GET CARTER

(Dopaść Cartera)
GET CARTER

(Dorwać Cartera)
Rok produkcji:
1971

Kraj:
Wielka Brytania

Reżyseria:
Mike Hodges

Scenariusz:
Mike Hodges
  Rok produkcji:
2000

Kraj:
USA

Reżyseria:
Stephen T. Kay

Scenariusz:
David McKenna
Do rodzinnego miasta, po wielu latach wraca znany w kręgach przestępczych Jack Carter. Stara się rozwikłać zagadkę śmierci swojego brata, Franka, odnaleźć jej sprawców, a w finale pomścić go. Będąc "sam przeciw wszystkim" toczy bezpardonową walkę. Okazuje się, że w sprawę w pewien sposób zamieszana jest jego bratanica Doreen.


Jack Carter (Michael Caine)




Eric Paice (Ian Hendry)




Cliff Brumby (Bryan Mosley)




Doreen Carter (Petra Markham)
 

Jack Carter (Sylvester Stallone)




Cyrus Paice (Mickey Rourke)




Cliff Brumby (Michael Caine)




Doreen Carter (Rachael Leigh Cook)
Akcja filmu toczy się w Anglii (Jack jedzie z Londynu do Newcastle).   Akcja filmu toczy się w USA (Jack jedzie z Las Vegas do Seatle).


Prolog to rozmowa Jacka Cartera ze swymi mocodawcami (Gerald Fletcher) przy seansie "pikantnych" zdjęć i wyjaśnienie powodów wyjazdu Jacka do Newcastle.   Początek filmu to dynamiczna scena pościgu Jacka Cartera za jednym z "klientów" i próba odzyskania pożyczki.


Nie ma sceny pogrzebu, natomiast jest scena w której Jack żegna się z leżącym już w trumnie bratem, Frankiem. (potem następuje kremacja)   Brat Jacka ma na imię Richard (Richie). Jack spotyka się na jego pogrzebie z bliskimi brata.


Bratanica Cartera, Doreen jest brzydka jak noc :)   Doreen jest ładną (nawet bardzo) dziewczyną, którą gra Rachael Leigh Cook :)


Frank spotykał się z Margaret (mężatka), po tym jak opuściła go żona.   Żona Richiego to Gloria, była z nim cały czas, choć on sam miał "dziewczynę na boku" Geraldine, z którą chciał wyjechać.


Jack nie kontaktuje się z nikim z Londynu.   W Las Vegas siedzi kolega Jacka, Con, który na bieżąco informuje go o sprawach zawodowych.


Dziewczyna Jacka (również jego szefa) ma na imię Annie.   Dziewczyna Jacka (również szefa - Lesa Fletchera) to Audrey.


Pierwsze spotkanie z podejrzanym ma miejsce na wyścigach konnych (Carter spotyka Paice'a).   Jack spotyka się najpierw z Cliffem Brumby'm, właścicielem pubu, w którym pracował brat Richie. Dopiero później Jack trafia do Paice'a.


Spotkanie z businessmanem Jeremy'm Kinnearem odbywa się w jego posiadłości (Kinnear i Carter to starzy znajomi).   Jack spotyka się z Jeremy'm Kinnearem na polu golfowym (panowie się dopiero co poznają).


Carter przy porachunkach ceni sobie przede wszystkim dubeltówkę.   Jack wyraźnie woli klasyczny rewolwer.


Jack spotyka się ze swoją bratanicą dwa razy, zamieniając z nią zaledwie kilka zdań.   Jack wielokrotnie rozmawia z Doreen, niejako przejmując rolę ojca.


Telefoniczna rozmowa z Annie, w towarzystwie właścicielki hotelu, dotyczy głównie wdzięków Britt Ekland.   Audrey przez telefon informuje Jacka, że kończy ten romans.


Jack goni swych przeciwników "na piechotę".   Pościg samochodowy za Thorpey'em.


Po wizycie u Brumby'ego, Jack spędza upojną noc z właścicielką hotelu, Edną.   Jack Carter to monogamista. Wdaje się w rozmowę z Doreen (dowiadujemy się więcej o prywatnym życiu Jacka), a po odwiezieniu jej przegania z domu Glorii napastników.


Carter spędza noc z dziewczyną Kinneara i przypadkiem ogląda film z dziecięcą pornografią (z Doreen jako jedną z aktorek).   O płycie CD z pornografią dowiaduje się z taśm rejestrujących z baru, a film znajduje w domu Carterów.


Brak retrospekcji dotyczących śmierci Franka.   Pojawiają się krótkie retrospekcje dotyczące rzekomego wypadku Richiego.


Eric Paice wspomina Jackowi, że powiedział Fletcherowi o jego romansie z Annie.   Jacka odwiedza Con i informuje, że wszystko się wydało z Audrey i "nakłania" go do powrotu.


