"[...]Wszystko zależy od ciebie.
Ty sama masz tego dokonać.
To ty spowodujesz, że twoje marzenie się ziści."

"Save The Last Dance" - taki jest oryginalny tytuł tego filmu. Mimo to, że tytuł polski w żaden sposób nie jest podobny do angielskiego, równie dobrze oddaje klimat filmu.
Jest to romantyczna opowieść, chwilami śmieszna, chwilami dramatyczna. Podsycona wspaniale dobraną muzyką naszych czarnych braci, którzy królują w klubach, i pięknymi melodiami w chwilach smutniejszych. W historii tej zostały połączone dwa światy, które teoretycznie niewiele mają ze sobą wspólnego. A w praktyce, jak łatwo się domyśleć, połączy je miłość do muzyki i tańca. Właśnie owo złączenie muzyki i kultury hip-hopowej z baletem jest szkieletem, jak się dowiemy, bardzo trwałym i mocnym.
Reżyser Thomas Carter w zgrabny sposób udowadnia widzom, że - jak uczyliśmy się na lekcjach fizyki - przeciwieństwa się przyciągają.
Młoda siedemnastoletnia dziewczyna Sara (Julia Stiles) z zapałem trenuje balet. Jest w tym wspierana przez matkę, która stara się pogodzić pracę z wychowywaniem swojej córki. Sara marzy o tym, by dostać się do szkoły baletowej Juilliard. Poznajemy ją w momencie, gdy jedzie w pociągu do ojca do Chicago. We wspomnieniach widzimy, jak wyglądało przesłuchanie i jak zginęła jej mama. Podobał mi się sposób, w jaki jest to pokazane. Sara czeka na przyjazd mamy, w tym samym momencie widzimy kobietę jadącą do córki. W następnej scenie Sara musi stawić się już przed komisją, bez wsparcia matki, nagle przewraca się, nie udaje się jej wykonać jakiegoś piruetu i upada. W tym samym momencie mama dziewczyny, jadąc samochodem, wpada w poślizg i ginie w wypadku. Film ogólnie jest pozytywny, ale nie brakuje w nim scen smutniejszych i to jest właśnie jedna z takich scen.

Po przyjeździe do ojca - muzyka jazzowego, do osoby, której właściwie nie zna, nie ma z nią kontaktu, następuje zderzenie z nowym środowiskiem, z nowymi, całkowicie obcymi dla niej ludźmi. Nie ma zamiaru wracać do baletu, tą część swojego życia uważa za zamkniętą, chce być zwykłą, przeciętną dziewczyną. Kontynuuje naukę w szkole, gdzie uczęszczają prawie sami "czarni". Ona sama jest "biała" i to jest jedna z tych wspomnianych już przeciwności. Jednak bardzo szybko zdobywa sobie nowych przyjaciół, w większości czarnoskórych, dzięki dobremu przyjęciu przez Chenille (Kerry Washington). Idą na imprezę do klubu, gdzie grana jest muzyka hip-hop i r&b. Do tej pory Sara nie słuchała takiej muzyki, a tym bardziej nie tańczyła do jej rytmów. Poznaje również brata Chenille, Dereka (Sean Patrick Thomas), który uczy ją innego sposobu poruszania się na parkiecie. I to właśnie przez taniec stają się dla siebie bliscy. Widzimy, jak poznają się ludzie z zupełnie obcych kultur, nie zawsze akceptowanych przez otocznie. Tak się zastanawiam nad tym, kto jest bardziej rasistowski: my "biali" czy "czarni"? I dochodzę do wniosku, że pomimo wyjątków, które oczywiście się zdarzają, nasza akceptacja Afroamerykanów jest w tym momencie coraz większa. Wydaje mi się, choć jest to moje zdanie i wiele osób może się ze mną nie zgodzić, że nie widzimy już tak dużej różnicy między tymi dwoma kolorami skóry. Choć pewnie można by polemizować na ten temat, ale w znacznej większości pewnie tak jest. I choć ich tak charakterystyczny sposób bycia i zachowania może wydać się nam śmieszy, coraz bardziej widać na naszych polskich ulicach młodych ludzi zapatrzonych w kolegów zza oceanu. Czasami to zapatrzenie jest ślepe, pozbawione selektywnego wybierania cech, które są dobre, a zazwyczaj, dziwne, ale wydaje nam się, że wszystko, co amerykańskie, jest najlepsze.