Imię i nazwisko: Freddy Krueger Zawód: Pracował niegdyś w fabryce Wygląd: Starszy facet z poparzoną twarzą, nosi kapelusz, stary sweter w zielono-pomarańczowe pasy oraz rękawicę z ostrzami na prawej dłoni Hobby: Zabijanie i nękanie nastolatków...

Tak w skrócie można scharakteryzować Freddiego Kruegera, bohatera (a raczej anty-bohatera)
jednej z najoryginalniejszej i najpopularniejszej serii horrorów - "Koszmar z ulicy Wiązów".


KOSZMAR Z ULICY WIĄZÓW

Pierwsza i najlepsza część kultowej serii. Nancy jest dręczona przez przerażające koszmary przedstawiające tajemniczą postać z rękawicą z ostrzami na palcach - Freddiego Kruegera. Nancy co noc budzi się z krzykiem. Wkrótce dowiaduje się, że nie jest odosobniona - jej przyjaciele również mają takie sny. Kiedy jeden z nich umiera - we śnie - Nancy wie, że przyczyną śmierci jest Freddy i nie ma wątpliwości co do tego, że jeśli zginie we śnie, to już nigdy się nie obudzi. Czy Nancy zdoła przetrwać koszmar?


  

  

Niesamowity film! Wywarł na mnie ogromne wrażenie! Najbardziej podobało mi się właśnie to, że morderca morduje wyłącznie we śnie. Wielkie wrażenie robiły także i same morderstwa - były takie przerażające i paranormalne, największe wrażenie zrobiła na mnie scena morderstwa chłopaka Nancy, nie będę tego opisywał... to trzeba zobaczyć !!! "Nancy, teraz ja będę twoim chłopakiem !!!" - zgadnijcie czyje to słowa ;))) Jednak największych palpitacji serca dostawałem gdy Nancy schodziła na dół, do piwnicy, gdzie był Freddy... myślałem, że zwariuję !!! Efekty specjalne były świetne - dziewczyna uciekająca po rozpływających się schodach robi wrażenie !!! Kolejnym atutem jest sama postać demonicznego Freddiego, za nic nie chciałbym go spotkać w swoim śnie !!! Kolejną rzeczą która sprawia, że film jest dla mnie wyjątkowy, jest strach. Na tym filmie autentycznie się bałem. Jak już film się skończył, siedziałem jak otępiały w ciemnym pokoju i zacząłem się gwałtownie rozglądać, czy nie ma tam gdzieś Freddiego... i natychmiast skoczyłem włączyć światło!!! Ponieważ było dość późno, poszedłem do łazienki się wykąpać - tu również przez głowę przeszła mi myśl, że zaraz pewna znajoma ręka z ostrzami, zacznie wciągać mnie pod wodę... a jak już się kładłem spać to trochę się bałem że łóżko zacznie świecić na niebiesko i mnie wciągnie... a przed snem zastanawiałem się, czy jak zasnę, to przydarzy mi się to, co przytrafiło się chłopakowi Nancy... zastanawiałem się też, czy powinienem zasnąć, czy lepiej może napić się kawy i... czuwać. Tak, moja wybujała wyobraźnia dała mi wtedy popalić... (żeby nie było niedomówień - nie ćpam, a tej nocy również nie piłem ;) i te moje "schizy" wynikały tylko i wyłącznie z świetności tegoż horroru, który z pewnością można zaliczyć do klasyki gatunku. Pozycja obowiązkowa, dla fanów horrorów i nie tylko! Co ciekawe, w roli chłopaka Nancy wystąpił - w swojej pierwszej roli... Johnny Depp!

A NIGHTMARE ON ELM STREET Rok produkcji: 1984, USA Czas trwania: 91 min. Reżyseria: Wes Craven Scenariusz: Wes Craven Muzyka: Charles Bernstein Zdjęcia: Jacques Haitkin Wystąpili: John Saxon (jako porucznik Thompson) Ronee Blakley (jako Marge Thompson) Heather Langenkamp (jako Nancy Thompson) Amanda Wyss (jako Tina Grey) Johnny Depp (jako Glen Lantz) Robert Englund (jako Freddy Krueger)

