PHILIP GLASS (instrumenty klawiszowe, kompozytor)

Philip Glass urodził się w Baltimore, w stanie Maryland, 31 stycznia 1937 roku. Odkrył muzykę podczas słuchania płyt, które ojciec sprzedawał w swoim warsztacie, gdzie naprawiano odbiorniki radiowe. Aby znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego nagrania wielkich dzieł światowej muzyki kameralnej słabo się sprzedają, Ben Glass zabierał płyty do domu i puszczał je trójce dzieci. Philip bardzo szybko zaznajomił się z kwartetami Beethovena, sonatami Schuberta, symfoniami Szostakiewicza i innymi dziełami uważanymi za niemodne. Dopiero później Glass poznał bardziej standardową klasykę. W wieku sześciu lat Glass zaczął lekcje muzyki, a dwa lata później rozpoczął naukę gry na flecie. Dla piętnastolatka flet stał się jednak źródłem frustracji, ze względu na ograniczony repertuar. W drugiej klasie liceum złożył podanie z prośbą o przyjęcie go na Uniwersytet Chicago i został przyjęty. Za namową rodziców przeprowadził się do Chicago, gdzie na życie zarabiał jako kelner i pomocnik przy załadunku samolotów. Studiował filozofię i matematykę, a w wolnym czasie ćwiczył grę na fortepianie. Mając 19 lat, Glass ukończył matematykę i filozofię na Uniwersytecie w Chicago. Zdecydował, że zostanie kompozytorem i przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie zaczął uczęszczać do Julliard School. Porzucił już wówczas technikę dwunastotonową, którą wykorzystywał w Chicago, i zaczął zbliżać się do takich amerykańskich kompozytorów, jak Aaron Copland i William Schuman. W wieku 23 lat studiował z Vincentem Persichettim, Dariusem Milhaudem i Williamem Bergsmą. Odrzucając serializm, Glass zwracał się ku kompozytorom takim jak Harry Partch, Charles Ives oraz Virgil Thomson. Przeprowadził się do Paryża i spędził tam dwa lata, intensywnie studiując pod okiem Nadii Boulanger.

W Paryżu został wynajęty przez producenta filmowego do przepisania muzyki Raviego Shankara na format zrozumiały dla muzyków zachodnich. W trakcie tego procesu odkrył techniki muzyki indyjskiej. Po wyprawach do Afryki Północnej, Indii i w Himalaje, powrócił do Nowego Jorku i zarzuciwszy poprzednią muzykę, wprowadził do swoich utworów techniki wschodnie. Do roku 1974 Glass skomponował wiele nowych utworów -zarówno dla Mabou Mines Theater Company, której był założycielem, jak i swojej własnej grupy muzyków, The Philip Glass Ensemble. Kulminacją tego okresu było "Music in 12 Parts", trzygodzinne podsumowanie dotychczasowej, nowej muzyki Glassa. W roku 1976 Glass osiągnął apogeum swojej współpracy z Robertem Willsonem, tworząc operę "Einstein On the Beach" - pięciogodzinne epickie dzieło, uważane obecnie za utwór przełomowy w historii teatru muzycznego XX wieku. Glass współpracował z wieloma artystami przy licznych projektach, rozszerzył swój repertuar o muzykę operową, taneczną, kameralną, orkiestrową i filmową. Jego projekty nagrywane z innymi artystami to: "Songs from Liquid Days" z tekstem Davida Byrne'a, Paula Simona, Laurie Anderson i Suzanne Vega. Glass stworzy również muzykę taneczną do "In Upper Room" z choreografią Twyli Tharp oraz do "A Descent into Maelstrom". Napisał także trylogię dla teatru muzycznego, opartą na filmach Jeana Cocteau: "Orphee", "La Belle et La Bete" i "Les Enfants Terribles". Muzyka filmowa autorstwa Glassa to trylogia "Koyaanisqatsi", "Powaqqatsi" i "Naqoyqatsi" Godfreya Reggio, "The Thin Blue Line", "A Brief History of Time", "The Fog of War", "Mishima", "Candyman", "Candyman 2" oraz oryginalna muzyka do ponownie wyświetlanego "Draculi" z 1931 roku. Doceniona przez krytyków muzyka filmowa to "Kundun", za którą Glass otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych Los Angeles, jak również nominacje do Oscara i Złotego Globu za muzykę do filmu "Truman Show", która zresztą Złoty Glob dostała w roku 1999. Muzyka do filmu "Godziny" natomiast otrzymała nagrody Golden Globe, Grammy i nominację do Oscara. Glass uhonorowany został także nagrodę Anthony'ego Asquitha za osiągnięcia z muzyce filmowej.


