Klikaj na zdjęciach artystów i na okładkach płyt aby powiększyć


"HOUND DOG" - ELVIS PRESLEY

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Piosenka "Hound Dog" pierwotnie została napisana w 1952 dla zespołu Big Mama Thornton przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera (na zdjęciu z Elvisem) na zamówienie lidera zespołu Johnny'ego Otisa. Piosenka napisana w 10 minut w 1953 w wersji tego zespołu opowiadała o kobiecie narzekającej na swojego mężczyznę. Nagranie to spędziło siedem tygodni na pierwszym miejscu listy przebojów R&B. Elvis Presley po raz pierwszy usłyszał tę piosenkę w czasie, gdy zaczynał swoją przygodę z Las Vegas. Jej debiut w jego wykonaniu miał miejsce 5 czerwca 1956 roku w show Miltona Berle. Piosenka została nagrana razem z "Don't Be Cruel" w RCA Studios w czerwcu w dzień po występie w The Steve Allen Show. 18 sierpnia była już numerem jeden na liście Billboardu i została tam przez jedenaście tygodni, natomiast na całej liście gościła 27 tygodni. W lutym 1988 roku nagranie Elvisa "Hound Dog" zostało umieszczone w Grammy Hall of Fame. W filmie piosenkę można usłyszeć we fragmencie, gdy mały Forrest pokazuje samemu Elvisowi swój zabawny chód. Później okazuje się, że Król będąc już u szczytu sławy potraktował owy śmieszny chód jako element swojej choreografii.

"REBEL ROUSER" - DUANE EDDY

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Utwór ten został napisany w lipcu 1958 roku przez Duena Eddy'ego i Lee Hazelwooda. Mimo, iż na listach przebojów najwyżej był na szóstym miejscu, to był pierwszym utworem artysty, który sprzedał się w nakładzie ponad trzech milionów. Niska pozycja na listach przebojów spowodowana była tym, że początkowo był on bardzo rzadko grany w eterze. Dopiero gdy z braku pomysłów Dick Clark puścił przypadkiem w swojej audycji "Rebel Rousera", ludzie zaczęli do niego przychodzić, żeby zagrał go jeszcze raz. Ostatecznie zagrał go trzy razy. Dopiero wtedy stacje radiowe dostrzegły Duena Eddy'ego, nazwanego później Mr. Twang, i zaczęły grać jego utwór. "Rebel Rouser" wyznaczył unikatowy styl gry dla młodego artysty. Styl ten został zabawnie nazwany Twangy (Brzęczący). Nowy sposób gry na gitarze wynaleziony wraz z Lee Hazelwoodem wpłynął na grę wielu ówczesnych i współczesnych gitarzystów. Polegało to na tym, że zakładało się na gitarę struny od gitary basowej podwyższone do tremolo i do efektu końcowego dodawało się echo. Powodowało to, że dźwięki wyższe stawały się wyraźniejsze i wręcz brzęczały. "Rebel Rouser" był właśnie takim brzęczącym, dynamicznym utworem gitarowym z zabawnym, saksofonowym przerywnikiem. W filmie "Forrest Gump" utwór ten został wykorzystany w scenie ucieczki głównego bohatera przed samochodem chuliganów. Kawałek świetnie pasuje do tego fragmentu filmu, gdyż swoim dynamizmem dorównuje biegowi Forresta, a jednocześnie ten saksofonowy przerywnik nadaje scenie nieco komiczny charakter (jak u Benny Hilla, który zawsze uciekał przy dźwiękach melodii granej na saksofonie).