KOSZMAR Z ULICY WIĄZÓW 2: ZEMSTA FREDDY'EGO

Maksymalne rozczarowanie! Beznadziejny film! Najbardziej wnerwiała mnie sama fabuła - oglądając końcówkę "Koszmaru z ulicy Wiązów" spodziewałem się, że w kontynuacji wystąpią postacie znane z części pierwszej. Tymczasem mamy tu zupełnie nowe postacie i jedynymi znanymi elementami jest postać Freddiego i dom Nancy. Ta jakże żałosna fabuła jest następująca: akcja filmu, w dużej części rozgrywa się w przeklętym domu Nancy, sprzedanym jakiejś rodzinie.Freddy ukazuje się we snach chłopaka mieszkającego w tym domu i pragnie mu zakomunikować, że będzie on jego następcą. "Zemsta Freddiego" jest absolutnym zaprzeczeniem pierwszej części. Morderstwa są bardzo trywialne - nie było w nich tej paranormalności co w "jedynce", większości morderstw w "dwójce" mógł dokonać pierwszy lepszy psychol z ostrzami na palcach, albo nawet z nożem. Owszem, jak można się domyśleć, są one krwawe, ale nie robią większego wrażenia na widzu.Fabuła jest porąbana - zero ładu i sensu, nie będę przytaczał dokładnych przykładów debilizmu tego filmu, ze względu na troskę o moją równowagę psychiczną. Fabuła tego filmu to dno pokryte dwumetrową warstwą mułu - tak by to można zobrazować. Kolejną wiekopomną innowacją jest to, że Freddy morduje na jawie, co rzecz jasna, nie wyszło filmowi na dobre.


  

  

Kolejnym aspektem są efekty dodatkowe - czyli te wszystkie paranormalne rzeczy dziejące się za sprawą Kruegera np.: w "jedynce" telefon zmieniający się w język, rozpływające się schody itp. Natomiast w "dwójce" mamy: przepalająca się mikrofalówka (wyłączona z kontaktu), pękające puszki od piwa, i fenomenalna scena z papużkami. Otóż owa rodzinka była w posiadaniu klatki z dwoma papużkami, na noc klatka przykrywana jest kotarą albo jak kto woli, zasłoną. W pewnym momencie w klatce przykrytą zasłoną coś się dzieje, cała klatka podskakuje i drży. Ściągają zasłonę i okazuje się, że jedna papużka zagryzła drugą, ta żywa wylatuje z klatki i zaczyna wszystkich terroryzować, rzuca się na nich z niespotykaną siłą i agresją, ojciec usiłuje odpędzić latającego intruza gazetą (bezskutecznie) i zapewne papuga wymordowałaby całą rodzinę gdyby nie fakt, że podleciała do sufitu i eksplodowała. Czyżby scena ta była aluzją do słynnych "Ptaków" Hichcocka? Tego nie wiem, ale jedno jest pewne - "Zemsta Feddiego" nie ma nawet porównania do tego filmu... Następna rzecz to strach, a raczej, jego brak. Ani przez chwilę w tym filmie się nie bałem, mimo moich dobrych chęci. Miałem nadzieję, że dostanę wielką ucztę grozy, a to co dostałem z pewnością z grozą nie miało nic wspólnego. Na palcach wyliczyć można sceny, gdzie napięcie było zauważalne, są to właściwie, dwie, no, może trzy sceny. Pierwsza z nich, to przemiana chłopaka w Kruegera - strasznie groteskowa, nawet trzyma w napięciu, po niej oczywiście napięcie maleje do zera; druga, to scena z językiem - też obleśna i groteskowa, napięcie lekko podskakuje i natychmiast opada ; oraz trzecia, Freddy eksponuje swe zwoje mózgowe i mówi do chłopaka: "Zrobimy interes. Ty masz ciało, a ja mam mózg" (swoją drogą to jedyny fajny tekst w filmie) - tu napięcie utrzymuje się przez jedną setną sekundy i... opada. Do tego dodać należy schematyczne zakończenie. Podsumowując, film jest BEZNADZIEJNY niemal pod każdym względem.Zastanawiałem się jednak, czy jest coś w tym filmie co mi się podobało. Owszem, jest parę niezłych scen. Pierwsza, to Freddy wyskakujący przez szybę w drzwiach - w czasie skoku znika i na ziemię spadają tylko odłamki szkła, chwilę później Freddy wyskakuje z jakiegoś tunelu kanalizacyjnego, (takiego co na ziemi widać taką okrągłą pokrywę - ci co oglądali przygody wojowniczych żółwi ninja wiedzą co mam na myśli ;) ) umiejscowionego, dziwnym trafem, w środku ogródka.Podobało mi się również morderstwo kolegi tegoż chłoptasia - kolega stał przy drzwiach, a Freddy przeciął go pazurami tak, że z drugiej strony drzwi, widać było wystające ostrza, tak fajnie się poruszały... Ale, poza tymi chwalebnymi wyjątkami, film jest do BANI.

