||||||||||||
Czyli Pedro opowiada dalej...
Reżyser z La Manchy nie musiał triumfalnie powracać... bo niby skąd miałby wracać? Od paru lat zaskarbia sobie sympatię coraz szerszej publiczności, topi serca konserwatywnych wielbicieli filmowych "akademików", intryguje i zmusza do otworzenia oczu. Urzeka nas czy odpycha - trudno przejść obok jego filmów obojętnie. Chcemy by opowiadał dalej, w dobrze znanym trybie "na niby, ale gdyby?". Na ekranie odpływają napisy końcowe, patrzę na twarze ludzi w kinie. Jedni, rozbawieni, mkną zapewne ku dalszej części wieczoru, kilkoro siedzi jeszcze w fotelach w wielkiej zadumie... Po chwili zbieram się i ja w przekonaniu, że Pedro Almodovar wciąż jeszcze świetnie opowiada te swoje kryptoseriale, iluzoryczne lustrzane puzderka pełne najrozmaitszych odbić, groteskowe soap opery...
Hiszpańska prowincja, miejsca, w których reżyser się wychował, powracają także w dość magicznej atmosferze. Są to obszary transgresji, czyli płynnego przejścia, przeniknięcia w odmienny stan. To tam powiewa porywisty wiatr z południa przyprawiający niektórych o szaleństwo; tam dokonuje się misterium miłości i śmierci, tam żywi powracają z martwych, i tam pożar trawi piętno zdrady zwracając ludziom wolność. Almodovar jednak trzyma się blisko prozy życia swoich bohaterek, z wszystkimi zawirowaniami jakie niosą ze sobą logika umysłu i natarczywe emocje. Reżysera bawi także transgresja na poziomie gatunkowym. Znamy przecież dobrze jego tragikomiczne oblicze i niegasnącą fascynację kulturą masową. Także i tym razem Pedro uraczył swojego widza odrobiną brukowej historii z kronik kryminalnych, szczyptą nachalnej i wszędobylskiej telewizji w postaci talk-show. Znalazły się tu także wątki zaczerpnięte z wenezuelskich telenowel. Jeśli dodamy do tego również galerię nietuzinkowych kobiet, z całą ich witalnością, zaskakującą prostolinijnością, dosadnością, liryzmem i bólem życia, otrzymamy typowe autorskie kino Almodovara. Z ową dozą dojrzałości oczywiście, którą Almodovar nakreślił filmem "Wszystko o mojej matce".
Co nowego u Almodovara? Nowego niestety nic, raczej bardziej widocznego i zdecydowanego. Zauważam znacznie pogłębiony rysunek postaci, dookreślanie ich epizodycznymi scenami, detalami; mocne umiejscawianie ich w grupie społecznej (także na poziomie językowym, np. zastosowanie miejscowej gwary) i kulturowej (życie codzienne i obrzędowe prowincji). Almodovar przemawia tu do mnie najmocniej w epizodach kulturowo-społecznych, gdzie ujawnia swój zmysł obserwacji, analizy i syntezy. Te głośne całusy bohaterek, pulsujące ruchy wachlarza podczas skwaru i zaduchu, małomiasteczkowe opowieści o zmarłych, pałaszowanie domowych smakołyków czy żywiołowe pieśni podczas oczyszczania grobów mężów (znakomita scena otwierająca film!), utkwiły w mojej pamięci wywołując audiowizualną przyjemność podglądacza rzeczywistości kreowanej przez Almodovara. Czasem prosimy o opowiedzenie naszej ulubionej historii jeszcze raz, więc on przyszedł i ją ponownie opowiedział...
|