MICHAEL RIESMAN (dyrygent, instrumenty klawiszowe)

Michael Riesman jest reżyserem, dyrygentem, klawiszowcem i producentem nagrań. Jest członkiem zespołu The Philip Glass Ensemble od 1974 roku. Był dyrygentem w czasie nagrań wielu dzieł Glassa, takich jak: "Einstein on the Beach", "Glassworks", jak również muzyki filmowej: "Koyaanisqatsi" (oba nagrania), "Powaqqatsi", "Naqoyqatsi", "The Photographer", "The Thin Blue Line", "Anima Mundi", "A Brief History of Time", "Candyman", "Kundun", "The Truman Show", "The Fog of War", "Secret Window", "Talking Lives" oraz "Undertow". Był pianistą na nominowanej do Oscara ścieżce dźwiękowej do filmu "Godziny", nagrał także jej solową wersję na fortepian. Otrzymał dwie nominacje do Grammy jako dyrygent za muzykę do filmów "The Photographer" i "Kundun". Grał i dyrygował na albumach Paula Simona, Scotta Johnsona, Mike'a Oldfielda (Platinum), Raya Manzarka, Davida Bowie oraz Gavina Bryarsa. Riesman wydał album "Formal Abandon" pod marką Rizzoli, którego pomysł powstał na zlecenie choreografki Lucindy Childs. Jego twórczość filmowa obejmuje "Enormous Changes at the Last Minute", "Pleasantville" (1976) oraz "Signed". Riesman studiował w Mannes Collage of Music oraz na Uniwersytecie Harvarda, gdzie otrzymał doktorat.


MAYA BEISER (wiolonczela solo, Naqoyqatsi)

Maya Beiser jest uznawana za czołową instrumentalistkę wyznaczającą nowe kierunki w świecie muzyki. Zyskała sławę jako solistka, która na nowo określiła granice gry na wiolonczeli. Zdobyła sobie uznanie krytyków zarówno za nagrywane albumy, jaki i koncerty, na których przedstawia świeży repertuar czerpiący z wielu kultur i gatunków muzycznych. Przez wiele lat znana była jako wiolonczelistka grająca z zespołem Bang On A Can All Stars, z których rozstała się, aby poświęcić się w pełni karierze solowej. Jak dotąd pracowała z wieloma światowej sławy muzykami jak: Steve Reich, Meredith Monk, Brian Eno, Philip Glass czy Julia Wolf. Ostatnio współpracowała ze zdobywcą Oscara Tan Dunem przy okazji premiery jego dzieła pt. "Water Passion after St. Matthew", dla którego zagrała wraz zespołem Akademii Bacha Helmutha Rillinga ze Stuttgartu. Jej wiolonczelowe solo znalazło się na wydanym przez Sony Classical albumie "Water Passion". Napisany przez Tan Duna "Crouching Tiger Concerto" grała z orkiestrami całego świata, jak: China Philharmonic Orchestra, Shanghai Symphony Orchestra, Montreal Symphony Orchestra, St. Paul Chamber Orchestra, Oregon Bach Festival Orchestra, Utah Symphony Orchestra, Eos Orchestra i Sydney Symphony Orchestra.