A NIGHTMARE ON ELM STREET PART 2: FREDDY'S REVENGE Rok produkcji: 1985, USA Czas trwania: 87 min. Reżyseria: Jack Sholder Scenariusz: David Chaskin Muzyka: Christopher Young Zdjęcia: Jacques Haitkin Wystąpili: Mark Patton (jako Jesse Walsh) Kim Myers (jako Lisa Webber) Robert Rusler (jako Ron Grady) Clu Gulager (jako Ken Walsh) Hope Lange (jako Cheryl Walsh) Robert Englund (jako Freddy Krueger)

KOSZMAR Z ULICY WIĄZÓW 3: WOJOWNICY SNÓW

"Sny, te okruchy śmierci, jakże was nienawidzę."
Akcja filmu, w dużej mierze rozgrywa się na terenie szpitala psychiatrycznego dla nastolatków, na odziale dla dzieci z zaburzeniem snu. Na oddziale zaczynają dziać się dziwne rzeczy - niewyjaśnione zgony młodych pacjenów.Tymczasem do szpitala przyjeżdża młoda studentka psychologi - Nancy.Tylko ona wie co tak na prawde im dolega - jak łatwo można się domyślić przyczyną ich lęku przed zaśnięciem i niewyjaśnionych zgonów jest Freddy Krueger. Nancy odkrywa że jedna z pacjentek posiada niezwykły dar. Będą wkrótce musieli z niego skorzystać aby podjąć walkę przeciwko Kruegerowi. "Wojownicy Snów" to niezły film, z pewnością lepszy od dwójki, uważam jednak, że pod pewnymi względami ustępuje pierwszej części "Koszmaru.."


  

  

"Wojownicy Snów" to niezły film, z pewnością lepszy od dwójki, uważam jednak, że pod pewnymi względami ustępuje pierwszej części "Koszmaru..." Atutem tego filmu jest z pewnością fabuła, będąca kontynuacją fabuły z części pierwszej, głównie ze względu na obecność "starych" postaci z pierwszego filmu - Nancy i jej ojciec (no i oczywiście Freddy!! ;) ).Film jest powrotem starego, dobrego Freddy'ego który znowu morduje we śnie w (bardzo oryginalnie i widowiskowo) a niektóre sceny z jego udziałem po prostu mrożą krew w żyłach. Kolejną rzeczą która przypadła mi do gustu to czarny humor Kruegera - niektóre sceny mimo makabryczności i straszliwości, bawiły mnie, bez żadnej szkody dla filmu, do takich scen można zaliczyć scenę z "burbonem" - czadowa! W filmie spodobało mi się również zakończenie ponieważ było oryginalne i zaskakujące. Efekty zastosowane w filmie też były niezłe, robiły wrażenie. Co jednak sprawia, że film uważam za gorszy od części pierwszej? Nie podobały mi się niektóre elementy fabuły np.: to że nasi bohaterowie w świecie snów posiadali nadnaturalne zdolności (jeden siłę, drugi magię itp.). W "jedynce" tylko Freddy był paranormalny i to było ekstra! W filmie również było mniej strachu, po tym filmie nie miałem żadnych poranoi, nie mogę jednak powiedzieć, że wcale się nie bałem. Owszem, strasznych momentów było dużo... ale i tak za mało. Podsumowując "Wojownicy Snów" jest niezły ale brakuje mu nieco do miana wyśmienitego horroru.