"(I DON'T KNOW WHY) BUT I DO" - CLARENCE "FROGMAN" HENRY

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Szkic piosenki "I Don't Know Why" oficjalnie pojawił się na pierwszej sesji nagraniowej Clarence'a Henry'ego dla Chess Records w 1956 roku, ale nie została ona wykorzystana. Dopiero kiedy pianista Allen Toussaint zagrał ją w nowej aranżacji wytwórnia postanowiła ją wydać w roku 1961 na płycie razem z piosenką "Just My Baby And Me". Musiano niestety zmienić jej tytuł na "But I Do" aby uniknąć konfliktu z innym standardem "I Don't Why I Love You Like I Do". Ostatecznie piosenka napisana przez Paula Gaytena i Roberta Guidry zadebiutowała w lutym 1961 i spędziła na liście Billboardu szesnaście tygodni, sięgając czwartego miejsca. Jej wykonawca Clarence Henry zasłynął już wcześniej świetnym wykonaniem piosenki "Ain't Got No Home", która znalazła się w dziesiątce najlepszych hitów R&B. W utworze tym artysta pokazał wielką skalę swojego głosu, raz śpiewając jak mała dziewczynka, innym razem - znów niskim głosem, podobnym do rechoczącej żaby. Dzięki tym popisom zyskał sobie przydomek Frogman (Człowiek Żaba). Piosenkę "But I Do", utrzymaną w Big Beatowej konwencji, można usłyszeć w filmie, kiedy Forrest czeka w deszczu na Jenny. Wtedy ona podjeżdża samochodem ze swoim chłopakiem i z wnętrza auta słychać radio grające piosenkę Frogmana. Jak to zwykle bywa w utworach wykonywanych przez orkiestry Big Beatowe, doskonale słyszalne są instrumenty dęte. Te trąbki, puzony i saksofony znów sprawiają, że scena, gdy Forrest chcąc bronić Jenny bije jej chłopaka, nabiera pewnego komizmu. W dodatku słowa piosenki doskonale oddają stan umysłu, w jakim prawdopodobnie znajdował się wtedy główny bohater.

"WALK RIGHT IN" - THE ROOFTOP SINGERS

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Erik Darling, lider zespołu The Rooftop Singers, po raz pierwszy usłyszał piosenkę "Walk Right In" na starym albumie RCA z 1930 roku w wykonaniu Gusa Cannona i The Jungstompers. Był wtedy tak pewien drzemiącego w tej piosence potencjału na stanie się hitem, że stworzył zespół specjalnie do nagrania tylko tej jednej piosenki. Stało się to na początku 1963 roku. The Rooftop Singers szybko nagrali cały album, aby utrzymać się na fali sukcesu, dzięki czemu mieli jeszcze kilka hitów zanim zespół rozpadł się w 1967 roku. Warto wspomnieć, że przy nagrywaniu "Walk Right In" po raz pierwszy użyto dwunastostrunowych gitar, które wówczas zaczynały podbijać rynek amerykański. Od tego czasu wiele grup z lat 60 i 70 używało dwunastostrunowego dźwięku w swoich repertuarach. Sukces piosenki okazał się zbawienny dla jej kompozytora Gusa Cannona, który mając wtedy 79 lat był tak biedny, że wręcz zamarzał w swojej ruderze w Memphis. Piosenka przyniosła mu nie tylko zyski z tantiemów, ale dzięki niej podpisał z wytwórnią Stax Records kontrakt na nowe nagrania. W filmie piosenkę "Walk Right In" można usłyszeć w scenie, gdy Jenny i Forrest po kryjomu wchodzą do jej pokoju w akademiku. Mimo, iż jej współlokatorka śpi, słychać radio cicho grające piosenkę zespołu The Rooftop Singers. Jest to scena następująca bezpośrednio po tej opisywanej przy poprzedniej piosence.

"BLOWIN' IN THE WIND" - JOAN BAEZ

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Piosenka "Blowin' In The Wind" w wykonaniu Joan Baez jest kolejną wersją tego przeboju skomponowanego przez Boba Dylana. Ta stara folkowa piosenka pod pierwotnym tytułem "No More Auction Block" stała się nieoficialnym hymnem Ruchu Praw Obywatelskich po tym, jak Bob Dylan zaśpiewał ją w szpitalu Lincoln Memorial w marcu 1963 w Waszyngtonie, gdzie Matrin Luther King Jr. wygłosił swoje słynne przemówienie zaczynające się od słów "I Have A Dream..." ("Mam Marzenie..."). Dylan napisał tę piosenkę - jak wiele innych - siedząc w kawiarni i pijąc kawę. Tekst piosenki został natychmiast opublikowany na okładce magazynu Sing Out i został nagrany przez zespół Peter, Paul & Mary. Zajął wtedy drugie miejsce na listach przebojów. Utwór ten ma najwięcej coverów (wykonań innych artystów) niż jakikolwiek inny, poczynając od utworów takich artystów jak Neil Young, a kończąc na Marlenie Dietrich. W filmie "Forrest Gump" piosenkę tę można usłyszeć w wykonaniu Jenny w scenie, gdy ukochana Forresta zarabia występując w klubie nocnym. Jenny śpiewa będąc całkiem naga, zakrywając się jedynie gitarą, na której gra.