LISA BIELAWA (instrumenty klawiszowe, sopran)

Lisa Bielawa specjalizuje się zarówno w muzyce dawnej, jak i współczesnej. Pracuje także jako kompozytorka i występuje jako wokalistka - m.in. wykonując własne utwory na Pacific Music Festival w japońskim Sapporo. W 2002 roku została laureatką wyróżnienia American Composers Orchestra Whitaker Commision, a niedawno otrzymała nagrodę Aaron Copland Award przyznawaną nowym, obiecującym kompozytorom. Lisa koncertuje i nagrywa z grupą Pormerium grającą muzykę dawną i renesansową. Jako wokalistka współczesna występuje z American Composers Orchestra, Albany Symphony oraz z Nouvel Ensemble Moderne. Od 1992 roku jest wokalistką w zespole The Philip Glass Ensemble, z którym intensywnie podróżuje po całym świecie. Z Glassem nagrała dla wytwórni Nonoesuch m.in. "Einstein on the Beach" oraz "Music In Twelve Parts". Ponadto śpiewała główne role w operach Anthony'ego Braxtona i Michaela Gordona.


PHILIP BUSH (instrumenty klawiszowe)

Philip Bush to aktywny i niekonwencjonalny artysta, który co roku odwiedza wiele miejsc na całym świecie. W marcu 2001 roku zadebiutował w Carnegie Hall wraz z London Sinfonietta, prezentując utwory Strawińskiego i Alexandra Goehra. Występował jako solista z orkiestrami symfonicznymi z Huston, Cincinnati i Charlotte, a także japońską Osaka Century Orchestra. Ponadto brał udział w amerykańskiej premierze Koncertu Klawesynowego Michaela Nymana w Milwaukee. Artysta ten jest bardzo ceniony jako wykonawca muzyki kameralnej: występował i nagrywał z Chamber Music Society z Lincoln Center i wielokrotnie pojawiał się na festiwalach tej muzyki w USA. Od roku 1987 regularnie współpracuje z The Philip Glass Ensemble.


FRANK CASSARA (instrumenty klawiszowe)

Frank Cassara zajmuje się nową i klasyczną muzyką perkusyjną, zarówno zachodnią jak i światową, którą gra z wieloma zespołami. Wraz z The Philip Glass Ensemble występował na całym świecie. Także na całym świecie koncertuje z zespołem Steve Reich and Musicians, z którymi wkrótce nagra utwór swojego autorstwa pt. "Dance Patterns". Grał z wieloma nowojorskimi orkiestrami, takimi jak Brooklyn Philharmonic czy American Composers Orchestra. Artysta gra na przestawianych na Broadwayu przedstawieniach, jak "Lion King" oraz "42nd Street", a także jest kierownikiem instytutów instrumentów perkusyjnych na Uniwersytecie Long Island i na Vassar Collage. Jego grę można usłyszeć na wielu nagraniach m.in. na "Hydrogen Jukebox" Philipa Glassa, "Jesus' Blood" Gavina Bryarsa czy też na "Echoes From The Gorge" Chou Wen-Chunga.


JON GIBSON (instrumenty dęte drewniane)

Jon Gibson to kompozytor grający na wielu instrumentach dętych (saksofon, flet, klarnet) oraz artysta wizualny. W ciągu ostatnich 35 lat uczestniczył w wielu przełomowych wydarzeniach muzycznych. Grał wczesne utwory takich artystów jak Steve Reich, Terry Riley, Lamonte Young i Philip Glass - z którym kontynuuje współpracę przy różnych okazjach. Współpracował z wieloma muzykami, choreografami i artystami. Jego utwory solowe i zespołowe grano w wielu salach na całym świecie. Ostatnie projekty i występy to m.in. współpraca z Nina Winthrop Dance Company (Cumulus) oraz z tancerkę Elisabettą Vittoni. Jego kameralna opera "Violet Fire" opowiadająca o Nicoli Tesli, genialnym wynalazcy serbskiego pochodzenia, została niedawno wystawiona w Filadelfii. Gibson ukończył Uniwersytet Stanowy San Francisco, gdzie studiował kompozycję pod okiem Wayne'a Petersona oraz improwizację pod okiem saksofonisty Johna Handy'ego.