A NIGHTMARE ON ELM STREET 3: DREAM WARRIORS Rok produkcji: 1987, USA Czas trwania: 96 min. Reżyseria: Chuck Russell Scenariusz: Wes Craven, Frank Darabont, Chuck Russell, Bruce Wagner Muzyka: Angelo Badalamenti Zdjęcia: Roy H. Wagner Wystąpili: Heather Langenkamp (jako Nancy Thompson) Craig Wasson (jako doktor Neil Gordon) Patricia Arquette (jako Kristen Parker) Laurence Fishburne (jako Max) John Saxon (jako porucznik Thompson) Robert Englund (jako Freddy Krueger)

KOSZMAR Z ULICY WIĄZÓW 4: WŁADCA SNÓW

Na wstępie chciałbym podkreślić, że poniższy tekst nie jest recenzją (ponieważ filmu nie widziałem w całości, trudno więc tu mówić o jakiejś recenzji, są to po prostu moje wrażenia i rozważania dotyczące części filmu jaką było mi dane obejrzeć). Fabuła filmu odnosi się bezpośrednio do części poprzedniej (z postaci z "Wojowników Snów" mamy więc Kristen (graną jednak przez inną aktorkę) i jej dwóch kumpli: Rolanda i Joey'a. Nasi bohaterowie otrząsnęli się z niedawnego koszmaru. Kristen jednak miewa koszmary i wydaje jej się, że to sprawka Freddy'ego. Kristen posiada specjalny dar - umiejętność wciągania innych ludzi do swego snu. Bardzo często go nadużywa ściągając przyjaciół do swych snów, aby pomogli jej obronić się przed Kruegerem.Czyni to jednak pochopnie gdyż nic jej nie grozi, jej sny są zwykłymi koszmarami. Jednak pewnego dnia, okaże się, że Freddy powróci na prawdę i będzie to początkiem kolejnego koszmaru... Nie mam wyrobionego zdania na temat tego filmu bo nie widziałem go do końca. Co mi się w nim spodobało? Fabuła była fajna, bo Freddy nie ma dostępu do innych nastolatków niż tych którzy są potomkami tych który go zamordowali. Ale, że Freddy łaknie krwi a dar ściągania ludzi do snu daje mu możliwość mordowania kolejnych ofiar... Spodobało mi się również to, że we śnie, nikt oprócz Freddy'ego nie posiadał paranormalnych zdolności. Morderstwa Kruegera były średnie. Pierwsze były trywialne i mało oryginalne, później zaczęły się te pseudoparanormalne, z których spodobało mi się tylko jedno - kiedy Freddy wysysał siły witalne z dziewczyny... ("Lubisz z języczkiem??" ;) ). Reszta natomiast - kicha, akcje w stylu walka karate z niewidzialnym Freddy'm, zupełnie nie na miejscu.Poza tym Krueger zaczął mordować tylko i wyłącznie w strefie snów - nie miał wpływu na rzeczywistość, np.: we śnie wyssał energie witalną z dziewczyny a w rzeczywistości dziewucha dostała śmiertelnego ataku astmy... Szczególnie jedno morderstwo mnie wnerwiło, powiem o nim później.Efekty specjalne bywały czasem niezłe, świetna scena Freddy'ego obrastającego mięśniami i scena : "Learnig is fun with Freddy". A reszta przeciętnie.


  

  