Jack zabija Margaret, robiąc z niej ofiarę morderstwa Kinneara. Po Kinneara przyjeżdża wcześniej poinformowana przez Cartera policja.   Geraldine przedawkowała narkotyki.


W pościgu samochodowym uczestniczą ludzie Erica Paice'a.   W pościgu samochodowym biorą udział ludzie Fletchera.


Scena z "pojeniem" alkoholem dotyczy Erica Paice'a.   Do picia alkoholu zmuszony zostaje Kinnear.


Paice ginie na gruzowisku, Brumby zostaje wyrzucony z budynku z dużej wysokości.   Paice dostaje spory łomot w swojej dyskotece, a Brumby kulę w plecy.


W finale filmu Jack Carter dostaje kulkę w głowę od wcześniej wynajętego przez Kinneara zabójcy.   W ostatniej scenie Jack żegna się z Doreen przy grobie Richiego.
Brytyjski oryginał z 1971 roku, uznawany jest zarówno przez krytyków jak i widzów za jeden z najlepszych (o ile nie najlepszy) angielski film gangsterski. To znakomite kino zemsty. Oszczędne w formie, proste, ale ze świetnym klimatem. Michael Caine, świetnie prowadzony przez reżysera stworzył jedną z najbardziej wyrazistych postaci w swojej karierze. Jest zimny, bezwzględny, lecz niepozbawiony humoru (jak to Anglik). Rozterki moralne to dla niego obcy zwrot.


Tymczasem wersja z 2000 roku (już amerykańska) owszem początkowo prezentuje tytułowego bohatera jako również silnego i bezkompromisowego typa, tymczasem im dalej w las, tym odzywają się w Jacku instynkty prorodzinne, wręcz "tatusiowe", a na domiar złego włącza się "umoralniacz". Burzy to koncept całości, męskie kino zemsty staje się wygładzone i zmiękczone. To największy zarzut dotyczący remake'u. Natomiast nowy film oferuje więcej od strony formalnej: zachwycają świetne zdjęcia Mauro Fiore oraz szybki i efektowny montaż, cieszy ucho bardzo interesująca ścieżka dźwiękowa Tylera Batesa, a nowy wizerunek Sylvestra Stallone jest sporym zaskoczeniem (pozytywnym rzecz jasna). Sly w garniaku, z bródką i w przeciwsłonecznych okularach stara się i jest w roli egzekutora długów wiarygodny.


Porównując obydwa filmy nie sposób nie zauważyć, że pierwotna wersja jest zdecydowanie mniej pruderyjna (patrz: pikantna rozmowa Jacka ze swą dziewczyną, czy też jego "skoki w bok") i bardziej brutalna, co dziwi, biorąc pod uwagę fakt, że to jednak szeroko pojęta "rozwiązłość obyczajowa" i tolerancja dla brutalności w kinematografii tryumfuje współcześnie. Obraz Mike'a Hodgesa tworzy spójną całość od początku do końca, a zaskakujący finał dopełnia całości. Remake cenię sobie z innych, bardziej osobistych powodów i to inne walory decydują, że jest bardzo przyjemny w oglądaniu. Warto zwrócić uwagę na sceny i dialogi z Brumby'm, które ciekawie nawiązują do poprzedniego filmu. Rad jestem, że powstały obie wersje, obie bardzo sobie cenię i obie gorąco polecam.
Michael Caine grający w oryginale postać Jacka Cartera, w remake'u zagrał drugoplanową rolę Cliffa Brumby (w 1971 roku Bryan Mosley).


W remake'u statystował reżyser filmu Stephen T. Kay (facet w dyskotece), a także brat Sylvestra Stallone, Frank (facet na pogrzebie).


Głos szefa Jacka Cartera, czyli Fletchera w wersji z 2000 roku należy do Toma Sizemore'a.


Mike Hodges pierwotnie do roli głównej wybrał aktora odtwarzającego postać Erica Paice'a - Iana Hendry. Ten rzekomo nigdy Caine'owi nie wybaczył, że odebrał mu rolę Cartera.


Polskie wydanie DVD remake'u zostało okrojone o 5 minut filmu.


Alternatywne zakończenie wersji w reżyserii Stephena T. Kaya to takie w którym Jack, Doreen oraz Gloria jadą na Hawaje.


Ted Lewis który napisał powieść "Jack's Return Home" na podstawie której został nakręcony film, po sukcesie obrazu wydał dwie kontynuacje "Jack Carter's Law" oraz "Jack Carter and the Mafia Pigeon".
Autor opisu: Tomasz Urbański - tomashec
E-mail kontaktowy: tomashec@poczta.wp.pl
Data umieszczenia opisu: 05.04.2007



Strona główna działu Strona główna KMF