ALEXANDRA MONTANO (instrumenty klawiszowe, mezzosopran)

Alexandra Montano to solistka, która wystąpiła podczas premiery i nagrała tytułową rolę w operze Marco Polo autorstwa Tan Duna. Montano jest artystką niezwykle wszechstronną. Na Broadwayu zadebiutowała jesienią 1996 roku w spektaklu "Juan Darien" Julie Taymor. Brała także udział w premierze "The Difficulties in Crossing the Field" autorstwa Davida Langa w wykonaniu Kronos Quartet w San Francisco Reportory Theater w kwietniu 1999 roku. Obecne pracuje nad nową operą Langa pt. "Anatomy Theater". Inni kompozytorzy, których utwory nagrywała to: Hildegrad von Bingen, Guillaurne Dufay, Stewart Wallace, Brian Eno, Philip Glass, David Lang oraz Phil Kane. Sezon 2004 to przede wszystkim debiut Alexandry w Carnegie Hall, gdzie zaśpiewała Mesjasza razem z Masterwords Chorale.


RICHARD PECK (instrumenty dęte drewniane, głos)

Richard Peck jest saksofonistą, kompozytorem i artystą wizualnym. W sierpniu 1971 roku przyjechał do Nowego Jorku, gdzie poznał Philipa Glassa i wstąpił do The Philip Glass Ensamble. Peck grał podczas premier "Einstein on the Beach", "Dance", "The Photographer", "Descent into the Maelstrom", "1000 Airplanes on the Roof", "Koyaanisqatsi", "Powaqqatsi", "Beauty and the Beast". Glass powierzył Peckowi nie tylko grę sekcyjną, ale także rolę improwizatora w wybranych utworach. Peck przedstawiał między innymi "Molocha" w produkcji "Hydrogen Jukebox" i improwizował solo w kontekście "The Building" w "Einstein on the Beach" Glassa. Jako kompozytor Peck napisał partyturę do "Pożądania schwytanego za ogon", dwie ścieżki dźwiękowe do filmów Marca Kazamaraka pt. "Life of the Imagination" i "Tai Chi New York".


MICK ROSSI (instrumenty klawiszowe i perkusyjne)

Mick Rossi to pianista, perkusista, kompozytor i dyrygent. Rossi znany jest z działalności na scenie NY Downtown, a także poza nią. Występował i nagrywał z takimi artystami jak Alex Acuna, Steven Bernstein, Randy Newman, John Valentino czy też Cuong Vu. Pojawiał się na festiwalach w Nowym Jorku, Kittong Factory, Fringe i wielu innych. Jago przygoda z Broadwayem to m.in. "The Who's Tommy", "Jekyll and Hyde" i "Goło i Wesoło". Jego ostatnie filmy to "Monologi Waginy" i najnowszy przebój "Standing in the Shadows Of Motown". Ostatnie nagrania to m.in. "They Have A Word For Everything", "Nosferatu", "Inside The Sphere", "New Math", "Song From The Broken Land" oraz "One Block From Planet Earth" (jego szóste solowe nagranie w karierze).


ANDREW STERMAN (instrumenty dęte drewniane)

Andrew Sterman gra na saksofonie i klarnecie oraz komponuje. New York Times chwali go za "piękna i wrażliwą grę". Zadebiutował grając z najlepszymi big-bandami, m.in. Buddy'ego Richa, Louisa Bellsona, Gila Evansa i Toshiko Akiyoshiego. Jest wielkim fanem wokalistów jazzowych. Z największymi z nich, takimi jak Sarah Vaughan, Frank Sinatra, Tony Bennet, Joe Williams, Mel Torme czy Aretha Franklin grywał już jako bardzo młody instrumentalista. Sterman grywał jako solista z wieloma zespołami New Music, m.in. z MATA, ISCM, Bang on a Can i Eos Orchestra. Często podróżuje i nagrywa z The Philip Glass Ensemble, którego członkiem jest od 1991 roku. Gościnnie gra także na albumie "Philip Glass: Saxophone" roku 2003 roku. Sterman opracował bardzo intuicyjną i skuteczną metodę nauczania, która łączy stare ćwiczenia oddechowe z nowoczesnymi technikami gry na instrumentach dętych. Często daje wykłady i prowadzi warsztaty, na których uczy tej coraz popularniejszej metody, praktykowanej zarówno przez studentów, początkujących muzyków, jak i uznanych profesjonalistów.