Muzyka mi się spodobała, za zwyczaj nie zwracam uwagi na muzykę w filmie a ta mi przypadła do gustu. Freddy miał wiele fajnych tekstów np.: "Nie trzeba było mnie grzebać, ja jeszcze nie umarłem."Było też trochę akcentów humorystycznych i czarnego humoru np.: Freddy paradujący po plaży w okularkach przeciwsłonecznych. Była też taka scenka, że we śnie, pewna dziewczyna była w hotelu i zamówiła pizzę a wtedy wyskakuje Krueger i mówi: "Jeśli nie zatrujesz się jedzeniem, obsługa hotelowa cię wykończy" ;))) Teraz powiem o tym co przeszkodziło mi w obejrzeniu filmu. Na forum klubowym żartowałem, że nawet gdyby doszło do zagrożenia nuklearnego to i tak zabrałbym przenośny telewizor do schronu, bo nic nie może mi przeszkodzić w obejrzeniu kolejnej części filmu z perypetiami Freddy'ego. Jednak myliłem się. Bowiem podczas gdy ja oglądałem ten film, obudził się mój ojciec. Oglądał przez parę minut ten film razem ze mną kiedy zaczęła się ta obleśna scena ze sztangą. Scena nie przypadła do gustu mojemu ojcu i kazał mi wyłączyć telewizor. Protestowałem, że oglądam ten film po to aby napisać o nim recenzję do klubu i że pierwsza części była debeściacka i że nie spodziewałem się czegoś takiego itp. Ojciec był jednak nieugięty i kazał mi iść spać. Byłem oburzony, ale jak ochłonąłem, to stwierdziłem, że ta scena ze sztangą jest rzeczywiście beznadziejna. Dla tych którzy jej nie widzieli lub nie pamiętają, opiszę ją. Wygląda to następująco: gościówka leży na ławeczce i ćwiczy ze sztangą. Robi parę wyciśnięć i kiedy prostuje ręce (trzymając sztangę) zauważa Kruegera, pochylonego nad nią i chwyta od góry sztangę. Freddy naciska na nią i dziewczyna zgina ręce w łokciach. Nic specjalnego. Wtedy jednak na łokciach dziewczyny pojawiają się pęknięcia, Freddy zabiera sztangę, dziewczyna prostuje ręce, które zginają jej się w łokciach w drugą stronę po czym odpadają a z kikutów przedramienia wyrastają jakieś robacze wypustki, macki czy coś w tym stylu. Potem dziewczyna z płaczem ucieka wymachując desperacko mackami. Scena jest po prostu paskudna, ohydna i odrażająca. W "Bad Taste" widywałem przyjemniejsze sceny. Wyżej opisana scena jest jedna z najobrzydliwszych i najgłupszych scen jakie widziałem w serii "Koszmaru.." (wszystkich filmów z Freddy'm dotychczas jeszcze nie widziałem, ale jak na razie, ta scena jest najpaskudniejsza). Pozostaje tylko pytanie "Czy ta scena mnie przestraszyła? Raczej obrzydziła i wstrząsnęła mną (musiałbym być chyba psychopatą żeby nie zrobiła na mnie wrażenia, problem w tym, że jest to bardzo negatywne wrażenie). Nie widziałem zbyt wielu horrorów oprócz "Koszmarów.." ale uważam, że żeby zrobić wrażenie na widzu to trzeba wymyślić coś oryginalnego nie koniecznie musi to być coś tak obleśnego. W pierwszej części takich syfów nie było a mimo to film był na prawdę straszny. Natomiast tu poza odruchami wymiotnymi u widzów, filmowcy nie osiągnęli niczego innego. Żałuję, że na tej scenie zakończyło się dla mnie oglądanie tego filmu, może potem ta scena została zniwelowana przez masę innych czadowych scen, a może potem było jeszcze gorzej i film był totalnym dnem.... prawda leży gdzie indziej ;)Cóż, może kiedyś będzie mi dane obejrzeć tą część jeszcze raz, ale jak na razie film pozostawił we mnie wrażenie niesmaku i rozczarowania...

A NIGHTMARE ON ELM STREET 4: THE DREAM MASTER Rok produkcji: 1988, USA Czas trwania: 99 min. Reżyseria: Renny Harlin Scenariusz: Renny Harlin, Brian Helgeland Muzyka: Craig Safan Zdjęcia: Steven Fierberg Wystąpili: Tuesday Knight (jako Kristen Parker) Ken Sagoes (jako Roland Kincaid) Rodney Eastman (jako Joey Crusel) Lisa Wilcox (jako Alice Johnson) Andras Jones (jako Rick Johnson) Robert Englund (jako Freddy Krueger)

KOSZMAR Z ULICY WIĄZÓW 5: DZIECKO SNÓW

Freddy Krueger powrócił i dalej zabija. Podobnie jak w poprzednich filmach celem jego morderczych żądzy jest grupa nastolatków. Tym razem powraca poprzez sny Alice, dziewczyny, która pokonała go w poprzednim filmie. Nie robi jej jednak krzywdy, gdyż jest ona w ciąży. Zabija za to znajomych z jej otoczenia, karmiąc ich duszami nienarodzone dziecko, próbując ukształtować w ten sposób swojego "potomka".