"I CAN'T HELP MYSELF" - THE FOUR TOPS

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Piosenka napisana przez Edwarda Hollanda, Lamonta Doziera i Briana Hollanda w czerwcu 1965 roku zajęła pierwsze miejsce na liście U.S. Pop Chart, gdzie zagościła dwa tygodnie, oraz na liście R&B Chart, gdzie była numerem jeden przez dziewięć tygodni. Dla zespołu The Four Tops była pierwszym singlem, który sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, mimo, iż główny wokalista Levi Stubbs nie był zadowolony ze swojego występu i wręcz błagał producenta płyty, Briana Hollanda, o jeszcze jedną szansę. Utwór powstał w czasach wielkiej niepewności. W tym czasie trwały zamieszki między innymi w Detroit, gdzie czarna ludność domagała się uznania swoich praw. Powstały wtedy takie organizacje jak Czarne Pantery, które walczyły z podziemia. Piosenka jest niezwykle podobna do wcześniejszej w wykonaniu The Supremes, pod tytułem "Where Did Our Love Go". "I Can't Help Myself" posiada identyczną sekwencję akordów wzbogaconą jedynie o podkład basowy. Daje to taki efekt, że można w zasadzie śpiewać jedną piosenkę przy akompaniamencie drugiej. W filmie "Forrest Gump" piosenkę można usłyszeć we fragmencie, gdy główny bohater i jego przyjaciel Bubba lądują w Wietnamie. Wysiadając z helikoptera wydają się zaskoczeni panującą tam atmosferą wielkiego pikniku. Tę atmosferę zabawy potęguje jeszcze bardziej właśnie dynamiczna piosenka zespołu The Four Tops.

"SLOOP JOHN B" - THE BEACH BOYS

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

"Sloop John B" to folkowa piosenka Indii Zachodnich z 1927 roku, która stała się popularna dzięki grupie Kingston Trio. The Beach Boys nagrali ją w wersji akustycznej na początku 1965 roku, ale nie spodobała się ona Brianowi Wilsonowi, który postanowił ją przerobić. Piosenka została ponownie nagrana 12 lipca 1965 roku, ale wokale nie zostały dopracowane do 22 grudnia. Na większości list przebojów znalazła się 21 marca 1966 i udało jej się dostać na trzecie miejsce, dzięki czemu sprzedała się w ponad milionowym nakładzie. "Sloop John B" był jedną z najważniejszych piosenek na albumie Pet Sounds. Płyta ta wyznaczyła nowe standardy w tworzeniu muzyki pop. Zajęła ona dziesiąte miejsce na listach w USA i drugie w Wielkiej Brytanii, ustępując jedynie albumowi Revolver zespołu The Beatles. Pet Sounds był popisem producenckim Briana Wilsona, który został uznany za geniusza nowoczesnej muzyki pop. Artysta eksperymentował z najróżniejszymi dźwiękami, poczynając od wiolonczeli, a kończąc na odkręcaniu butelki w wodą gazowaną. W filmie piosenkę "Sloop John B" słychać podczas pierwszego spotkania Forresta z Porucznikiem Danem, który jako dowódca przekazuje głównemu bohaterowi rozkazy niemal siedząc w latrynie.

