ANONYMOUS
MUZYKA: Harald Kloser, Thomas Wander ROK PRODUKCJI: 2011 WYTWÓRNIA: Madison Gate Records CZAS TRWANIA: 40:14 min.
Niemiecki reżyser, Roland Emmerich nie bez powodu otrzymał przydomek "Master of Disaster". W swym sztandarowym hicie, jakim okazał się "Dzień Niepodległości" zniszczył większość amerykańskich metropolii za pomocą gigantycznych statków kosmicznych. W "Godzilli" spustoszył Nowy Jork zmutowanym gadem o japońskich korzeniach, a w "Pojutrze" zalał je ogromnym tsunami i sprowadził epokę lodowcową. Potem postanowił przebić sam siebie i zamiast niszczyć poszczególne miasta, postanowił zgładzić cały świat w "2012". Należałoby więc oczekiwać, że w swym kolejnym projekcie Emmerich doprowadzi do implozji Wszechświata, albo przynajmniej naszego Układu Słonecznego... Zamiast tego, twórca postanowił jednak podważyć wiarygodność dzieł słynnego angielskiego dramaturga i poety, Williama Szekspira. I choć reżyser już wcześniej otarł się o kino historyczne w pełnym rozmachu i patosu "Patriocie", to jednak "Anonimus" różni się znacznie, a wypada wręcz kameralnie w porównaniu do widowiska z Melem Gibsonem. Wprawdzie nie jestem zwolennikiem teorii spiskowych i dalej trudno mi uwierzyć, jakoby to hrabia Oksford, Edward de Vere był tak naprawdę prawdziwym autorem szekspirowskich dzieł, lecz film ten pozytywnie mnie zaskoczył. Naturalnie to bajka, ale dobrze nakręcona i jakże wciągająca. Jedną z głównym zalet "Anonimusa" jest bardzo wiarygodne odwzorowanie epoki. Dekoracje i kostiumy sprawiają, że naprawdę możemy się poczuć, jak w elżbietańskiej Anglii. Ważną rolę w budowaniu klimatu odgrywa też oprawa muzyczna, za którą odpowiada duo Wander-Kloser. I podobnie jak w przypadku filmu, tak i tu można mówić o pozytywnym zaskoczeniu. Dla Klosera jest to czwarte z kolei spotkanie z Emmerichem (tym samym przebił Davida Arnolda, z którym reżyser zrobił trzy filmy), któremu nie tylko pisze muzykę, ale okazyjnie nawet i scenariusze. Co prawda nie zalicza się on do powszechnie lubianych i cenionych kompozytorów, lecz jakąś wielką niewiadomą w Hollywood nie jest, czego nie można powiedzieć o jego asystencie, Thomasie Wankerze (który ze względu na dość niefortunnie brzmiące nazwisko, podpisuje się jako Wander). O ile we wcześniejszych projektach był on odpowiedzialny za muzykę dodatkową i wymieniany jako drugi kompozytor, o tyle w "Anonimusie" widnieje już przed Kloserem. Czyżby uczeń przerósł mistrza? Trudno powiedzieć, acz jedno jest pewne - to najlepszy soundtrack, jaki panowie dotąd stworzyli. Już od początku muzyka zwraca na siebie uwagę swym dostojnym i klasycznym brzmieniem, które udało się stworzyć przy pomocy Deutsches Filmorchester Babelsberg. Mamy więc wspaniałą, żywą orkiestrę, piękne chóry oraz wybijający się na pierwszy plan, przejmujący ton wiolonczeli. Szczególnie daje ona o sobie znać w utworze "Edward's Theme", jaki idealnie oddaje przykrą sytuację głównego bohatera, który mimo wielkiego talentu i wewnętrznego piękna, nie może podpisywać się pod własnymi pracami. Ten ładny temat przewija się przez cały film/soundtrack, jednak austriacki duet zbyt ostrożnie i sporadycznie zeń korzysta. A szkoda, bo za każdym razem, gdy się pojawia robi się ciekawie - np. w "A Day of Play", który ilustruje jedną z lepszych scen w filmie. Prawdziwą perełką i najlepszym utworem na płycie jest za to, stylizowany na epokę, skoczny i przyjemny "Play After Play". Równie okazale i w podobnym stylu prezentuje się "Will's Triumph". Oba te kawałki są bardzo trafne w kontekście danego okresu historycznego i dobrze wypadają również poza filmem. Na szczęście na nich score ten się nie kończy, a krążek oferuje więcej atrakcji. A to zaskoczy nas niezła gitara w "Hamlet in the Rain", a to oczaruje chór w "The Succession", "God Save The Queen" i "Arrest Them". Nie zabrakło nawet odrobiny akcji ("It's A Trap"), a cała ilustracja - mimo sporego podobieństwa do serialowego stylu Trevora Morrisa, jak i momentami zwykłych kopii z "Hero" ("William Shake-Speare") i "Ostatniego samuraja" ("Day Of The Play") - prezentuje dobry poziom i spisuje się w filmie bez zarzutu. Magia angielskiego poety zadziałała więc i kompozytorom po raz pierwszy udało się stworzyć naprawdę stylową, solidną i dojrzałą muzykę. Tylko czemu jest ona tak strasznie krótka? Krążek kończy się po ledwie czterdziestu, a większość utworów oscyluje wokół jednej lub dwóch minut. Co prawda dzięki temu trudno mówić tu o jakichś dłużyznach, a i underscore nie zapycha niepotrzebnie miejsca. Ale też nic by się nie stało, a nawet soundtrack by na tym zyskał, gdyby całość nieco rozszerzyć, choćby o kolejne 600 sekund. Wspomniany "Edward's Theme" miałby wtedy może okazję w pełni rozwinąć się i stać mocnym, zapadającym w pamięć tematem, który ładnie spajałby i przewodził całej ilustracji - w końcu potencjał drzemie w nim spory. Niestety, zmarnowano okazję i niedosyt pozostaje... Naturalnie nie jest to jakaś wielka partytura, a w danym gatunku bez trudu da się znaleźć lepsze i ciekawsze pozycje. Mimo wszystko warto jednak zwrócić uwagę na ten soundtrack, którego naprawdę przyjemnie się słucha. I kto wie, może po takiej sesji niektórzy życzliwiej spojrzą na panów Wandera i Klosera. Ja jestem ku temu skory. A ponieważ zawsze jest miło popatrzeć, tudzież posłuchać, jak ktoś z góry spisany na straty nagle odkrywa przed nami swe lepsze oblicze, toteż do oceny końcowej dodaję jeszcze połówkę. Aczkolwiek, znając dotychczasową twórczość Thomasa Wandera i Haralda Klosera, pytanie nasuwa się samo: czy to naprawdę oni skomponowali "Anonimusa", czy też może ktoś inny...? |
 |
 |
 |
|
|
|
|
 |
|
|
|