  

  

Przy okazji dowiadujemy się o pochodzeniu Freddy'ego. O tym, że jago matka, Amanda, była zakonnicą w przytułku dla obłąkanych, gdzie została zgwałcona przez dziesiątki z nich. Z tego gwałtu począł się Freddy, a Amanda po urodzeniu popełniła samobójstwo. Teraz jej dusza nawiedza Alice, by jej pomóc i położyć kres psychopatycznym zachciankom synka.

A NIGHTMARE ON ELM STREET 5: THE DREAM CHILD Rok produkcji: 1989, USA Czas trwania: 89 min. Reżyseria: Stephen Hopkins Scenariusz: Leslie Bohem Muzyka: Jay Ferguson Zdjęcia: Peter Levy Wystąpili: Erika Anderson (jako Greta) Valorie Armstrong (jako pani Jordan) Michael Ashton (jako Gurney Orderly) Beatrice Boepple (jako Amanda Krueger) Matt Borlenghi (jako Jock) Robert Englund (jako Freddy Krueger)

FREDDY NIE ŻYJE: KONIEC KOSZMARU

"John Doe" jest ostatnim ocalałym. Nic więcej nie wie - skąd pochodzi, jak ma na imię, co w ogóle oznacza to, że jest ostatnim ocalałym. W kieszeni ma tylko wycinek z gazety dotyczący sprawy zaginięć dzieci w miasteczku Springwood. Gdy trafia do schroniska dla trudnej młodzieży opowiada pracującej tam dr Maggie Burroughs o tym co pamięta, oraz o nawiedzających go snach, które mieszają się z rzeczywistością. Okazuje się, że sny jego i Maggie są do siebie niezwykle podobne. Wspólnie więc udają się do Springwood w poszukiwaniu jego tożsamości, a także związku pomiędzy ich snami. John początkowo myśli, że jest synem Freddy'ego. Jak się jednak okazuje był on tylko osobą, która miała doprowadzić Kruegera do córki. Jej moc pozwoliłaby mu wyrwać się ze Springwood (w którym już nie ma dzieci) do innego miasteczka, gdzie mógłby dalej mordować - jak to stwierdził Freddy "every town have an Elm Street".


  

  

Idąc za wątkiem rozpoczętym w "The Dream Child", mówiącym o pochodzeniu Kruegera, twórcy ukazują nam kolejne fragmenty jego życia. Z czasów gdy był jeszcze dzieckiem, następnie nastolatkiem oraz gdy był już dorosły i miał żonę i dziecko. "The Final Nightmare" miał być prawdopodobnie ostatnim filmem cyklu. Wskazywało na to kilka elementów. Po pierwsze tytuł, a raczej podytuł "Koniec koszmaru". Po drugie - podczas napisów końcowych lecą migawki ze wszystkich poprzednich filmów ku pamięci Freddy'ego. Ponadto na samym końcu mamy zdjęcie Freddy'ego opatrzone napisem "rest in peace" (spoczywaj w pokoju). Tak się jednak nie stało - trzy lata później powstaje "New Nightmare". W tym filmie po raz kolejny występuje Johnny Depp - pojawia się na chwilę w krótkim spocie telewizyjnym traktującym o wpływie narkotyków na nastoletni umysł:) W epizodycznej roli przybranego ojca młodego Freddy'ego Kruegera wystąpił nikt inny jak Alice Cooper. Jest to pierwszy i jedyny film serii w którym nie usłyszymy mrocznej wyliczanki śpiewanej przez dzieci. Za to przeczytamy umieszczone w różnych miejscach jej fragmenty. "The Final Nightmare" jest wyjątkowo bogatym w hard rockowe utwory filmem. Możemy między innymi usłyszeć utwór "In-A-Gadda-Da-Vida" legendarnej grupy Iron Buterfly.

FREDDY'S DEAD: THE FINAL NIGHTMARE Rok produkcji: 1991, USA Czas trwania: 96 min. Reżyseria: Richard Talalay Scenariusz: Michael De Luca, Richard Talalay Muzyka: Brian May Zdjęcia: Declan Quinn Wystąpili: Lisa Zane (jako dr Maggie Burroughs) Shon Greenblatt (jako John Doe) Lezlie Deane (jako Tracy) Ricky Dean Logan (jako Carlos) Breckin Meyer (jako Spencer) Robert Englund (jako Freddy Krueger)