"CALIFORNIA DREAMIN' " - THE MAMAS AND THE PAPAS

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Jest to jedna z najbardziej rozpoznawalnych piosenek, jakie kiedykolwiek powstały. John Philips napisał w niej o spacerze ze swoją żoną Michelle po Nowym Jorku, który odbyli pewnego dnia. Pierwszym singlem zespołu The Mamas And The Papas miał być utwór "Go Where You Wanna Go", ale Lou Adler miał podobno sen, który mówił mu, że ma najpierw wydać "California Dreamin'". Piosence zajęło trzy miesiące żeby dostać się na czwarte miejsce list przebojów, co stało się wiosną 1966 roku. Na liście zagościła siedemnaście tygodni. Piosenka ta miała duży wpływ na morale żołnierzy walczących wtedy w Wietnamie. Przypominała im ona o domu i dawała nadzieję na przetrwanie na obcym kontynencie. W filmie piosenka jest słyszalna w momencie, gdy Forrest opowiada nam o swojej misji właśnie w Wietnamie. Pisał on wtedy codziennie listy do Jenny, mimo, że ona nie odpisywała. Był to okres narodzin dzieci-kwiatów, tak więc Jenny przyłączając się do hippisów zapomniała o Forreście. Piosenka "California Dreamin'" doskonale obrazuje podążanie hippisów za wolnością i marzeniami, a z drugiej strony tęsknotę żołnierzy za domem.

"FOR WHAT IT'S WORTH" - BUFFALO SPRINGFIELD

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Piosenkę "For What It's Worth" napisał w marcu 1967 roku Stephen Stills. Opowiada ona o niepokoju pośród młodych ludzi z Los Angeles, który panował w owych czasach. Buntownicy z Sunset Strip protestowali przeciwko lokalnym oficerom prawa. Te wydarzenia były inspiracją do powstania jednego z najbardziej pamiętanych protest-songów, jakie powstały w tamtym okresie. "For What It's Worth" stał się jedynym wielkim hitem grupy Bufallo Springfield, dochodząc na listach przebojów do pozycji siódmej. W filmie piosenkę można usłyszeć w scenie, gdy Forrest wraz ze swoim oddziałem przedziera się przez wietnamską puszczę. Opowiada on wtedy o ważnym dniu, gdy najpierw lało jak z cebra, a kilka minut później ktoś zakręcił kurek i zaczęło świecić słońce. Wtedy nastąpił atak na amerykańskich żołnierzy. Utwór "For What It's Worth" opowiada o niepokoju, który przez cały czas towarzyszył żołnierzom podczas niebezpiecznych misji. Piosenkę raczej spokojną, z dużym udziałem gitary basowej, można określić jako ciszę przed burzą, którą okazał się atak Wietnamczyków. Według mnie jest to jedna z najlepszych piosenek, jakie można usłyszeć w filmie.

"BREAK ON THROUGH (TO THE OTHER SIDE)" - THE DOORS

Kliknij żeby powiększyć   Kliknij żeby powiększyć

Jim Morrison, charyzmatyczny lider grupy The Doors, był pod wielkim wpływem pisarza Williama Blake'a i Friedericha Nietzsche. Częściowo, dlatego nazwa zespołu wzięła się z tytułu książki Aldousa Huxley'a "The Doors Of Perseption". Książka opowiadała o eksperymentach z meskaliną - halucynogennym alkaloidem otrzymywanym z określonego gatunku kaktusa. Także tytuł piosenki wziął się z pomysłu istnienia jakiejś drugiej strony, który pojawił się w powyższej książce. Utwór został nagrany na początku 1966 roku i był pierwszym singlem The Doors. Radiostacje jednak nie chciały go grać z powodu pochwały narkotyków, która znajdowała się w piosence - "She gets high" ("Ona jest na haju"). Wytwórnia Elektra Records postanowiła zmienić ten fragment tekstu na "She gets, she gets". Mimo tej zmiany piosenka nie miała już szans na sukces jako singiel, ale na szczęście zabłysnęła na albumie "Light My Fire". "Break On Through (To The Other Side)" jest utworem bardzo dynamicznym, z charakterystycznym, szybkim rytmem (trudno uwierzyć, ale to bosanova). W filmie ten rytm jest idealnie zgrany z odbijaniem przez Forresta piłeczki pingpongowej. Główny bohater po tym, jak został ranny w akcji, regeneruje siły grając właśnie w tenisa stołowego, co wychodzi mu genialnie. Nawet Porucznik Dan przychodził "oglądać" jego grę.


< WSTECZ - FILMOWA PARTYTURA

CZYTAJ DALEJ - PIOSENKI, CZ. 2 >


POWRÓT DO WYBORU
"ARTYKUŁY KLUBOWICZÓW"