PETER STEWARD (instrumenty klawiszowe, baryton)

Peter Steward zagrał wiele koncertów z Europie, Australii, Azji i Ameryce Północnej, grając z Philipem Glassem i Robertem Wilsonem "Einstein on the Beach" i "Monsters of Grace". W "Koyaanisqatsi", "Powaqqatsi", "Naqoyqatsi", "Anima Mundi" i "La Belle at la Bete" przyłączył się do The Philip Glass Ensemble. Zagrał role i nagrał opery dla takich twórców jak Gavin Bryans, Robert Wilson (Medea), Julius Hemphill (A Bitter Glory), Anthony Braxton oraz Hans Werner Henze. Wreszcie pojawił się w roku 2005 w "Veil of the Temple" na Lincoln Center Festival. Steward prezentował recitale w Kennedy Center, Bibliotece Kongresu, na ogólno amerykańskim Tournee Community Concerts oraz na wielu uniwersytetach i college'ach. Występował i nagrywał z Waverly Consort, Pomerium (nominacja do nagrody Grammy w 1999 roku) i Concert Royal. Jest członkiem rady naukowej Tisch Center for the Arts działającego przy Uniwersytecie Nowojorskim, zasiada w Spoleto Vocal Arts Symposium z Spoleto we Włoszech, a także w tokijskim Studio Arsis. Był artystą-wykładowcą na Sara College, Uniwersytecie Chicago i innych lokalnych uczelniach. Mieszka z tancerką i pisarką Marią de Lourdes Davila, i z córką Beatriz.


DAN DRYDEN (miksowanie dźwięku)

Dan Dryden jest członkiem The Philip Glass Ensemble od roku 1983. Miksował na żywo takie koncerty, jak m.in. "The Photographer", "Einstein on the Beach", "Koyaanisqatsi", "Powaqqatsi", "Naqoyqatsi", "La Belle at la Bete". Pracował także z Lloydem Colem, Laurie Anderson, Ravi Shankarem, The Raybeats i z innymi artystami. W studio nagrywał "The Photographer", "Satyagraha" oraz "Mishima", a także dzieła innych wykonawców.


STEPHEN ERB (inżynier dźwięku)

Stephen Erb łączy i przeplata świat muzyki i teatru. Jego współpraca z The Philip Glass Ensemble obejmuje produkcję "La Belle at la Bete", "Koyaanisqatsi", "Powaqqatsi", "Naqoyqatsi", "Monsters of Grace" oraz utworów "Philip on Film", w tym "Anima Mundi". Pracował także jako inżynier dźwięku dla takich artystów jak Ella Fitzgerald, Henry Youngman i Leonard Rose. W świecie teatru zasłynął przy okazji takich broadwayowskich produkcji, jak "Annie Get Your Gun", "The Goodbay Girl" czy też "Jane Eyre". Poza Broadwayem pracował przy "Pokoju Marvina" i "Sight Unseen".


KURT MUNKACSI (projektowanie dźwięku)

Kurt Munkacsi jest prezesem Euphorbia Produtions. Od trzydziestu lat porusza się po niezbadanych wcześniej obszarach muzyki. Powszechnie znany jest ze współpracy z Philipem Glassem - wyprodukował wszystkie komercyjne nagrania tego artysty. Zaprojektował także złożone systemy dźwiękowe wykorzystywane w takich spektaklach Glassa, jak "Einstein on the Beach", "Koyaanisqatsi", "La Belle at la Bete" oraz "Monsters of Grace". Jego firma zajmuje się wszystkimi aspektami muzyki współczesnej - tworzy ścieżki dźwiękowe dla tak cenionych reżyserów, jak Martin Scorsese, Peter Weir, Errol Morris, Paul Schander i Godfrey Reggio. W 1998 roku wyprodukowana przez niego muzyka do filmu "Kundun" otrzymała nominacje do Oscara, Złotego Globu i otrzymała nagrodę Krytyków Filmowych Los Angeles. W roku 2002 nominację do Oscara otrzymała muzyka do filmu "Godziny".

< WSTECZ - KONCERT NAQOYQATSI