NOWY KOSZMAR WESA CRAVENA

Mimo wszystkich znaków na niebie i ziemi, koszmar powrócił. Powrócił i to w niezłym stylu. Za reżyserię znowu wziął się Wes Craven (który jak dotąd zrobił tylko pierwszą część), a w rolach głównych ponownie mogliśmy zobaczyć aktorów z pierwszej części - Heather Langenkamp oraz Johna Saxona. Tym razem scenariusz filmu poszedł w zupełnie innym kierunku - mamy bowiem film o filmie. Wielka wytwórnia filmowa pod wpływem nacisku fanów zamierza nakręcić kolejny film o Freddym Kruegerze. Do filmu chce zaangażować Heather Langenkamp, aktorkę od której wszystko się zaczęło i na niej definitywnie ma się zakończyć. Jednak coś zaczyna się dziać. Filmowe demony zaczęły żyć swoim życiem w realnym świecie.


  

  

Muszę przyznać, że "Nowy koszmar" bardzo miło mnie zaskoczył. Pomimo, iż dosyć wolno się rozkręcał i początkowo był trochę nudny to jednak druga połowa w pełni wynagradza cierpliwość widza. Na tle pozostałych sequeli (które trzymają podobny poziom) zdecydowanie wybija się. Na uwagę zasługuje świetny Miko Hughes w roli Dylana, syna Heather. Ciekawą rzeczą jest to, że w tym filmie Freddy ma rękawicę z pięcioma nożami (z kciukiem włącznie), podczas gdy do tej pory miał tylko cztery.

WES CRAVEN'S NEW NIGHTMARE Rok produkcji: 1994, USA Czas trwania: 96 min. Reżyseria: Wes Craven Scenariusz: Wes Craven Muzyka: J. Peter Robinson Zdjęcia: Mark Irwin Wystąpili: Heather Langenkamp (jako ona sama) Miko Hughes (jako Dylan) Matt Winston (jako Chuck) Wes Craven (jako on sam) John Saxon (jako on sam) Robert Englund (jako on sam / Freddy Krueger)

FREDDY VS. JASON

Freddy Krueger, zapomniana przez wszystkich legenda chce powrócić. Jest jednak zbyt słaby, gdyż pamięć o nim wymarła, a wraz z nią strach, który karmił go i dawał siłę. Postanawia więc wskrzesić Jasona Voorheesa, bohatera serii "Friday the 13th". Jason rozpoczyna swój krwawy proceder, a popełniane przez niego morderstwa przypisywane są Kruegerowi. Apetyt Jasona rośnie w miarę jedzenia. Wymyka się spod kontroli Freddy'ego i staje się jego poważnym konkurentem, co w finale doprowadza do konfrontacji między nimi.


  

  

  

"Freddy Vs. Jason" to świetnie zrealizowany horror. Możliwości filmowców powiększyły się co widać w zdjęciach, montażu, efektach specjalnych. "Piątków 13" nie znam więc trudno mi powiedzieć jak film ma się do tej serii. Wydaje mi się jednak, że bliżej mu do "Piątków" niż do "Koszmaru", a najbardziej na myśl przywoływał mi ostatnie "młodzieżowe" horrory w stylu "Scream" czy "I Know What You Did Las Summer". Freddy'ego jest stosunkowo mało, a całą brudną robotę odwala Jason, pozbawiony finezji (której nie można odmówić Kruegerowi) szlachtuje szybko i skutecznie wszystkich dookoła.

FREDDY VS. JASON Rok produkcji: 2003, USA Czas trwania: 97 min. Reżyseria: Ronny Yu Scenariusz: Damian Shannon, Mark Swift Muzyka: Graeme Revell Zdjęcia: Fred Murphy Wystąpili: Monica Keena (jako Lori Campbell) Kelly Rowland (jako Kia) Jason Ritter (jako Will) Chris Marquette (jako Linderman) Ken Kirzinger (jako Jason Voorhees) Robert Englund (jako Freddy Krueger) Przeczytaj również recenzję filmu (autor: ALIEEN) - KLIKNIJ TUTAJ

Koszmarne strony:

www.nightmareonelmstreet.com

www.anightmareonelmstreet.com

http://elmsteet.prv.pl

www.freddyvsjason.com

Autor opisu części 1-4: Andrzej Niewiarowski - NDREW  Autor opisu części 5-8: Dominik Kowalski - DOBERMANN