NIGHT OF THE LIVING DEAD
MUZYKA: W. Loose, I. Glindemann, P. Green, S. Moore, G. Hormel, J. Meakin, K. Hardman ROK PRODUKCJI: 1968 WYTWÓRNIA: Varese Sarabande CZAS TRWANIA: 39:07 min.
"(...) Z uwagi na niebezpieczeństwo zagrażające ogromnej liczbie obywateli oraz pogłębiający się kryzys będziemy nadawać komunikaty przez całą dobę... Powstało też Centrum Informacyjne, do którego nasza rozgłośnia oraz stacje telewizyjne działające w tej części kraju będą przekazywały wszystkie raporty dotyczące inwazji. Dzięki temu będziemy mogli informować państwa o rozwoju wypadków. Jeszcze raz podajemy fakty, które udało się ustalić - w kraju wybuchła seria masowych morderstw popełnianych przez wielką armię niezidentyfikowanych dotąd zabójców. Wydaje się, że mamy do czynienia z nagłą eksplozją zabijania, bez żadnego motywu i wbrew logice. Jesteśmy w posiadaniu rysopisów kilku zabójców, którzy zdaniem naocznych świadków wyglądają jak normalni ludzie, ale sprawiają wrażenie zahipnotyzowanych. Świadkowie opisuję te istoty jako zdeformowane potwory. Za wcześnie jednak by w sposób wiarygodny określić kogo lub czego należy się aktualnie wystrzegać... " Film Georga A. Romero "Night of the Living Dead" z 1968 to jeden z najgłośniejszych obrazów grozy. Podkład do niego stworzyło aż siedmiu kompozytorów. Całość otwiera utwór "Driveway To The Cemetery (Main Title)", który jak sama nazwa wskazuje ma z założenia spełniać rolę tematu przewodniego oraz ilustrować początkową sekwencję filmu wraz z przybyciem na cmentarz Barbry i jej brata. Jego autorem jest Spencer Moore, odpowiedzialny także za "Cleaning House" (wydarzenia po zabezpieczeniu drzwi i okien deskami), "Helen's Death / Dawn / Posse In The Fields / Ben Awakes" (śmierć Helen, pierwsze pojawienie się ekipy ratunkowej i zwiążane z tym przebudzenie Ben'a, który słyszy jej nadejście) oraz motyw zamykający ścieżkę dźwiękową - "Ok Vince / Funeral Pyre (End Title)". Jest to stosunkowo krótki utwór, trwający niewiele ponad minutę, stanowiący jednak idealne zakończenie całej narracji. To tło dla zamykającego film ciągu wydarzeń - śmierć Ben'a uzupełniona wyrwanym z kontekstu monologiem oraz sekwencja przygotowywania pogrzebowego stosu. Utwór numer dwa "At The Gravesite / Flight / Refuge" to już kompozycja Williama Loose'a (urodzony 5 czerwca 1919 roku w Stanach Zjednoczonych, zmarł 22 lutego 1991 roku na zawał serca) dotycząca ucieczki Barbry z cmentarza po śmierci brata. Tematy sceniczne "Farmhouse / First Approach", "Boarding Up", "... / Torch On The Porch" (część składowa utworu numer sześć), "Attempted Escape", "Truck On Fire / Ben Attacks Harry / Leg Of Leg", i "Beat 'Em or Burn 'Em / Final Advance" to fragmenty ilustracji Georga Hormel'a (naprawdę Geordie Hormel) - odpowiedzialnego tym samym za znaczną część całej kompozycji - które odpowiadają dotarciu Barbry do domu na farmie (po brawurowej ucieczce z cmentarza), będącego później praktycznie jedynym miejscem postępującej akcji, zabijanie drzwi oraz okien deskami (zaraz po spotkaniu Barbry i Ben'a), przygotowanie pochodni, znalezienie telewizora, pierwsza, nieudana próba ucieczki, wybuch ciężarówki, a także cały fragment dotyczący kłótni pomiędzy Ben'em a Harrym Cooper'em. Urodzony 27 września 1934 roku duński kompozytor Ib Gliderman jest autorem utworów "Ghoulash (Jr's Demise)", "Boarding Up" (wspólnie z Georgem Hormel'em) oraz "First Advance". Z kolei temat sceniczny oznaczony jako "First Radio Report / ..." (część składowa) jest autorstwa brytyjczyka Philipa Green'a (18 czerwiec 1911 - 6 październik 1982) i powstał we współpracy z Georgem Hormel'em. Ilustruje bardzo