CARRIE (RE-RELEASE)
MUZYKA: Pino Donaggio ROK PRODUKCJI: 1976 / 2005 WYTWÓRNIA: Varese Sarabande / Colosseum CZAS TRWANIA: 36:03 min.
Oryginalna ścieżka dźwiękowa do jednego z najgłośniejszych filmów Briana De Palmy została wydana w 1976 roku przez niewielką wówczas wytwórnię Rykodisc, a sama geneza jej powstania jest dość ciekawa. Początkowo muzykę miał napisać Bernard Herrmann, a największym entuzjastą takiego właśnie rozwiązania był sam reżyser, zachwycony jego twórczością w zakresie filmów o takiej tematyce. Kompozytor zmarł jednak nagle, tuż po zakończeniu pracy nad "Taxi Driver" Martina Scorsese. Rozpoczęto wówczas gorączkowe poszukiwanie wykonawcy, który byłby w stanie stworzyć muzykę nawiązującą stylem narracji do ścieżek dźwiękowych Bernarda Herrmanna. Zwrócono się więc z propozycją do włoskiego kompozytora Giuseppe "Pino" Donaggio, który miał już na koncie niezwykle udaną współpracę z Nicholasem Roegiem przy muzyce do głośnego filmu "Don't Look Now" (1973). Warto wspomnieć jednak o tym, że wybór Pino Donagio nie był od początku tak oczywisty, i z punktu widzenia twórców "Carrie" nie stanowił godnego zastępstwa do B. Herrmanna. Reżysera przekonał dopiero Jay Cooks, krytyk magazynu "Time", który bardzo dobrze znał twórczość P. Donaggio. Zresztą to on właśnie jako pierwszy przekonał Briana De Palmę, że warto powierzyć stworzenie muzyki temu włoskiemu kompozytorowi. "(...) Kiedy pracowaliśmy nad podkładem do filmu, wykorzystaliśmy wiele fragmentów kompozycji Herrmanna ..." - powiedział niegdyś magazynowi "Cinefastique" De Palma. Ani kompozytor, ani reżyser nie ukrywali więc inspiracji wcześniejszymi ścieżkami dźwiękowymi Bernarda Herrmanna - "Psycho" (1960), "Sisters" (1973), "Obsession" (1976) czy nawet "Journey to the Center of the Earth" (1959). W efekcie powstał doskonały pastisz, uzupełniany własną interpretacją Pino Donaggio. Nie będę oczywiście szczegółowo opisywał muzyki - wszystko, co miałem do powiedzenia w tej kwestii zostało uwzględnione w recenzji pierwszego wydania ścieżki dźwiękowej. Czym zatem różni się wydanie Varese Sarabande od pierwowzoru wytwórni Rykodisc? Jeśli chodzi o samą kompozycję, to właściwie niczym... Brakuje jedynie pięciu utworów o charakterze dialogowym - "Telekinesis", "The Raven Was Called Sin", "They're All Going To Laugh You", "The Devil Has Come Home" i "Powers", które nadawały całej ścieżce niezwykle wymownego charakteru i w znaczący sposób decydowały o jej wyjątkowym obliczu i łatwości powiązania przebiegu muzyki w odniesieniu do zapamiętanego filmu. Jaki był zatem sens reedycji oryginalnej ścieżki dźwiękowej? Wydaje się, że poza samym poprawieniem jej jakości - żaden... Pozbawienie muzyki dialogów w formie interpretacyjnych przerywników, w zasadniczy sposób obniża jej wartość, jako całości. Trudno powiedzieć czy był to zabieg celowy, czy też po prostu konieczność wynikająca z powodów, o których nie wiemy. Fakt jednak pozostaje faktem i ma decydujący wpływ na ocenę tego wydania. Może zatem trzeba było po prostu wydać ścieżkę dźwiękową w oryginalnej formie, poprawiając jedynie jej jakość i nie ingerując w jej pierwotny przebieg? Z mojego punktu widzenia tak właśnie powinno było się stać... W dziale "Artykuły Klubowiczów" znajduje się pełna analiza muzyki Pino Donaggio. Jeśli chcesz przeczytać ten tekst - kliknij tutaj Soundtrack dostarczony przez agencję artystyczną MTJ (www.mtj.pl) |
 |
 |
 |
|
|
|
|
 |
|