ważną dla zawiązania akcji sekwencję, jaką jest pierwszy raport usłyszany w radiu przez Helen i Ben'a (podparty oczywiście odpowiednim monologiem). Jack Meakin (22 październik 1906 - 30 listopad 1982) napisał temat sceniczny "Discovery of Tv / Preparing to Escape / Tom and Judy", a właściwie jego część, która jest tematem Tom'a i Judy. Ostatnim kompozytorem, który pracował nad ścieżką dźwiękową do filmu "Night of the Living Dead" jest urodzony 22 października 1922 roku w Pittsburgu Karl Hardman. Jest on autorem wszystkich elektronicznych dźwięków w utworach 12 (Leg Of Leg) oraz 14 (Helen's Death). Poza tym odtwarzał także rolę Harry'ego Cooper'a. Należy pamiętać, że większa część wymienionych tematów scenicznych to oczywiście rozwinięcie, z których tylko niewielkie fragmenty były wykorzystane jako filmowa narracja. Wspólne przedsięwzięcie siedmiu wspomnianych kompozytorów to doskonała skrótowa narracja do filmu grozy, która ma bardzo szerokie znaczenie dramaturgiczne. Stanowi niezwykle pobudzające emocjonalnie tło akcji oraz podkreśla bardzo znacząco treść danej sceny czy nawet całego fragmentu filmu. Jest tak charakterystyczna, że można bez problemu zlokalizować dany temat sceniczny w przekroju filmu, wiążąc go z odpowiadającym mu fabularnym wątkiem. Stanowi przy tym alternatywne do filmowego źródło emocji, pozwalając słuchaczowi na własną, niezależną interpretację, która może być zupełnie inna niż ta, którą w danej sekwencji prezentował film. Poza tym właściwa warstwa muzyczna zawiera cały szereg współbrzmień, półtonów czy wplecionych fragmentowo kwestii, które stanowią bodziec dla najbardziej emocjonalnych wydarzeń, odcinając je bardzo wyraźnie od głównego przebiegu fabuły. Oczywiście takie uzupełnianie zarejestrowango wcześniej podkładu melodycznego o wspomniane elementy, występuje bardzo często w tym gatunku muzyki filmowej. Wszystkie te wyolbrzymione dźwiękowo fragmenty, które ja nazywam kulminacjami, mają dwa, z góry ustalone zadania: wywołać w wyobraźni widza skojarzenia o jakie chodziło reżyserowi (a jakie miał zilustrować kompozytor) oraz stanowić wyraźny i ostry kontrast brzmieniowy dla najważniejszych emocjonalnie wątków czy ciągu wydarzeń. Jeszcze jedna zasadnicza uwaga nasunęła mi się po wielokrotnym przesłuchaniu tej ścieżki dźwiękowej - jest ona przykładem na to w jaki sposób można zrobić doskonały i co najważniejsze efektywny użytek z kontrapunktu, czyli techniki pewnego sposobu prowadzenia oddzielnej linii melodycznej w utworze polifonicznym, która spełnia rolę elementu towarzyszącego (w tym przypadku również wyjaskrawiającego zastosowane kulminacje). Kompozycja do filmu Georga A. Romero "Night of the Living Dead" to wielkie orkiestralne dzieło, które posiada wszystkie te elementy jakie powinny cechować tego typu przedsięwzięcie. Jeśli podejdziemy do tej muzyki z autonomicznego punktu widzenia okaże się, że wszelkie wątki emocjonalne (niezbędne w ilustracji do horroru) znajdują swój naturalny korelat w odrealnionym świecie dźwiękowym. Dlatego ta kompozycje bez najmniejszego problemu potrafi obronić się także poza ekranem. Ponadto jej wielkim atutem jest spójność, a stworzyło ją przecież aż siedmiu różnych twórców. Poniżej (po lewej stronie) znajduje się okładka do ponad 60-minutowej wersji, która została wydana w 1998 roku przez wytwórnię Screen Jam Productions z okazji 30-lecia filmu (aż 60 tematów scenicznych). Po prawej stronie natomiast znajduje się zdjęcie ścieżki dźwiękowej, która jest dołączona do limitowanej edycji DVD, także wydanej z okazji 30-lecia. Muzykę do obu wersji napisał Scott Vladimir Licina. 
|
 |
 |
 |
|
|
|
|
 |
|